Chapter 7

Diretsong naglakad si Carlos sa sofa at naupo, sabay labas ng sigarilyo. Ngunit bago pa man niya ito maisindihan, hinablot ito ni Mheilin mula sa kanyang kamay at itinapon sa basurahan. Dumilim ang ekspresyon nito. “Ano bang ginagawa mo?”

Kailanman ay wala pang gumawa nito sa kanya. Noong nasa piling siya ni Monica, hindi ito nakikialam sa anumang ginagawa niya.

“Ayaw ko sa amoy ng usok,” malamig na sagot ni Mheilin.

Hindi nakaimik si Carlos, ang babaeng ito— Sige na nga. Hindi na lang siya maninigarilyo. Gumagalaw ang kanyang mga ngipin dahil sa gigil at habang pinipigil ang kanyang inis. Pagkatapos ay muli niyang naalala ang mga balitang trending kanina at hindi tumigil ang mga tawag mula sa ancestral mansyon buong araw. 

“Si Elise ba ang nag-release ng mga artikulong ‘yan para sa’yo?” Talaga bang umabot siya sa puntong ipa-announce ito sa publiko? Hindi ba’t sobra na ‘yun?

Hindi sumagot si Mheilin, naglakad lang ito papunta sa fridge, kumuha ng maliit na cake at naupo para kumain. Hindi kasi siya nakakain ng maayos sa tanghalian at pagkatapos ng dalawang oras na pag-i-shopping, gutom na gutom na siya.

Lalong uminit ang ulo ni Carlos dahil parang wala siya sa presensya nito. “Problema nating dalawa to. Bakit kailangan mo pang ipaalam sa buong siyudad?”  Hindi lang ito nagsalita ng masama sa kanya ngayon, gumawa pa ito ng gulo sa publiko. Nahihirapan siyang patawarin ito.

Sumubo ng cake si Mheilin at kaswal na sumagot, “Problema lang ba talaga sa ating dalawa?” Kung ganun lang kasimple, hindi sana naging komplikado ang lahat. 

Tiningnan niya ito nang malamig. “Isa pa, kahit hindi ko i-public, gagawin din ng iba. Inunahan ko lang sila.”

Alam na alam ni Carlos kung sino ang tinutukoy niya bilang iba. “Huwag mong laging isipin na masama si Monica,” sabi niya.

Mapait namang tumawa si Mheilin habang sumusubo ulit ng cake. “Hindi siya ganoon kasama? Eh bakit nagmamadali kang palayasin siya noong dalawang taon di ba?”

Nanahimik si Carlos, ang pagbabalik-tanaw sa nakaraan ay lalo lang nagpadilim sa kanyang ekspresyon. “Masyado kang agresibo noon,” malamig niyang sabi. “Kung hindi umalis si Monhca, ipakukulong mo talaga siya, ‘di ba?”

Tumango-tango naman si Mheilin nang walang pag-aalinlangan. “Oo.”

Mas lalong dumilim ang mukha ni Carlos. Sa pag-iisip nito, may bakas ng pagkainis sa kanyang mga mata. Dahil sa ugali ni Mheilin na iyon kaya lalong lumala ang relasyon nito sa sariling pamilya.  

Kaya naman ay hindi pa nito pwedeng putulin ang engagement ngayon. Bahagyang lumambot ang kanyang tono. “May sakit lang si Monica,  kapag gumaling siya, paalisin natin ulit siya.”

Binigyan siya ni Mheilin ng malamig na tingin pero hindi ito nagsalita. 

“Hindi hahayaan ng mga magulang mo na magpatuloy ka sa ginagawa mo,” patuloy ni Carlos. “Kung kukuntra ka, ikaw ang mahihirapan.”

Alam na alam niya kung paano ito tratuhin ng pamilyang Cordova. Kung walang nagbago, dapat ay naka-freeze na ang card nito ngayon. Sinuri ni Carlos ang paligid ng condo. “Gaano katagal ang lease mo rito? Kailan ang susunod na bayad?” Naaalala niya na inupahan nito ang lugar na ito matapos umalis sa bahay ng pamilya.

Ang mga unit sa Modern condo ay hindi mura. Pinapaalala niya dito na wala itong luho upang mag padalos-dalos sa desisyon.

“Dapat ka nang umalis,” diretsong sabi ni Mheilin.

“You—” Dumilim ulit ang ekspresyon nito. Biglang nag-vibrate ang cellphone niya. Sinulyapan niya ito at si Monica ang nakalagay sa register name. Hindi nag-alinlangan at agad na sinagot niya ito. “Monica.” Hindi man lang niya inabala ang sarili na lumayo.

Ano ang ibig sabihin nito? Ayaw nitong makipag-break sa kanya, pero sinagot nito ang tawag ng ibang babae sa mismong harapan niya? Ang natitira pang pasensya ni Mheilin ay naglaho na. Ang pagiging kalmado na pinanatili ni Carlos sa nakalipas na dalawang taon ay nagsimula nang mabasag.

Pagkatapos ng maikling pag-uusap, tumayo siya. “Huwag kang mag-alala, paparating na ako.” Ibinaba niya ang tawag at tumingin kay Mheilin. “Pag-isipan mong mabuti ang sinabi ko. Kahit anong eksena ang gawin mo, uunahin ng lahat ang kondisyon ni Monica ngayon.”

Malinaw ang gusto nitong sabihin na walang silbi ang paglaban ni Mheilin. Binalewala naman yon ni Mheilin at naglakad ito papunta sa pinto at ipinasok ang mga shopping bags na iniwan niya sa labas. Mga mamahaling brand.

Nanlaki ang mata ni Carlos sa gulat. “May pera ka pa palang pambili ng mga ‘yan?” Hindi ba’t pinutulan na ito ng budget ng sariling pamilya? Noong nakaraan sa tuwing gumawa ito ng gulo, kinukuha o pini-freeze nila ang card nito ng ilang araw minsan ay linggo pa. Paalala na kung kilala nila ito, siya ay anak nila. Kung hindi naman, wala siyang halaga.

Sinulyapan naman siya ni Mheilin. “Illegal ba na may pera akong panggastos?”

Muli ay hindi nakakapagsalita si Carlos. Ang babaeng ito ay talagang may talentong mang-inis ng tao.