Chapter 3

Kakalabas lang ni Mheilin sa gusali ng kumpanya ng makita niya si Monica, kakababa lang nito sa kotse.

Si Daniel, ang assistant ni Carlos ang personal na nagbukas ng pinto para sa kanya. Inabot nito ang ilang mga shopping bags. “Ipamigay mo ito sa secretarial department.” Ang tono at tindig niya ay parang tunay na may-ari ng kumpanya.

Magalang naman na tinanggap ito ni Daniel. “Salamat, Miss Monica.”

Tumango lang nang bahagya si Monica. Nang lumingon ito ay agad nagtama ang paningin nila ni Mheilin mula sa malayo.

Bahagyang pinanliitan ng mata ni Mheilin ito. 

Samantala huminto si Monica at naglalakad patungo sa kanya. “Mheilin.” Ang boses niya ay malambot, parang sa isang mapagmahal na nakatatandang kapatid.

Nang mahanap ng pamilya Cordova si Mheilin, iginiit nilang mas matanda ng isang oras si Monica. Pero kahit mainit ang tono niya, ang tingin niya kay Mheilin ay puno ng pang-uudyok.

Habang lumapit ay binabaan ni Monica ang boses niya. “Fiancée ka niya, pero pinapunta niya ako sa kumpanya para makita siya. Ano ka ngayon sa tingin mo?”

Nanlamig naman kaagad ang ekspresyon ni Mheilin. Tumawa siya nang mahina. “Kung gusto ko, kahit anong posisyon sa pamilya Fuentevilla ay makukuha ko. Pero ikaw—bukod sa pagpunta rito para makita siya, saan ka pa pwedeng lukugar sa pamilya nila?”

Mabilis na nawala ang ngiti ni Monica.

May bahid ng poot sa kanyang mga mata.

Malinaw na wala siyang posisyon sa pamilya ng lalaki. Hindi ito papayagan ng mga matatanda sa pamilya.

Nasiyahan naman si Mheilin sa reaksyon nito. Tinitigan siya nang masama ni Monica. “Huwag kang masyadong kampante. Hangga’t nandito ako, hinding-hindi matutuloy ang kasal mo.”

Ngumiti lang si Mheilin, walang pakialam.

“Maraming lalaki sa mundo. Hindi ko kailangan na pakasalan siya.”

Ang lalaking katulad ni Carlos na may mahal na iba ay hindi karapat-dapat na ipaglaban. Mas maaga itong matapos, mas mabuti.

Nanigas si Monica. “Anong ibig mong sabihin?” Tinitigan niya si Mheilin na tila hindi makapaniwala.

Hindi ba mahal na mahal nito si Carlos? Dalawang taon ang nakalipas, gumawa ito ng malaking eksena, tapos ngayon, parang wala lang rito ang lahat? Nagpapanggap lang ba siya?

Mas lalong nagiging mapanuri ang ngiti ni Mheilin. “Hindi ba halata? Makakahanap ako ng ibang lalaki na katulad niya. Pero ikaw? Siya lang siguro ang nag-iisang lalaki na handang pakasalan ka at kahit ganoon, hindi ka pa rin niya mabibigyan ng maayos na kasal.”

Namula sa galit ang maputlang mukha ni Monica. Nang makita ang pagkasira ng maingat nitong pagpapanggap na inosente, nakaramdam ng kasiyahan si Mheilin.

Susubukan siyang banggain? Siguradong nakalimutan na nito ang nangyari noong dalawang taon.

Hindi na gustong magsayang pa ng oras kaya't tumalikod na si Mheilin para umalis.

Pero bigla siyang hinawakan ni Monica sa pulso. “Mheilin, bumalik lang ako para magpagamot. Ayaw kong makagulo sa inyo ni Carlos—please, huwag kang magkakamali ng intindi.”

Lumamig ang boses ni Mheilin. “Bitawan mo ako.” Puno ng pandidiri ang mga mata niya habang nakatingin sa kamay na humahawak sa kanya.

Nang subukan niyang bumitaw ay bigla nalang itong bumagsak ng malakas sa lupa.

Sapat ang lakas ng bagsak para makuha ang atensyon ng lahat. Bago pa makapag-react si Mheilin—

“Mheilin!” Ang galit na boses ni Carlos ay umalingawngaw sa malapit.

Ah… kaya pala. Hindi kataka-takang bigla itong nagdesisyon na magpanggap na inosente ulit—nandito na ang audience nito. Tiningnan ni Mheilin ang kaawa-awang mukha ni Monica, tapos ay tumingin sa fountain sa malapit. Isang bahagyang ngiti ang nabuo sa mga labi niya.

Lumapit siya at hinila si Monica sa buhok.

“Ah—!” Bago pa man makapag-react si Monica, kinaladkad siya ni Mheilin patungo sa fountain at sinubsob ang ulo nitobsa tubig.

Nilamon ng malamig na tubig ang kanyang mga sigaw. Nagpupumiglas pa si Monica, nilamon ng panic ang kanyang naramdaman pero mahigpit siyang pinigilan ni Mheilin.

Susubukan siyang palabasing masama? Kung gusto nitong umarte, gagawin na niyang totoo.

“Tulong—!” habol-hininga ni Monica nang iaangat siya nang bahagya, bago isinubsob ulit.

Hindi kalayuan, nakita ni Carlos ang lahat at kumaripas ng takbo. “Mheilin, itigil mo ‘yan!”

Nagpumiglas nang todo si Monica habang nilulunok ang tubig, habang ang dibdib niya ay kapos na sa hangin. Nang makalapit na si Carlos, tinulak niya si Mheilin palayo at i-nihaon si Monica. Basang-basa at nangangatog pa si Monica sa mga bisig nito.

Puno ng pag-aalala ang mga mata ni Carlos. “Ayos ka lang ba?”

Umuubo ng malakas ang babae, hawak ang dibdib, hindi makapagsalita ng maayos.

“A-ako… ugh…” Tumutulo ang luha sa mukha niya.

Lumingon naman si Carlos kay Mheilin habang may matalim na tingin. Pero bago pa siya makapagsalita ay agad na lumapit si Mheilin at tinapakan ng malakas ang bukung-bukong ni Monica.

“Ah—!”

“Mheilin!” sigaw ni Carlos, habang tinutulak ulit siya.

Hinampas ni Mheilin ng kanyang handbag sa ulo ni Carlos. Saglit namang natigilan ang lalaki, gulat na gulat tapos ay nag-alab sa galit ang mga mata nito.

Ang babaeng ito— Bago pa man siya makakilos, sinipa pa ni Mheilin si Monica nang ilang beses.