LOGINDorryn's point of view Hindi ako makapaniwala sa nakikita ko.Nanatili akong nakaupo habang nakatingin sa harapan. Para bang biglang bumagal ang oras at bawat segundo ay mas lalo lamang nagpapakita sa akin kung gaano kalaki ang impluwensiya ng pamilya ko.Ang president ng Korea ay nakatayo ngayon sa harapan ng mga magulang ko.At yumuko siya.Isang simpleng kilos lamang iyon, pero para sa akin ay parang napakalaking bagay.Napalunok ako."President..."Mahina kong nasabi ang salita habang halos hindi ko maalis ang tingin ko sa kanila.Sa paligid ko ay halos walang makapagsalita.Ang mga kaklase kong kanina ay abala sa pagbubulungan ay tila nawalan ng boses. Ang ilang estudyante naman ay nakatingin sa aking mga magulang na para bang ngayon lamang nila nakita ang tunay na katauhan ng dalawang taong matagal nang naging alamat sa paaralang ito.May ilang nagtataas ng kilay.May iba namang nakanganga.At may ilan ding tila hindi pa rin makapaniwala.Ako rin naman.Hindi ko alam kung matat
Dorryn's Point of View Maraming nagtataka dahil nga nandidito sa tabi ko ang dalawang taong legendary ng school na ito.Napanganga ang iba dahil ang dakilang section na kagaya ko ay kasama ko ngayon ang dating Special S students ng school na ito. Hindi ko na alam kung saan ako titingin dahil halos lahat ng mga mata ay nakatutok sa amin.Ramdam ko ang mga bulungan sa paligid.May ilang estudyanteng napapahinto sa paglalakad. May iba namang halos mapalingon nang ilang beses, na para bang gusto nilang tiyakin kung tama ba talaga ang kanilang nakikita.Hindi ko sila masisisi.Sa loob ng paaralang ito, kilala ang mga magulang ko bilang dalawang napakahalagang tao. At ngayong araw, sa mismong espesyal na okasyong ito, hindi na nila itinago kung sino talaga sila.Mas lalo tuloy akong kinakabahan."Let's go, my daughter. Stop crying."Pinunasan ni Dad ang luha ko habang nakatingin siya sa akin nang buong lambing. Sa tabi niya naman ay naiiyak na rin si Mama. Kahit pilit niyang pinipigilan an
Hindi ko maipaliwanag kung ano ang naramdaman ko nang sandaling iyon.Parang biglang tumigil ang mundo.Ang ingay ng mga estudyante.Ang tawanan ng mga magulang.Ang mga tawag ng mga organizer.Ang tunog ng mga sapatos sa sahig.Lahat ay tila naging malabo.Ang tanging nakikita ko lamang ay ang dalawang taong matagal ko nang hindi inaasahang makita sa harap ko.Si Dad.At si Mom.Nakatayo sila sa magkabilang tabi ko habang nakatingin sa akin.Hindi ako makapaniwala.Muli kong tinitigan ang kanilang mga mukha, para bang kailangan kong tiyakin na hindi lamang ito isang ilusyon na nabuo dahil sa matinding emosyon ko."Dad..."Halos pabulong ko iyong sinabi.Hindi ko alam kung bakit parang ang hirap bigkasin ng isang salitang dati namang pamilyar sa akin.At nang tumingin ako sa kabilang panig, nakita ko si Mom.Namumuo rin ang luha sa
Lumipas ang ilang buwan at sa wakas ay dumating na rin ang araw na matagal naming hinihintay.Graduation day.Sa loob ng ilang buwan na pananatili ko rito, marami nang bagay ang nagbago. Mas marami na akong nakilala, mas marami akong kaibigan na hindi ko kailanman inakala na magiging malapit sa akin, at higit sa lahat, mas lalo kong natutunan kung paano itago ang tunay kong pagkatao.Hindi man lang ako nahuli.Walang kahit isang estudyante rito ang nakatuklas sa tunay kong pagkatao. Wala silang nalaman tungkol sa lihim na matagal ko nang pinoprotektahan.Wala silang ideya na ang babaeng tahimik lamang na nakikisalamuha sa kanila ay siya palang taong matagal na nilang hinahanap.Ang totoong heiress ng Assassin's Clan.Sa dami ng mga taong nakapaligid sa akin, nakapagtataka kung paano ko nagawang itago ang lahat. Minsan, iniisip ko rin kung sadyang napakagaling ko lang magtago o talagang hindi nila kailanman naisip na posible iyon.Pero ngayong araw, wala muna akong pakialam sa lahat ng
Dorryn's Point of ViewNandito kami ngayon sa labas ng operating room, tahimik na naghihintay kung ano ang magiging resulta ng operasyon kay Nando.Halos hindi ko na maramdaman ang mga kamay kong mahigpit na magkakapit sa isa't isa. Ilang oras na kaming nakaupo rito, ngunit para sa akin ay tila napakatagal ng bawat segundo. Ang bawat tunog mula sa loob ng operating room ay sapat para mapabilis ang tibok ng puso ko.Umiiyak pa rin ako habang hinihintay na matapos ang operasyon.Hindi ko na mabilang kung ilang luha na ang tuluyang kumawala sa mga mata ko. Paulit ulit kong pinupunasan ang mga ito, ngunit wala ring silbi dahil ilang segundo lamang ay muli na naman itong dadaloy.Hindi ko kayang isipin kung ano ang maaaring mangyari kay Nando.Hindi ngayon.Hindi matapos ang lahat ng pinagdaanan namin.Hindi matapos kong sa wakas ay magkaroon ng pagkakataong makasama siya nang walang anumang humahadlang sa amin.Ilang beses ko nang sinubukang kumbinsihin ang sarili kong magiging maayos ang
Dorryn’s Point of ViewPaglabas namin ng building, agad naming nakita ang sasakyan nina Samantha.Nakatigil ito sa malapit sa entrance, habang tila naghihintay lamang sa aming pagdating.Agad kaming lumapit.Binuksan ang pinto at mabilis naming ipinasok si Nando sa loob."Samantha!"Halos manginig ang boses ko sa sobrang pag-aalala."Sam, sa malapit na hospital!"Mabilis akong sumakay at agad na umupo sa tabi ni Nando.Hinawakan ko ang kanyang kamay.Malamig ito.Napatingin ako sa mukha niya."Dong..."Wala pa rin siyang sinasabi.Mas lalo akong kinabahan."Please, wake up."Pinisil ko nang bahagya ang kamay niya."Samantha, hospital!" ulit ko.Ngunit bago pa man makapagsalita si Samantha, umiling siya."Hindi pwede doon."Napatingin ako sa kanya."May personal doctor si Nando. Sa mansion siya dadalhin."Napalunok ako."Kahit saan."Pinunasan ko ang luha sa aking pisngi."Kahit saan siya dalhin basta malunasan agad siya."Agad namang tumango si Samantha."Okay. Huwag kang mag-alala. D
Dorryn's Point of View*Nakatingin pa rin ako kay Nando baka kasi sabihin niyang wife eh! Baka sasabihin ng dalawang ito na nilandi ko ang bagong boss namin. Hindi ko hahayaan na masira ang reputasyon ko noh!"... Miss Gomez."Natigilan naman ako at nakahinga naman ako ng maluwag dahil sa tawag ni
3rd Person's Point of ViewMabilis at walang awa na natugis nina Nando ang mga lalaking umatake sa kanilang mansion. Hindi nagtagal ang kanilang pagtatangka dahil sa loob lamang ng ilang minuto ay napaligiran na sila ng mga armadong tauhan ni Nando.Ang mga aninong gumagalaw sa dilim ng gabi ay ti
Dorryn’s Point of ViewMay isang bata na tumatakbo sa isang malawak at napakagandang garden. Ang damuhan ay sariwang berde at kumikislap sa ilalim ng malambot na sinag ng araw, habang ang mga bulaklak na nakatanim sa paligid ay nagkikislapang parang mga bituin na bumaba mula sa langit. Ang hangin
Dorryn's Point of ViewNanlalaki ang mga mata ko habang nakatingin kay Nando na tila walang kahit anong emosyon ang mukha. Para siyang isang malamig na estatwa na biglang sumulpot sa harapan ko.Sa madilim kong kwarto, tanging ang maputlang liwanag mula sa bintana ang nagbibigay ng konting liwanag







