LOGINLumipas ang isang oras. Pagbaba ng telepono, umakyat si Mheilin para magpalit ng damit. Bago pa siya makaalis, nakatanggap siya ng message mula sa isang hindi kilalang numero. “Siguro naman napalitan na ang mga kurtina sa South estate.” Galing kay Monica ang message. Umiling si Mheilin, hindi niya maintindihan kung saan kinuha ni Monica ang lakas para magmayabang gayong malubha na ang sakit nito. Kung hindi lang dahil sa tatlong malalang sakit na dinaranas ni Monica, siguro ay mahirap itong kalabanin.Nagpapalubag-loob lang si Monica sa mga panunukso nito dahil nang magising siya kaninang umaga at makita ang makapal na buhok na nalagas sa kanyang unan, halos atakihin siya sa kaba. Sumagot ng walang pakialam si Mheilin. “Siguro’ lang? Hindi ka sigurado?”Kaya pala, pinapaasa lang pala ni Carlos si Monica. Hindi man lang siya sigurado kung makakalipat ba talaga ito sa South estate.Gumanti naman si Monica. [“Sigurado man ako o hindi, wala na kayong kinalaman ni Carlos sa isa’t isa.”]
Tiningnan ni Percival ang kanyang relo bago tumingin sa direksyon ng dining room. Nang makita niyang kumakain si Mheilin, lumambot ang kanyang ekspresyon. "Nagpupumilit pa rin ba si Carlos na makuha ang ari-arian ng estate?"Matagal nang gustong bilhin ni Carlos ang nasabing estate para sa paggaling ng ampon na anak ng Cordova. Si Oliver, na kilalang malupit noong kabataan niya, ay tila nagkaroon ng anak na walang kwenta, tiyak na nadudurog ang puso nito.Tumango naman si Aldric. "Yes sir.""Sabihin mo kay Oliver na," hindi natuloy ang sasabihin ni Percival dahil biglang naibuga ni Mheilin ang kinakain niyang tinapay. Mukhang may nakagat siyang matigas na bagay, ilang beses siyang dumura at nagmugmog nang mabilis.Nanigas ang tingin ni Percival at naging malamig ang tono ng boses niya. "Sabihin mo sa kanya na mas importante ang negosyo ng anak niya."Nag-aalangan si Aldric, kung marinig iyon ni Oliver, malamang na bugbugin nito hanggang mamatay si Carlos. Sa ngayon, abala si Carlos sa
Natulala agad si Mheilin, nang maramdaman ng butler at mga katulong ang tensyon sa pagitan nilang dalawa, mabilis silang lumayas sa silid. Alam ng lahat sa loob ng bahay na hindi naman tunay na magkapatid sina Percival at Mheilin. Alam nila na kapag may balak ang kanilang amo, mas mabuting wala sila don. Ang makakita ng hindi dapat makita ay tiyak na magdadala sa kanila sa kapahamakan!Habang naiwan na magkasama ang dalawa, napa kurap-kurap naman si Mheilin. Mabilis ang tibok ng puso niya habang sinusubukang kumawala sa yakap nito. Pero hinawakan siya ni Percival nang mahigpit. "Ano ang nangyari sa leeg mo?" malalim at seryoso ang boses nito.Halos tumigil ang puso niya dahil sa kaba. "Um... nakagat ako ng insekto kagabi."Dahil tinatanong siya nito, halatang wala na itong natatandaan. Naalala niya kung paano siya nito idiniin sa sofa, kung hindi lang siya walang kalaban-laban, paano magkaroon ng ganung marka?Tinaas ni Percival ang kanyang kilay. "Insekto na naman?""Oo," tango niy
Nakatayo si Percival sa labas ng pintuan ng kwarto. Nang marinig niya ang sagot ni Mheilin na pagod ito, isang bahagyang ngiti ang sumilay sa kanyang madidilim na mata.Tiningnan niya ang kanyang relo. "Alas-nuwebe na, matutulog ka na naman.""Pagod talaga ako," giit nito. "Gusto ko pang matulog nang konti.""Papasok na ako." nagpupumilit na sabi ni Percival."Sandali!" Isang sigaw na halatang nagpapanic na si Mheilin. Agad niyang itinaas ang kanyang kwelyo para itago ang leeg niya. "Wag na, babangon na ako sandali!""Bilisan mo," sagot ni Percival sa mahinahong boses. "Ilang beses na naming ni-init ang almusal.""Alright." Nang marinig na umalis na ito, naiiyak na si Mheilin. Nagmamadali siyang naghanap ng silk scarf sa aparador, pero dahil hindi sapat ang takip nito, kumuha siya ng mas makapal na neck warmer, kahit alam niyang hindi babagay ito sa lagay ng panahon ngayon ay wala na siyang ibang pagpipilian at agad na ibinalot ito nang mahigpit sa kanyang leeg.Pagbaba niya sa sala,
Pinilit niya na palitan ang mga kurtina ng disenyo na may mga bulaklak na sunflower, dahil simbolo raw ito ng bagong buhay at paggaling. Gusto na niyang gumaling agad dahil hindi na niya matiis ang amoy ng gamot sa ospital, ayaw na niyang manatili roon kahit isang sandali pa."Napapalitan na siguro yon," Kumbinsi ni Mrs. Jane. Pinapaniwala niya ang sarili na abala lang sa trabaho si Carlos. Tutal, lagi naman itong maalalahanin sa kanya. "Huwag kang mag-alala. Kay Carlos, ikaw lang ang mahalaga. Itigil mo na ang pagiging malungkot—masama 'yan sa kalusugan mo."Nakaramdam ng kaba si Mrs. Jane nang maalala niya ang babala ng mga doktor. Hindi rin niya sigurado kung malalagpasan ba ni Monica ang sakit niya ngayon."Ma, hindi ko lang mapigilan," bulong ni Monica habang puno ng luha ang mga mata. "Pakiramdam ko kasi...""Huwag mong ituloy," putol ni Mrs. Jane. Minsan, ang kutob ang pinakanakakatakot na bagay. "Sabi ng mga doktor, kontrolado ang kundisyon mo nitong nakaraang dalawang araw. H
Habang sa ospital naman ay hirap na hirap si Monica sa sakit. Karaniwan, laging nasa tabi niya sina Carlos at Arkhel, pero wala sila roon nang gabing iyon. Si Mrs. Jane lang ang kasama niya. Nang lunalim na ang gabi, nang gumalaw si Monica sa kama, napansin niyang maraming nalagas na buhok sa kanyang unan. Kinabahan siya at agad na napaluha."It will grow back, kapag gumaling ka na anak," pagpatahan sa kanya ni Mrs. Jane."Where is Carlos?" mahinang tanong ni Monica habang nanginginig ang boses."Sabi nila may importanteng meeting siya sa magiging kososyo ng negosyo ngayon," sagot ni Mrs. Jane. Iyon ang sinabi sa kanya ni Mrs. Fuentevilla.Napaka-importante ng deal na iyon kaya hindi sila pwedeng magkamali. Gusto sana ni Mrs. Jane na tawagan si Carlos para magpatulong kay Lara at Sebastian—lalo na't nagsinungaling sa kanya si Mheilin. Dahil wala na siyang ibang matatakbuhan, kailangan nila si Carlos. Pero si Mrs. Fuentevilla ang sumagot sa telepono. Pinagalitan niya pa si Mrs. Jane a
Nakita ni Duke na hindi umaatras si Jian at ang mga salita nito ay matalim na parang kutsilyo. Nagpausok siya ng ilang beses sa kanyang sigarilyo nang may pagkabigo. “Kung ganoon, sabihin mo sa akin, ano ang imungkahi mo?”Sa kanyang pananaw, ibinigay na niya kay Jian ang lahat ng kaya niyang ibiga
Nakita ang kanyang lubos na di-magpapatalo na ugali, mariing humithit ng sigarilyo si Duke habang nagngingitngit. "I know you can drive. I have something to talk to you about." "We have nothing to talk about, Duke." Pagkatapos niyon, lumingon siya at pumasok sa kanyang sasakyan. Ngunit, mabi
Hinila ng marahan ni Mrs. Danaya palapit sa kanya si Jian, may gustong sabihin ngunit pinutol ito ni Jian. “Tita, I'm sorry. Ngunit hindi ang anak mo ang tamang tao na ipagkatiwala ko ang buong buhay ko.”Hindi nakakapagsalita ang ginang, dahil siguro sa gulat lalo na sa malalim na salita. Nang mak
(Note: This chapter has a two person pov, para po hindi kayo malilito.) Sumakay si Duke sa kotse, halata ang galit sa mukha. Sinulyapan siya agad ni Daniel sa rearview mirror. "Kamusta? Kumalma na ba si Miss Jian?" Halata na para sa lahat, nagtatantrums lang si Jian para pilitin si Duke na paa







