MasukBREE WAS HOLDING an apple and sitting in a child's chair. Ang triplets naman ay abala pa rin sa mga bagong tanggap na robot mula sa mga Lolo at Lola nila na pare-pareho ang hitsura, magkakaiba nga lang ng kulay. Pinagkukumpara ng tatlo ang pagkakaiba nito kung kaya hindi pansin ang tahimik na usapan ng kanilang mga magulang sa harap.“Dad laughed at Mom again.” buko ni Bree sa ama na kanina pa pinagmamasdan ang itsura.Hindi iyon itinanggi ni Bryson. Pahapyaw na nilingon niya ang asawa. Ginagap na ang isang kamay. Hindi naman iyon tinanggal ni Piper na pabirong umismid sa asawa habang nakatikwas ang isa niyang kilay. Piper leaned on the back of the chair, looked at her husband sideways. Iba na ang pinapahiwatig ng mga tingin sa asawa. Tikom pa rin noon ang bibig.“No one can trust anyone talaga kahit na asawa mo pa.” mahinang bulong niya, sapat lang ang lakas noon upang marinig ni Bryson.Humigpit ang hawak niya sa palad ng asawa.“What do you mean? Wala akong masamang ginagawa. Ano n
BRYSON HELD THE steering wheel and looked at the road ahead intently. He hummed. There was a red light ahead. Hininto niya ang sasakyan at tiningnan ng mataman ang asawa. Ang asawa na sa sandaling iyon ay tahimik na.“Ganun talaga ang buhay, Piper. Hindi porket umayos na ay tapos na ang mga pagsubok. Susubukin at susubukin pa rin kayo ng panahon upang mas patatagin. Tama sina Mom at Dad, hindi porket naging okay na kayo ay happy ending na talaga ang bagsak niyo.”Tinango ni Piper ang ulo na para bang mauunawaan ang lahat ng sinabi ni Bryson. “Kaya nga…”“Hayaan natin sila, matanda na sila at kahit anong pagsubok pa ang dumating, kaya na nilang lutasin ang lahat ng ito ng di umiiyak.” Ginagap ni Bryson ang kamay ng kanyang asawa gamit ang libre niyang isang palad.“Oo na, tama ka. Huwag na tayong makialam sa kanila, buhay natin ang ating asikasuhin.”On Christmas Eve, the Dankworth family gathered together, and even Gabriano and his wife, Gia, and Vaniel came over. Hindi kasama ang
PIPER TOOK THE special elevator and arrived downstairs. Bryson black Rolls-Royce was parked in front of Alvarez Group's door, looking very ostentatious. Agaw-pansin ang kanyang sasakyan hindi lang sa mga employee kundi sa mga dumadaan. Nang matanaw ang pagbaba ni Piper at paglabas ng building, excited ng binuksan ng kanyang asawang si Bryson ang pinto sa may banda ng passenger seat upang ihanda na iyon sa kanyang paglapit. Walang imik na pumasok naman si Piper sa loob ng kotse kasabay ng marahang mga reklamo with matching irap pa ng mga mata niya sa kawalan. “I can drive there by myself. Hindi mo na ako kailangan pang sunduin dito, Bryson. Wala ka bang trabaho ngayon ha?” Ipinagkibit lang ito ni Bryson ng kanyang balikat. Sign na wala siyang komento sa mga palatak ng kanyang asawa. Gusto niyang gawin iyon eh, wala itong magagawa sa mga bagay na kapag ginusto niya ay siya ang masusunod at walang iba pa.“Sa mga taong makakakita niyan sa’yo, baka iniisip nila na alila ang tingin ko sa
SA KABILANG DAKO, kasalukuyang nasa opisina si Piper ng kanyang hipag na si Gabe ng mga sandaling iyon. Wala lang, naisipan niya lang dumalaw. Natagpuan niya na naroon si Maverick at kausap ang hipag niya nang masinsinan kung kaya naman hindi pa siya nito magawang harapin. Tanaw niya ang dala sa salamin na halatang may seryosong pinag-uusapan. In the corner of the luxurious office, there is a set of sofas for people to sit and handle official business. Doon siya nakaupo. At this moment, her secretary knocked on the door and came in. Ang paalam niya dito ay saglit lang siya doon. Alanganin na nitong iginala ang paningin na tila ba may hinahanap sa loob, puno ng pag-aalinlangan na magsalita siya. “Anong problema? Sabihin mo na sa akin.” Muling tinanaw ng secretary ni Piper ang kinaroroonan ni Gabe at Maverick. Sinundan na iyon ng tingin ni Piper.“Madam, there was a call. I don't know who leaked the news. The person who knew that Mr. Alvarez wanted to give the shares to Miss Savanna
IN THIS HOUSE, sooner or later she would be eaten up and wiped clean by him, from body to heart. Kaya sa sumunod na dalawang linggo, palagi siyang tumatangging pumunta sa villa para magturo sa paulit-ulit na dahilan na masama umano ang kanyang pakiramdam. The strange thing is that Savanna doesn't know what Maverick told Brina. Hindi man lang kasi nagalit ang bata sa kanya. Ilang beses din tumawag ang bata na hindi niya sinasagot, pero nitong huli ay sinagot niya.“Dad said that women always feel uncomfortable for a few days, so it's better to rest more. Hindi ako galit, Tita Savanna.”Hilaw ang naging ngiti ni Savanna. Masyado na siyang naguguluhan sa mag-ama. Hinilot na ng babae ang kanyang sentido. Savanna really wanted to strangle him to death. Kung ano na lang kasi ang pinagsasabi ng lalaki sa anak niya.“Anak na naman ni Mr. Alvarez?” tanong ng ina ni Savanna matapos niyang ibaba ang cellphone sa panibagong tawag.Tumango lang ang ulo ni Savanna upang kumpirmahin na tama ang hina
HINDI PA RIN maintindihan ni Savanna bakit nagagawang sabihin iyon ni Maverick sa ganung sitwasyon nila ngayon.Anong gusto nitong palabasin? Uutuin siya gamit ang kanyang salapi? Anong tingin nito sa kanya, mukhang pera?“You can sign it, and then the entire Alvarez Group shares I had will be yours, Savanna. Hmm?” “No. Hindi ko kailangan—”“If you still hate me, kick me away but you have to help me raise Sabrina. Kailangan niya ng imahe ng isang ina na hindi ko kayang ibigay kung ako lang ang gagawa. Gusto ka niyang maging ina, maaari mo ba siyang pagbigyan sa hiling niya?” Napaawang na ang bibig ni Savanna. Kasama na sa responsibilidad niya ang bata oras na kanyang pirmahan ang papel?Ang talino naman talaga nitong si Maverick. Talagang binigyan pa siya ng habangbuhay na responsibilidad. “But if you still love me a little bit, then sign the contract and I will work for you for the rest of my life. Narinig mo? Handa akong maging alipin mo Savanna. Anumang i-utos mo ay gagawin ko
BIGLANG NAUBO SI Giovanni nang malakas na humagalpak ng tawa si Briel. Naburo na kasi ang mga mata nito sa kanya na para bang hindi siya nito naiintindihan. Tumaas at baba pa ang kilay ni Briel na hindi inaalis ang tingin sa kanya.“Tiyuhin niya. Gets mo? Ikaw ang tinutukoy ko. Konektado ka pa rin
NAPABALING NA ANG ilan sa mga kaibigan niyang nakarinig ng sinabi ni Giovanni na tangkang pag-alis doon. Hindi na rin iyon nakaligtas pa kay Paloma na biglang tumaas ang isang kilay na para bang hindi siya naniniwala na kayang gawin iyon ni Giovanni. Eh, kapag pumupunta sila doon kadalasan ay inuum
SUBALIT NGAYON NA ang kapatid ay nakauwi na at nasa harap na niya ang Kuya Gav niya, parang letrang nakasulat sa blangkong buhangin na hinawi ng mga halik ng alon na naglaho ang lahat ng iyon. Hindi niya na rin maalala pa at lalong hindi na niya maramdaman pa ang sakit at hirap na idinulot noon sa
BINUHAY NA NI Giovanni ang makina ng kanyang sasakyan upang lisanin na ang lugar at bumalik na ng hotel suite. Kagaya ng kanyang inaasahan na magiging reaction ng mga tinakasan niya, naabutan niya ang mga bodyguard at ang kanyang secretary na hagas na hagas at sobrang nag-aalala sa pagkawala niya.







