ANMELDEN
Dorryn's Point of View*
Nakatulala ako habang nakatingin sa dalawang guhit sa pregnancy test na hawak ko. Hindi ako makapaniwala na nabuntis agad ako sa isang gabing nangyari sa amin ng janitor doon sa bar. Napahawak na lang ako sa buhok ko habang nakatingin pa rin doon at napatingin na rin ako sa tiyan ko at dahan-dahan ko yung hinawakan. "Dorryn, dumating na ang bagong CEO. Dalian mo r'yan sa loob ng cubicle." Natigilan naman ako at agad akong tumayo at agad kong inilagay sa bag ko ang pregnancy test na hawak ko. Nagmamadali kaming nakarating sa department namin at nakikita ko pa rin ang mga tingin ng mga kasamahan ko dahil kalat na kalat ang tungkol sa paghihiwalay namin ng ex-boyfriend ko na si Jacob. May mga nagpapaganda rin habang nasa mesa nila dahil balitang balita na gwapo raw ang bagong boss namin. "Linya na kayo. Mamaya na yang chismisan ninyo diyan." Napatingin naman ako sa manager namin at umayos na lang ako sa pagtayo. "Nandidito na ang bagong CEO." Yumuko naman kami agad bilang paggalang sa kanya. "Welcome, sir," sabay bati naming lahat sa kanya. Tinaas naman agad namin ang tingin namin nang matigilan ako sa kinatatayuan ko nang makita ang mukha ng CEO na nasa harapan ko ngayon. "He's Nando Burge, your new CEO. Let's around applause." Hindi na agad akong naka-react habang nakatingin sa lalaking nasa harapan namin. Siya ang janitor na naka-one night stand ko nung gabing 'yun! ****** Masaya akong nakatingin sa labas ng bintana habang nakasakay ako sa taxi papunta sa apartment ng 5 year boyfriend ko na si Jacob. Gusto ko siyang supresahin lalo na ngayon ang ika-limang taon namin bilang magkasintahan. Nabalitaan ko sa kasamahan ko na nakita nila itong pumunta sa isang jewelry store para bumili ng singsing. Mukhang ito na ang hinihintay ko sa ilang taon naming pagsasama. Hindi na rin ako mape-pressure ng mga magulang ko sa pag-aasawa dahil ito na nga! Gusto naman kasi nila akong mag-asawa na at magkaroon na ng pamilya at mga anak. At mukhang ito na nga! Napatingin ako sa harapan ng makita ko na kakarating lang ng sasakyan. May nilakad atah si Jacob. "Kuya Driver, dito po muna ako mga 5 minutes." "Okay, miss." Baka nagpe-prepare pa siya kaya hihintayin ko muna siya. Kinuha ko ang phone ko at tiningnan ko kung may message ba siya pero wala. Baka na-busy lang iyon. Napansin ko na binuksan niya ang kabilang pintuan at may isang tao na lumabas sa passenger seat nito. Nanlalaki ang mga mata ko nang makita ko na babae ito at sa pagka-alala ko ay siya ang secretary nito. Niyakap siya nito at hinalikan sa labi si Jacob na kinalaki ng mga mata ko at pumasok na sila sa loob ng apartment. Ako naman ay nakatulala habang nakatingin sa nangyayari. "Miss..." Napatingin ako kay Kuya Driver na saksi rin sa nakikita. "Dito na po ako... may pag-uusapan po muna kami." Dahan-dahan naman siyang tumango at lumabas naman ako ng taxi habang dala dala ko ang hawak kong cake at flowers para sa anniversary namin. Ramdam ko ang nginig ng paa ko at ang luhang pinipigilan ko habang naglalakad ako. Di ko alam ang ire-react ko sa nakita ko kanina. Nakarating ako sa harapan ng pintuan ng apartment ni Jacob at dahil may susi ako ay madali kong yung nabuksan. Agad tumambad sa pagpasok ko ang sapatos at heels na galing sa dalawang tao na pumasok dito. Kahit nanghihina ay nagpapatuloy pa rin ako sa paglalakad hanggang makarating ako sa pintuan at nakabukas ito ng kaunti at rinig na rinig ko ang ungol na galing sa secretary nito na si Jeny. "I really want you, Jeny!" "Baka makita tayo ng girlfriend mo dito." "Ilang beses na nga natin itong nagawa na hindi tayo nahuhuli tapos natatakot ka pa? Mas masarap ka pa sa kanya. Yun? Hindi naman yun magaling sa kama." Napatakip ako sa bibig ko dahil sa narinig mula sa bibig ng nobyo ko. Nagsibagsakan ang mga luha na galing sa mga mata ko dahil sa narinig. Masakit dahil sa loob ng ilang taon. Simula't simula pa lang nung nasa baba pa si Jacob ay ako na ang tumutulong sa kanya hanggang makarating siya sa position niya ngayon. Pero ngayon matagal na pala niya akong niloloko patalikod. "Damn, ipasok mo na, Jacob!" Nanlalaki ang mga mata ko nang makita ko na nakatalikod na si Jeny at nasa likuran niya si Jacob at dahan-dahan nitong pinasok ang alaga nito. At di ko napigilan na buksan ang pintuan at doon nga tumambad ang hindi kaaya aya na tanawin habang nakatingin ako sa kanila. Nakikita ko na nagulat din sila na nakatingin sa akin at agad naman silang nag-ayos at ako naman ay walang emosyon na nakatingin sa kanila habang patuloy pa rin sa pagtulo ang luha ko. "Damn you, Jacob." "B-Bakit ka nandidito, Dorryn..." Dahan-dahan akong napatingin sa hawak kong cake at bulaklak. Lumapit ako sa kanila na kinaalerto naman nila habang nakatingin sa akin. "Happy 5th anniversary... pero mukhang ito na ang huli." Natahimik naman ito at magsasalita sana siya nang isang iglap ay isang malutong na sampal galing sa akin ang dumapo sa pisngi ni Jacob. "We're done." Tatalikod sana ako nang pigilan niya ako. "Dorryn, let me explain---" Sinampal ko sa kanila ang cake na hawak ko at pati na rin ang bulaklak na hawak ko ay pinalo ko sa kanilang dalawa. "Hey!" "Wag na wag kang lalapit sa akin tarantado ka!" Sinipa ko ang alaga niya na kinasigaw niya sa sakit at agad na akong umalis doon. Damn! Ang sakit ng ginawa nila sa akin! Di ko sila mapapatawad! ******* LMCD223rd Person's Point of View*Tahimik na sumusunod si Miles kay Mr. Casiano habang tinatahak nila ang mahaba at eleganteng hallway ng gusali.Bawat hakbang ng lalaki ay may kakaibang bigat.Hindi man ito nagsasalita, sapat na ang kaniyang presensya upang magdulot ng katahimikan sa paligid.Ang ilang empleyadong kanilang nadaraanan ay agad na tumatabi.May ilan na bumabati."Good morning, Sir.""Good morning, Mr. Casiano.""Morning, Sir."Ngunit walang ibang natatanggap ang mga ito kundi isang maikling tango.Tahimik lamang siyang naglalakad.Samantala, palihim na sinusulyapan ni Miles ang kaniyang likuran.Walang emosyon ang mukha nito.Walang palatandaan kung galit ba siya.Walang bakas kung alam ba niya ang tunay na dahilan ng kaniyang pagbabalik.At iyon ang mas nakakatakot.Mas gusto sana ni Miles na sigawan siya nito.Mas gusto niyang pagalitan siya.Mas gusto niyang makita ang galit sa mga mata nito.Dahil mas madaling intindihin ang galit kaysa sa katahimikan."Mr. Casiano..."Wa
3rd Person's Point of View Agad na kumalat sa buong balita ang tungkol sa nangyari sa eskwelahan ni Miles. Sa loob lamang ng ilang oras, naging laman na ng mga balita, social media, at maging ng mga bulung-bulungan ng mga tao ang insidenteng naganap. Ang isang tahimik na araw na dapat sana ay karaniwan lamang ay biglang nabalot ng takot, pangamba, at walang katapusang mga katanungan.Hindi rin nakaligtas sa atensyon ng publiko ang tunay na target ng insidenteng iyon.Matagal na itong gustong hulihin ng mga pulis. Isang taong may napakalaking patong sa ulo, isang pangalan na kapag nabanggit ay sapat nang magdulot ng pangamba sa mga taong nakaririnig nito.At ngayon, tila muling nagpakita ang alamat na matagal nang pinaniniwalaang naglaho.Si Death."Ayon sa balita, sapol sa noo nito ang bala ng sniper gun. At iisang tao lang ang may pakana nun, at yun ay ang pagbabalik ng legendary na si Death!" ani ng lalaking katabi ni Miles sa jeepney.Malakas ang boses nito, na para bang nais niya
Miles' Point of ViewTahimik akong nakatingin sa paligid habang hawak ang aking kagamitan.Tatlong taon.Tatlong taon kong sinubukang mamuhay bilang isang normal na tao.Tatlong taon kong itinago ang pangalan na minsan ay kinatatakutan ng maraming tao.Death.Iyon ang pangalan na matagal ko nang gustong kalimutan.Ngunit sa loob lamang ng ilang minuto, bumalik ang lahat.Ang dating instincts.Ang dating focus.Ang malamig na katahimikan sa loob ng isip ko tuwing may mission.Hindi ko alam kung matutuwa ba ako o maiinis.Ang tanging alam ko, hindi ko na kayang baguhin ang sitwasyon."Everyone needs you."Paulit-ulit na umuugong sa isip ko ang sinabi ni Gio.Tumingin ako sa paligid.May mga estudyanteng inilalabas na ng mga awtoridad.May mga gurong pilit pinapanatiling kalmado ang mga bata.At kahit malayo ako sa kanila, ramdam ko ang takot na bumabalot sa buong lugar.Kinuha ko ang rifle scope at maingat na minatyagan ang paligid.Narinig ko muli ang boses ni Gio sa earphones.'He's a
3rd Person's Point of View"Mom..."Mahina ang pagkakasabi ni Chael habang nakahawak sa kaniyang cellphone. Nakasandal siya sa komportableng leather seat ng kaniyang sasakyan habang tahimik na pinagmamasdan ang mga gusali at ilaw na mabilis na lumilipas sa labas ng bintana.Kakatating lamang niya mula Europe.Matagal siyang nanatili roon dahil sa sunod-sunod na business meetings, negotiations, at iba pang responsibilidad na kailangan niyang asikasuhin para sa kanilang kumpanya. Halos hindi na nga niya matandaan kung kailan siya huling nakauwi nang walang iniisip na trabaho.At ngayon, kahit kakalapag lamang ng kaniyang eroplano ilang oras ang nakalilipas, may panibagong responsibilidad na naman siyang naghihintay.Ang kaniyang pamilya.'Chael, puntahan mo naman kami ng Daddy Nando mo dito sa mansion namin. Miss na miss ka na namin, anak.'Napabuntong-hininga si Chael at bahagyang isinandal ang ulo sa headrest.Hindi niya kailangang makita ang kaniyang ina upang malaman na malungkot it
3rd Person's Point of ViewHindi pa man nakakalayo si Miles ay biglang nagbago ang tahimik na atmosphere ng campus.Isang malakas na sigaw ang umalingawngaw sa buong paligid."AAAAH!"Kasunod nito ay ang sunod-sunod na sigaw ng mga estudyante.At pagkatapos...BANG!Isang putok ng baril ang biglang umalingawngaw.Natigil si Miles.Parang sa isang iglap, nawala ang ingay ng mga ordinaryong usapan sa paligid.Ang mga estudyanteng kanina lamang ay masayang naglalaro at nagkukuwentuhan ay nagsimulang magsipagpanic."May nakapasok na may dalang baril!"Napatingin ang lahat sa pinanggalingan ng sigaw."Run!""Takbo!""May gunman!"Nagsimula ang kaguluhan.May mga estudyanteng nagsisigawan habang naghahanap ng ligtas na lugar.Ang ilan ay mabilis na pumasok sa mga gusali.Ang iba naman ay nagtangkang tumakbo palayo sa lugar.Samantala, nanatiling nakatayo si Miles sa kanyang kinatatayuan.Tila hindi pa rin lubusang pumapasok sa kanyang isip ang nangyayari.Ilang segundo siyang tahimik.Pagka
3rd Person's Point of View18 years later..."Miles!"Umalingawngaw ang matinis at galit na sigaw ng kanyang auntie sa loob ng maliit ngunit abalang restaurant.Napalingon si Miles mula sa kusina at halos mapatalon sa gulat nang marinig ang boses nito. Agad niyang pinunasan ang basang kamay sa kanyang apron bago dali-daling lumabas, dala ang makapal na menu book na hawak niya sa isang kamay."Bakit, Aunt?""Anong bakit?" Matalim siyang tiningnan ng kanyang auntie mula sa cashier. "Kanina pa naghihintay ang mga customer natin. Saan ka ba galing?""Aunt, naghuhugas pa po ako ng mga pinggan...""Hindi kita binabayaran dito para maging palamunin lang, ha. Magtrabaho ka roon!"Napapikit si Miles.Hindi na siya sumagot.Matagal na niyang alam na walang patutunguhan ang pakikipagtalo sa kanyang auntie. Kahit anong paliwanag niya ay palaging mauuwi lamang sa panibagong sermon.Tahimik na lamang siyang huminga nang malalim bago lumakad patungo sa mga bagong dating na customer.Ngumiti siya nan
3rd Person's Point of ViewMabilis at walang awa na natugis nina Nando ang mga lalaking umatake sa kanilang mansion. Hindi nagtagal ang kanilang pagtatangka dahil sa loob lamang ng ilang minuto ay napaligiran na sila ng mga armadong tauhan ni Nando.Ang mga aninong gumagalaw sa dilim ng gabi ay ti
Dorryn’s Point of ViewMay isang bata na tumatakbo sa isang malawak at napakagandang garden. Ang damuhan ay sariwang berde at kumikislap sa ilalim ng malambot na sinag ng araw, habang ang mga bulaklak na nakatanim sa paligid ay nagkikislapang parang mga bituin na bumaba mula sa langit. Ang hangin
Dorryn's Point of ViewNanlalaki ang mga mata ko habang nakatingin kay Nando na tila walang kahit anong emosyon ang mukha. Para siyang isang malamig na estatwa na biglang sumulpot sa harapan ko.Sa madilim kong kwarto, tanging ang maputlang liwanag mula sa bintana ang nagbibigay ng konting liwanag
Dorryn's Point of View*Nakatingin pa rin ako kay Nando baka kasi sabihin niyang wife eh! Baka sasabihin ng dalawang ito na nilandi ko ang bagong boss namin. Hindi ko hahayaan na masira ang reputasyon ko noh!"... Miss Gomez."Natigilan naman ako at nakahinga naman ako ng maluwag dahil sa tawag ni







