Chapter 4

Matapos humupa ang kaguluhan ay agad na napilitan si Daniel na ilayo si Mheilin. Habang nakabulagta si Monica sa lupa, ang mukha ay nakangiwi sa sakit at puno ng luha ang mga mata habang tumitingin kay Carlos.

“Carlos, I-i…”

Mabilis na namutla si Carlos sa galit.

At agad sinigawan si Daniel na pumipigil kay Mheilin, “Ilayo mo siya. Ngayon din!”

Habang pilit naman na nagpumiglas si Mheilin para makawala, pero hindi naglakas-loob si Daniel na luwagan ang hawak. Paano nagkaroon ng ganung ka lakas na pwersa ang isang payat na babae?

“Miss Cordova, umalis na muna tayo,” pagmamadali na sambit ni Daniel.

“Ang bag ko! Ang bag ko!” galit na sabi ni Mheilin.

Ang handbag niya ang ginamit niya para hampasin si Carlos, nakalagay pa rin sa tabi nito. Dahil sa matinding galit, pinulot ito ni Carlos at ibinato sa kanya.

Mabuti na lang at nasalo ito agad ni Daniel at iniabot sa kanya. “Nakuha mo na—ito na ang bag mo.”

Magulo ang sitwasyon. At sa huli ay kinaladkad ni Daniel si Mheilin papunta sa kotse. Balak sana nitong ihatid pauwi, pero ayaw nitong sumama sa mga tauhan ni Carlos at nagmamaneho na lang ito mag-isa.

Samantala, hilo pa rin si Carlos mula sa pagkakahampas, kaya hindi agad siya nakakilos. Nang mahimasmasan siya at nang makita si Monica, gulo ang buhok, maga ang binti ay lalo lang nagpaalab sa galit niya kay Mheilin.

Yumuko siya at binuhat ito. “Dadalhin kita sa ospital.”

Tumango nang mahina si Monica, tumutulo ang mga luha at mukhang kaawa-awa talaga.  Mabilis naman na sumigaw si Carlos, “Daniel, kunin mo ang kotse.”

Ngunit bumaling si Daniel sa parking at wala na ang sasakyan. “Miss Mheilin took the car.”  Dahil sa gitna ng gulo, sinubukan niyang ihatid ito pauwi, pero ang babae na mismo ang nagmamaneho paalis.

Mas lalong dumilim ang ekspresyon ni Carlos. “Kukuha ako ng ibang kotse sa underground parking,” mabilis na sabi ni Daniel. “Nasa opisina ang mga susi kukunin ko lang, babalik agad ako.”

Samantala habang nakahinto sa traffic light, nag-vibrate ang cellphone ni Mheilin. Sinilip niya ang screen—ang kanyang ina na si Mrs. Jane Cordova.  “Umuwi ka mamayang gabi. May pag-uusapan tayo.”

Binuksan ni Mheilin ang bote ng tubig at uminom. “Hindi pwede. Busy ako.”

Alam na niya kung tungkol saan ito at wala siyang interes na marinig iyon.

Naiinis naman na nagsalita ang kanyang ina na si Jane , “Busy saan? Hindi ko naman nakikitang may ginagawa ka para kay Carlos.”

Malamig namang sumagot si Mheilin, “So, dinala mo si Monica pabalik para siya ang mag-alaga sa kanya?”

Sandaling natahimik ang kabilang linya.

Dahil alam na ni Mheilin ang pagbabalik ni Monica, hindi na nagkunwari pa si Jane . “Matagal na panahon na ang nakalipas,” sabi nito, bahagyang lumambot ang tono. “Huwag mo na isipin ‘yun.”

Ang malamig na simoy ng hangin sa gabi ay ramdam yon ni Mheilin dahil nakabukas ng bahagya ang bintana ng kotse, dumapo sa kanyang leeg ang hangin at nakaramdam siya ng pangangatog hanggang sa kaibuturan ng kanyang dibdib.  Ngunit agad niya itong binalewala.  “Ma,” sabi niya ng mahinahon, “Muntik na akong mamatay sa car accident na ‘yun. Tatlong taon pa lang ang nakalipas. Nakalimutan mo na ba kung ano ang itsura ko noong ibinalik nila ako?”

Matapos siyang mahanap, dalawang buwan siyang nanatili sa ospital.

Si Monica ang nasa likod ng aksidenteng iyon dahil takot ito na kung bumalik si Mheilin sa mga Cordova mawawala sa kanya ang lahat. Sinubukan siyang ubusin nang tuluyan at ngayon, ang sarili niyang ina ang nagsasabi sa kanya na hayaan na lang iyon?

“Hindi niya ginawa yun,” pagpumilit ng kanyang Ina. “Huwag mong laging isipin ang masama tungkol sa kanya.”

Ikinumpas naman ni Mheilin ang kanyang kamay at inihagis ang walang lamang bote ng tubig nang diretso sa basurahan sa tabi ng kalsada. “Sinasabi niyang masama ang trato ko sa kanya at kayong lahat naman ay naniniwala sa kanya! Kung ganoon niyo siya pinagkakatiwalaan, ano ba ako sa inyo? Bakit hindi niyo na lang i-announce na hindi niyo talaga ako nahanap?” Lalong lumamig ang boses niya. “Sige. I-blo-block ko na kayong lahat!

“Mheilin! Hindi ba pwedeng maging rasonable ka naman? Bakit ba laging uminit ang ulo mo sa tuwing napag-uusapan ito?” Galit na galit na ang kanyang ina. 

Sa tuwing nababanggit si Monica, ganito palaging natatapos ang usapan nila at lalo lang itong nagagalit. Matapos ang panibagong round ng pagbatikos kay Mheilin dahil sa pagiging irrational nito, ay agad na sinabi ng kanyang ina ang punto. “Ibang usapan noong pinupuntirya mo siya noon, pero iba ito ngayon. May sakit siya at malubha.”

Tumawa naman nang malamig si Mheilin. “May sakit siya, kaya kailangan iurong ang kasal namin ni Carlos? At kailangan niyang manatili sa tabi nito?” Hindi naman sa nagmamalasakit siya kay Carlos.Pero ang lohika ng mga taong ito ay nakakapang-uyam pa rin.

Paismid naman na sumagot ang kanyang ina na si Jane at lalong naiirita. “Magkasama silang lumaki ni Carlos. Siya ang sandigan nito.” Pagkatapos ay lumambot ng bahagya ang tono ulit na parang sinusubukan na suyuin ang anak. “Huwag kang mag-alala. Pakakasalan ka pa rin ni Carlos sa huli. Sa ngayon, pagtuunan muna natin ng pansin ang kondisyon ni Monica, okay?”

Hindi lang nito itinuturing na parang kayamanan si Monica, inaasahan pa nitonh magpaparaya at makipag-compromise siya at yon ang nakakatawa para kay Mheilin. 

Nang hindi sumagot si Mheilin, nangulit ulit si Jane , “Narinig mo ba ang sinabi ko?”

Narinig ang alin? Ang mas marami pa nilang baluktot na lohika? At inaasahan nilang tahimik lang na tatanggapin niya ang lahat? Hindi na inabala ni Mheilin ang makipagtalo. Binaba na lang niya ang telepono.

Tapos ay binlock na niya ang numero. Matagal na niya itong binlock noon pa man. Ewan kung paano, nakalusot pa rin ito.