Chapter 6

Pinanood ni Elise ang phone ni Mheilin na patuloy na umiilaw nang walang tigil. Hindi humihinto ang mga tawag. "Bakit hindi mo na lang i-off?" mungkahi nito.

Malinaw na hindi na gumagana ang pag-block ng mga numero, karamihan sa mga tawag ay mula sa mga hindi kilalang numero. Halatang gumagamit na ang ina nito na si Jane ng ibang phone para makalusot. Hindi naman nag-alinlangan si Mheilin. Agad niyang pinatay ang kanyang cellphone. Pero ang ganti ni Jane ay dumating din agad.

Nang oras na para magbayad na ng bill ay binuksan ulit ni Mheilin ang kanyang cellphone at ini-scan ang QR code.

May lumabas na mensahe:

[“Ang iyong bank card ay na-disable na. Mangyaring gumamit ng ibang paraan ng pagbabayad”]

Agad siyang natigilan, ang card na naka-link sa phone niya ay ang card na pinilit ni Jane na gamitin niya simula noong bumalik siya sa mga Cordova at ngayon ay na frozen ito.

Agad naman na sumulyap si Elise. "Anong nangyayari?"

"Sinuspinde nila ang card ko," mahinahong sabi ni Mheilin.

Nanginginig naman ang labi ni Elise dahil sa gigil. “Dahil lang kay Monica? Anong klaseng pamilya ang gumagawa niyan?"

Nakakasuka lang isipin, sino ang gumawa nito sa sarili nilang anak para lang protektahan ang isang ampon?

Bahagyang ngumiti lang si Mheilin. "Hindi ito ang unang beses."

"Ako na ang magbabayad," sabi ni Elise, habang nilabas ang kanyang cellphone.

"Hindi na kailangan. May pera ako." Sabi niya, pero nabayaran na ni Elise ang bill.

Pagkalabas nila ng restaurant at pagsakay sa kotse ay nagsalita si Elise, "Magta-transfer ako ng 200,000 muna. Huwag mong hayaang api-apihin ka nila."

Ang pamilyang gagamit ng pera para manakot, sino ba ang sinusubukan nilang takutin? Nakaramdam ng init sa kanyang dibdib si Mheilin. "Hindi na kailangan. May pera talaga ako."

"Hindi ka naman nagtatrabaho, saan ka kukuha ng pera?" bulyaw ni Elise. "Hindi talaga ako makapaniwala sa pamilyang niyo!"

Muling umiIling si Mheilin. "Meron talaga. Mahabang kuwento..." Hindi porke't kasama niya si Carlos sa nakalipas na dalawang taon ay umaasa na siya rito o sa pamilya niya. 

Pinaypayan lang siya ni Elise sa mga kamay. "Sige na, sige na. Kahit na, kunin mo pa rin ang 200,000." 

Malinaw na hindi ito naniniwala, dahil walang choice, hinila ni Mheilin si Elise sa mall at gumastos ng ilang daang libo sa isang bagsakan.

Doon lang tuluyang naniniwala si Elise. Nanlaki ang mga mata niya nang makita ang card na ginamit ni Mheilin. "Sandali saan mo nakuha ang black card na 'yan? Sino ang nagbigay sayo? Si Carlos?" Iyon lang ang tanging paliwanag na iniisip niya.

Natigilan naman si Mheilin, tinitigan ang card sa kanyang kamay. May bahid ng emosyon sa kanyang mga mata. "Siya? Siyempre hindi."

Hinding-hindi ibibigay ni Carlos sa kanya ang ganoong bagay.

"Eh sino?" pangungulit ni Elise. "Anong klaseng big shot ang kilala mo?" 

Sa pag-iisip sa may-ari ng card, bahagyang lumambot ang ekspresyon ni Mheilin pero hindi siya nagsalita. "Tara na."

Nang hindi na nagpapaliwanag pa, kinuha niya ang kanyang mga bag at lumabas ng mall kasama si Elise. Matapos maghiwalay, bumalik si Mheilin sa Modern condo. Sa hallway pa lang kung saan ang kanyang condo ay agad niya ng nakita si Carlos na naghihintay. Sinulyapan nito ang sariling relo, halatang naiirita dahil dalawang oras na itong nandoon. "Bakit naka-off ang phone mo?"

"Masyadong maingay," diretsong sagot ni Mheilin. Humakbang siya palapit, nilabas ang mga susi, pero bigla siyang hinawakan sa pulso.

"Mheilin." Tawag nito. 

Binigyan niya ito ng malamig na tingin. "Ang iyong babae ay nag-iisa sa ospital. Nakakaawa naman."

Lalo lang dumilim ang ekspresyon nito dahil sa sinabi niya. "Mag-usap tayo."

"Hindi na kailangan." Inalis niya ang kamay nito, binuksan ang pinto at akmang isasara iyon nang malakas.

Mabilis na naka-react si Carlos, hinarangan ang pinto gamit ang kanyang braso. Nang pilitin nitong makapasok ay agad na sinipa ni Mheilin ng direkta sa maselang bahagi.

Napasinghap si Carlos, napakagat-labi sa sakit. "You—!"

Gamit ang pagkakataong iyon, tumigil siya at sinubukang isara ang pinto. Pero mabilis itong naka-recover, hinawakan ang pinto at pilit na nakapasok.

Tinitigan ito ni Mheilin ng malamig. "Sinabi ko ng umalis ka na. Ngayon din."

"Paano mo nagawa yun?" Biglang bulyaw ni Carlos. Doon niya lang narealize na hindi pala malambot ang babaeng ito.