LOGIN“Talaga?” tanong ni Percival, mababa ang boses at tila sinusubukan ang lalim ng kanyang paninindigan.“Siyempre totoo iyan! Sumpa man sa Diyos, Kuya, wala akong kahit anong ugnayan sa kanya sa Davao bago ang araw na ito. Ikaw at sa lahat ng tao, ang mas dapat na nakakaalam niyan!”Ang desperado na sumpa na ito ay idinaloy ng likas na survival instinct ni Mheilin. Dahil sa walang tigil na pagsusuri sa kanya ni Percival, agad na bumalot ang kaba sa kanyang katawan. Hindi siya naniniwala na ang napakalawak na intelligence network ng lalaki ay hindi pa nakakumpirma na wala silang nakaraang koneksyon ni Dante Yuzon. Sinusubukan lang niya ito, simple at malinaw.Nang makita ang totoong pag-aalala na nagdulot ng pamumula sa kanyang mga pisngi, ang paghawak ni Percival sa kanyang baywang ay kusang humigpit, at bahagya pa siyang hinila nito nang mas malapit.Tumingin naman pataas si Mheilin, at ang kanyang boses ay naging isang mahina at kaawa-awang pagmamakaawa. “Kuya... hindi ka ba naniniwal
Dahan-dahan at sadyang ngiti ang gumuhit sa mga labi ni Percival. Ito ay isang napaka gwapo, perpekto at maliwanag na ngiti, ngunit para sa nag-aalala na nadama ni Mheilin, ito ay tuluyang nakakatakot. Isang natural na takot ang sumiklab sa kanyang loob. "Kuya... pakiusap naman huwag mo akong ngitian nang ganyan. Totoo, natatakot na ako." Inalis ang kanyang madalas na matatalim na pagtatanggol sa sarili, gumaawa si Mheilin ng isang maingat at kaawa-awang hakbang palapit rito. Gamit ang kanyang nanginginig na kamay at ang kanyang mga payat na daliri ay dahan-dahang humila sa dulo ng mamahaling manggas ni Percival sa isang tahimik at kaawa-awang paghingi ng awa.Subalit, si Percival ay isang pinakamataas na pinuno sa mundo ng negosyo, hindi siya isang lalaki na madaling mapalambot ng isang malinis at walang alala na mukha.Sa isang mabilis at matigas na galaw, hinila niya ang kanyang braso pabalik, na inilayo ang kanyang manggas mula sa hawak nito habang ang huwad na ngiti ay agad na na
Bago pa man niya mabuksan ang pinto ng kanyang sports car, muling marahas na nag-vibrate ang kanyang telepono. Pagka-slide sa screen, ang boses ni Mrs. Jane ay sumabog sa speaker, puno ng naghahabol-hiningang dusa at desperado na takot. "Arkhel... ano na ang putang-inang gagawin natin ngayon?"Kasalukuyang tinitiis ni Arkhel ang isang matindi at nakabubulag na sakit ng ulo, ngunit marahas niyang pinigilan ang kanyang galit upang panatilihing maayos ang kanyang tono. "Mom? Gising na po kayo?""Oo, gising na ako." Ang mabanggit pa lang ang kahiya-hiyang pagkahimatay niya ay nagdulot ng isang matindi at masamang galit kay Mheilin na agad dumaloy sa mga ugat ni Mrs. Jane. "Kinausap lang ako ng pangunahing doktor ni Monica. Malinaw niyang sinabi na kung hindi agad nina Sebastian at Lara hahawakan ang operasyon ni Monica, siya... baka tatlong buwan na lang ang itagal ng buhay niya."Nang marinig ang masamang balita, hindi nag-atubili si Arkhel kahit isang segundo. "Kung ganoon, payagan na n
Mabilis na humarap si Arkhel habang ang kanyang takot na tingin ay direktang sumalubong sa matatalim na mata ni Percival. Sa sandaling maramdaman niya ang nakasasakal na kapangyarihang nagmumula sa lalaking nasa may pinto, marahas na tumambol ang puso ni Arkhel sa tindi ng takot. Ang tindig ng lalaking ito ay masyadong makapangyarihan at may awtoridad. Ang isang sulyap lamang mula rito ay nagdulot kay Arkhel ng isang natural na takot na sumigaw sa kaibuturan ng kanyang dibdib. Mapanganib na pinikit ni Percival ang kanyang mga mata, tuluyang pumasok sa loob ng silid habang ang mabigat na pinto ay maayos na sumara sa likod nito. "Sinasadya mo ba siyang pagbantaan?" Nahirapan sa paglunok si Arkhel, ang kanyang lalamunan ay natuyo at sumikip. Tiningnan niya ang nakakatakot na bagong dating, at muling ibinalik ang tingin kay Mheilin. Ipinagkurus pa rin ni Mheilin ang kanyang mga braso, habang ibinabaling ang kanyang ulo ng may mapang-asar na aliw. "Iniisip mo ba talaga na kaya mo akon
Talaga bang pinahahalagahan ng ganoon katindi ng misteryosong bilyonaryo na iyon ang walang utang na loob na batang kapatid niya? Sinadya nitong unahan at pigilan ang bawat galaw sa negosyo na sinubukang gawin ng pamilyang Cordova laban kay Mheilin. Noong una ay pumasok sila sa labanang ito sa paniniwalang isa lamang itong madaling target na walang kalaban-laban, upang matuklasan lamang na siya pala ay isang matigas na tinik sa kanilang lalamunan. Sumugod sila upang durugin siya gamit ang kanilang mga kamay, ngunit sa huli ay sila ang nagdugo, nasaktan, at tuluyang nasugatan.Ang kanyang mukha ay nagbago sa tindi ng nasaktan na dangal at matinding galit, marahas na hinila ni Arkhel ang isang upuan at pabalag na umupo rito. "Talagang iba ka, Mheilin. Mukhang mabilis ka naming binalewala."Sino ba ang mag-aakala na ang babaeng ito ay may ganitong uri ng nakakatakot at nakatagong kakayahan? Binigyan siya nito ng isang mapanuring tingin, ang design studio sa harapan niya mismo at ang mga
Si Mrs. Jane naman ay tuluyan ng nawasak ang sistema. Sinadya siyang lukuhin ni Mheilin upang isuko ang kanyang karapatan bilang ina sa pamamagitan ng pagpirma, upang balewalain lang na tapusin ang usapan tungkol sa medikal na kaligtasan ni Monica sa sandaling natuyo ang tinta.“Mheilin!... Y-you!... Sumosobra ka na!” Nanginginig ang kalamnan ni Mrs. Jane, at ang kanyang mga baga ay tuluyan nang hindi makakuha ng hangin. Ang matinding bigat ng kahihiyan, kasabay ng nakatatakot na katotohanan ng kanyang sariling kabiguan, ay nagdulot upang magdilim ang kanyang paningin. Sa isang mahina at kaawa-awang singhap, nanghihina ang kanyang mga tuhod at tuluyan siyang nahimatay sa karpet ng opisina.Hindi man lang kumurap si Mheilin. Habang nakasandal ang baba sa kanyang kamay, mahinahon niyang hinawakan ang telepono sa kanyang lamesa at tinawagan si Ysabel. “Tumawag ka ng ambulansya. May nahimatay dito sa opisina ko.”“Ah?! Nahimatay? Katulad ng tuluyang walang malay?!” Ang boses ni Ysabel ay
Nakita ni Duke na hindi umaatras si Jian at ang mga salita nito ay matalim na parang kutsilyo. Nagpausok siya ng ilang beses sa kanyang sigarilyo nang may pagkabigo. “Kung ganoon, sabihin mo sa akin, ano ang imungkahi mo?”Sa kanyang pananaw, ibinigay na niya kay Jian ang lahat ng kaya niyang ibiga
Nakita ang kanyang lubos na di-magpapatalo na ugali, mariing humithit ng sigarilyo si Duke habang nagngingitngit. "I know you can drive. I have something to talk to you about." "We have nothing to talk about, Duke." Pagkatapos niyon, lumingon siya at pumasok sa kanyang sasakyan. Ngunit, mabi
Hinila ng marahan ni Mrs. Danaya palapit sa kanya si Jian, may gustong sabihin ngunit pinutol ito ni Jian. “Tita, I'm sorry. Ngunit hindi ang anak mo ang tamang tao na ipagkatiwala ko ang buong buhay ko.”Hindi nakakapagsalita ang ginang, dahil siguro sa gulat lalo na sa malalim na salita. Nang mak
Magkasalubong ang bawat mata nila, itinaas ni Jian ang isang kilay. “Ano na naman ang ginawa ko?” tanong niya.“Jian, kakabalik niya lang upang magpagamot. How can you be so petty?” sagot ni Duke.Nang marinig ni Jian ang sinabi ni Duke ay ngumiti siya. “What am I petty about? Wala bang ospital sa







