ANMELDEN
Dorryn's Point of View*
Nakatulala ako habang nakatingin sa dalawang guhit sa pregnancy test na hawak ko. Hindi ako makapaniwala na nabuntis agad ako sa isang gabing nangyari sa amin ng janitor doon sa bar. Napahawak na lang ako sa buhok ko habang nakatingin pa rin doon at napatingin na rin ako sa tiyan ko at dahan-dahan ko yung hinawakan. "Dorryn, dumating na ang bagong CEO. Dalian mo r'yan sa loob ng cubicle." Natigilan naman ako at agad akong tumayo at agad kong inilagay sa bag ko ang pregnancy test na hawak ko. Nagmamadali kaming nakarating sa department namin at nakikita ko pa rin ang mga tingin ng mga kasamahan ko dahil kalat na kalat ang tungkol sa paghihiwalay namin ng ex-boyfriend ko na si Jacob. May mga nagpapaganda rin habang nasa mesa nila dahil balitang balita na gwapo raw ang bagong boss namin. "Linya na kayo. Mamaya na yang chismisan ninyo diyan." Napatingin naman ako sa manager namin at umayos na lang ako sa pagtayo. "Nandidito na ang bagong CEO." Yumuko naman kami agad bilang paggalang sa kanya. "Welcome, sir," sabay bati naming lahat sa kanya. Tinaas naman agad namin ang tingin namin nang matigilan ako sa kinatatayuan ko nang makita ang mukha ng CEO na nasa harapan ko ngayon. "He's Nando Burge, your new CEO. Let's around applause." Hindi na agad akong naka-react habang nakatingin sa lalaking nasa harapan namin. Siya ang janitor na naka-one night stand ko nung gabing 'yun! ****** Masaya akong nakatingin sa labas ng bintana habang nakasakay ako sa taxi papunta sa apartment ng 5 year boyfriend ko na si Jacob. Gusto ko siyang supresahin lalo na ngayon ang ika-limang taon namin bilang magkasintahan. Nabalitaan ko sa kasamahan ko na nakita nila itong pumunta sa isang jewelry store para bumili ng singsing. Mukhang ito na ang hinihintay ko sa ilang taon naming pagsasama. Hindi na rin ako mape-pressure ng mga magulang ko sa pag-aasawa dahil ito na nga! Gusto naman kasi nila akong mag-asawa na at magkaroon na ng pamilya at mga anak. At mukhang ito na nga! Napatingin ako sa harapan ng makita ko na kakarating lang ng sasakyan. May nilakad atah si Jacob. "Kuya Driver, dito po muna ako mga 5 minutes." "Okay, miss." Baka nagpe-prepare pa siya kaya hihintayin ko muna siya. Kinuha ko ang phone ko at tiningnan ko kung may message ba siya pero wala. Baka na-busy lang iyon. Napansin ko na binuksan niya ang kabilang pintuan at may isang tao na lumabas sa passenger seat nito. Nanlalaki ang mga mata ko nang makita ko na babae ito at sa pagka-alala ko ay siya ang secretary nito. Niyakap siya nito at hinalikan sa labi si Jacob na kinalaki ng mga mata ko at pumasok na sila sa loob ng apartment. Ako naman ay nakatulala habang nakatingin sa nangyayari. "Miss..." Napatingin ako kay Kuya Driver na saksi rin sa nakikita. "Dito na po ako... may pag-uusapan po muna kami." Dahan-dahan naman siyang tumango at lumabas naman ako ng taxi habang dala dala ko ang hawak kong cake at flowers para sa anniversary namin. Ramdam ko ang nginig ng paa ko at ang luhang pinipigilan ko habang naglalakad ako. Di ko alam ang ire-react ko sa nakita ko kanina. Nakarating ako sa harapan ng pintuan ng apartment ni Jacob at dahil may susi ako ay madali kong yung nabuksan. Agad tumambad sa pagpasok ko ang sapatos at heels na galing sa dalawang tao na pumasok dito. Kahit nanghihina ay nagpapatuloy pa rin ako sa paglalakad hanggang makarating ako sa pintuan at nakabukas ito ng kaunti at rinig na rinig ko ang ungol na galing sa secretary nito na si Jeny. "I really want you, Jeny!" "Baka makita tayo ng girlfriend mo dito." "Ilang beses na nga natin itong nagawa na hindi tayo nahuhuli tapos natatakot ka pa? Mas masarap ka pa sa kanya. Yun? Hindi naman yun magaling sa kama." Napatakip ako sa bibig ko dahil sa narinig mula sa bibig ng nobyo ko. Nagsibagsakan ang mga luha na galing sa mga mata ko dahil sa narinig. Masakit dahil sa loob ng ilang taon. Simula't simula pa lang nung nasa baba pa si Jacob ay ako na ang tumutulong sa kanya hanggang makarating siya sa position niya ngayon. Pero ngayon matagal na pala niya akong niloloko patalikod. "Damn, ipasok mo na, Jacob!" Nanlalaki ang mga mata ko nang makita ko na nakatalikod na si Jeny at nasa likuran niya si Jacob at dahan-dahan nitong pinasok ang alaga nito. At di ko napigilan na buksan ang pintuan at doon nga tumambad ang hindi kaaya aya na tanawin habang nakatingin ako sa kanila. Nakikita ko na nagulat din sila na nakatingin sa akin at agad naman silang nag-ayos at ako naman ay walang emosyon na nakatingin sa kanila habang patuloy pa rin sa pagtulo ang luha ko. "Damn you, Jacob." "B-Bakit ka nandidito, Dorryn..." Dahan-dahan akong napatingin sa hawak kong cake at bulaklak. Lumapit ako sa kanila na kinaalerto naman nila habang nakatingin sa akin. "Happy 5th anniversary... pero mukhang ito na ang huli." Natahimik naman ito at magsasalita sana siya nang isang iglap ay isang malutong na sampal galing sa akin ang dumapo sa pisngi ni Jacob. "We're done." Tatalikod sana ako nang pigilan niya ako. "Dorryn, let me explain---" Sinampal ko sa kanila ang cake na hawak ko at pati na rin ang bulaklak na hawak ko ay pinalo ko sa kanilang dalawa. "Hey!" "Wag na wag kang lalapit sa akin tarantado ka!" Sinipa ko ang alaga niya na kinasigaw niya sa sakit at agad na akong umalis doon. Damn! Ang sakit ng ginawa nila sa akin! Di ko sila mapapatawad! ******* LMCD22Dorryn's Point of ViewTumayo ako mula sa upuan habang maingat na inaalalayan ako ni Nando.Hindi ko maiwasang mapangiti habang nakatingin sa kanya."Parang sobra ka nang nag-iingat sa akin.""Because you need to be careful.""Dong, hindi naman ako gawa sa salamin.""I know.""Then stop treating me like one."Napangiti siya."Impossible."Napailing ako habang mahina akong natawa.Hindi ko alam kung paano ko haharapin ang pagiging ganito niya ka-protective, pero sa totoo lang, may parte sa akin na natutuwa.Hindi dahil gusto kong kontrolin niya ang bawat kilos ko.Kundi dahil alam kong nag-aalala siya.At alam kong hindi lamang dahil asawa niya ako.May isa pang dahilan.Ang batang nasa tiyan ko.Dahan-dahan kong hinaplos ang tiyan ko habang naglalakad kami palabas ng silid.Sa bawat hakbang, tila mas lalo kong nararamdaman ang bigat ng responsibilidad na mayroon ako.Pero kasabay ng bigat na iyon ay isang kakaibang saya.May bagong buhay na darating sa amin.At hindi ko alam kung ano
Dorryn's point of view*Ito na ang oras para tuluyan ko nang takasan ang buhay-estudyante dahil graduate na nga ako. Sa wakas, tapos na rin ang mahabang panahon ng pagsusulit, assignments, projects, training, at mga araw na halos wala na akong oras para huminga nang maayos.Pero higit sa lahat, may isang bagay akong lubos na ipinagpapasalamat.Tanging mga taga-Royal Academy lamang ang nakaaalam tungkol sa tunay kong pagkatao, at hanggang ngayon ay hindi pa rin iyon inilalabas sa publiko. Nanatiling lihim ang lahat ng tungkol sa akin, pati na rin ang koneksyon ko sa mga taong hindi dapat basta-basta nakikilala ng ordinaryong mundo.At dahil tapos na ang lahat, nakabalik na rin ako rito sa Pilipinas.Sa lugar kung saan ako lumaki.Sa lugar kung saan ko natutunang maging matatag.Sa lugar kung saan nabuo ang malaking bahagi ng pagkatao ko.Nandidito na ako ngayon sa mansion namin ni Nando, at habang nakatayo ako sa harap ng malawak na bintana, tanaw na tanaw ko ang buong paligid. Mula sa
Dorryn's point of view Hindi ako makapaniwala sa nakikita ko.Nanatili akong nakaupo habang nakatingin sa harapan. Para bang biglang bumagal ang oras at bawat segundo ay mas lalo lamang nagpapakita sa akin kung gaano kalaki ang impluwensiya ng pamilya ko.Ang president ng Korea ay nakatayo ngayon sa harapan ng mga magulang ko.At yumuko siya.Isang simpleng kilos lamang iyon, pero para sa akin ay parang napakalaking bagay.Napalunok ako."President..."Mahina kong nasabi ang salita habang halos hindi ko maalis ang tingin ko sa kanila.Sa paligid ko ay halos walang makapagsalita.Ang mga kaklase kong kanina ay abala sa pagbubulungan ay tila nawalan ng boses. Ang ilang estudyante naman ay nakatingin sa aking mga magulang na para bang ngayon lamang nila nakita ang tunay na katauhan ng dalawang taong matagal nang naging alamat sa paaralang ito.May ilang nagtataas ng kilay.May iba namang nakanganga.At may ilan ding tila hindi pa rin makapaniwala.Ako rin naman.Hindi ko alam kung matat
Dorryn's Point of View Maraming nagtataka dahil nga nandidito sa tabi ko ang dalawang taong legendary ng school na ito.Napanganga ang iba dahil ang dakilang section na kagaya ko ay kasama ko ngayon ang dating Special S students ng school na ito. Hindi ko na alam kung saan ako titingin dahil halos lahat ng mga mata ay nakatutok sa amin.Ramdam ko ang mga bulungan sa paligid.May ilang estudyanteng napapahinto sa paglalakad. May iba namang halos mapalingon nang ilang beses, na para bang gusto nilang tiyakin kung tama ba talaga ang kanilang nakikita.Hindi ko sila masisisi.Sa loob ng paaralang ito, kilala ang mga magulang ko bilang dalawang napakahalagang tao. At ngayong araw, sa mismong espesyal na okasyong ito, hindi na nila itinago kung sino talaga sila.Mas lalo tuloy akong kinakabahan."Let's go, my daughter. Stop crying."Pinunasan ni Dad ang luha ko habang nakatingin siya sa akin nang buong lambing. Sa tabi niya naman ay naiiyak na rin si Mama. Kahit pilit niyang pinipigilan an
Hindi ko maipaliwanag kung ano ang naramdaman ko nang sandaling iyon.Parang biglang tumigil ang mundo.Ang ingay ng mga estudyante.Ang tawanan ng mga magulang.Ang mga tawag ng mga organizer.Ang tunog ng mga sapatos sa sahig.Lahat ay tila naging malabo.Ang tanging nakikita ko lamang ay ang dalawang taong matagal ko nang hindi inaasahang makita sa harap ko.Si Dad.At si Mom.Nakatayo sila sa magkabilang tabi ko habang nakatingin sa akin.Hindi ako makapaniwala.Muli kong tinitigan ang kanilang mga mukha, para bang kailangan kong tiyakin na hindi lamang ito isang ilusyon na nabuo dahil sa matinding emosyon ko."Dad..."Halos pabulong ko iyong sinabi.Hindi ko alam kung bakit parang ang hirap bigkasin ng isang salitang dati namang pamilyar sa akin.At nang tumingin ako sa kabilang panig, nakita ko si Mom.Namumuo rin ang luha sa
Lumipas ang ilang buwan at sa wakas ay dumating na rin ang araw na matagal naming hinihintay.Graduation day.Sa loob ng ilang buwan na pananatili ko rito, marami nang bagay ang nagbago. Mas marami na akong nakilala, mas marami akong kaibigan na hindi ko kailanman inakala na magiging malapit sa akin, at higit sa lahat, mas lalo kong natutunan kung paano itago ang tunay kong pagkatao.Hindi man lang ako nahuli.Walang kahit isang estudyante rito ang nakatuklas sa tunay kong pagkatao. Wala silang nalaman tungkol sa lihim na matagal ko nang pinoprotektahan.Wala silang ideya na ang babaeng tahimik lamang na nakikisalamuha sa kanila ay siya palang taong matagal na nilang hinahanap.Ang totoong heiress ng Assassin's Clan.Sa dami ng mga taong nakapaligid sa akin, nakapagtataka kung paano ko nagawang itago ang lahat. Minsan, iniisip ko rin kung sadyang napakagaling ko lang magtago o talagang hindi nila kailanman naisip na posible iyon.Pero ngayong araw, wala muna akong pakialam sa lahat ng
Dorryn's Point of View*Nakatingin pa rin ako kay Nando baka kasi sabihin niyang wife eh! Baka sasabihin ng dalawang ito na nilandi ko ang bagong boss namin. Hindi ko hahayaan na masira ang reputasyon ko noh!"... Miss Gomez."Natigilan naman ako at nakahinga naman ako ng maluwag dahil sa tawag ni
3rd Person's Point of ViewMabilis at walang awa na natugis nina Nando ang mga lalaking umatake sa kanilang mansion. Hindi nagtagal ang kanilang pagtatangka dahil sa loob lamang ng ilang minuto ay napaligiran na sila ng mga armadong tauhan ni Nando.Ang mga aninong gumagalaw sa dilim ng gabi ay ti
Dorryn’s Point of ViewMay isang bata na tumatakbo sa isang malawak at napakagandang garden. Ang damuhan ay sariwang berde at kumikislap sa ilalim ng malambot na sinag ng araw, habang ang mga bulaklak na nakatanim sa paligid ay nagkikislapang parang mga bituin na bumaba mula sa langit. Ang hangin
Dorryn's Point of ViewNanlalaki ang mga mata ko habang nakatingin kay Nando na tila walang kahit anong emosyon ang mukha. Para siyang isang malamig na estatwa na biglang sumulpot sa harapan ko.Sa madilim kong kwarto, tanging ang maputlang liwanag mula sa bintana ang nagbibigay ng konting liwanag







