LOGINMAHINANG NATAWA LANG si Maverick na tinanggap na ang binibigay sa kanya ng maid. Maverick suddenly felt that his taste buds were wide open and he had a lot of appetite, but before starting, he still called Savanna’s mother to express his gratitude. When he called, the maid refused to leave, her mouth slightly open and her ears raised to listen. Maverick looked at her with an expression that was hard to describe. Nang komonekta ang tawag niya sa number ng ina ni Savanna, at sagutin iyon ng Ginang ay malamig pa rin ang dating ng tinig nito sa kanya. Inaasahan na iyon ni Maverick.“May problema ba, Mr. Alvarez?”Maverick's attitude was even more humble than before. His tone was gentle and respectful. Syempre, ina ito ni Savanna.“I just came back and tasted the chicken soup made by you, Tita. Napaka-thoughtful mo talaga. Maraming salamat.” Savanna’s mother sneered. Umikot na ang mga mata niya sa ere. Natatandaan niya pa ang bilin sa katulong na tumanggap noon na huwag babanggitin kay Ma
IT WAS ALMOST evening when Maverick came back from the detention center. Bukod sa may iba pa siyang inasikaso ay may mga taong kailangan pa niyang personal na kausapin kung kaya naman siya natagalan nang bahagya sa labas noon. When he got out of the car, standing in the yard, he could see a streak of red clouds floating slowly in the sky. Probably because of his mood, Maverick actually felt that the crimson cloud looked like Savanna. Sinalubong siya ng kanilang katulong. May bitbit na ecobag ang katulong na naglalaman ng thermos na may laman ng tinolang manok. Hindi pa naglalaon bago dumating si Maverick ay dumaan doon ang ina ni Savanna upang ibigay lang iyon na para kay Maverick. “Good evening po, Mr. Alvarez.” Tumango lang si Maverick sa kanya kung kaya naman dumiretso na ang katulong sa kusina upang dalhin doon ang kanyang bitbit. Nang buksan ng katulong ang takip noon ay walang pakundangan ng umalingasaw ang amoy ng tinolang manok sa buong paligid. Umabot iyon sa butas ng ilong
THE CORNERS OF Maverick's mouth raised slightly, noncommittal. The whites of Dustin's eyes turned yellow. He took another puff of cigarette irritably. Halatang hindi na gusto ang mga nangyayari sa kanyang paligid noon.“Alam kong huli na ang lahat para pagsisihan ito ngayon, pero gusto ko lang sabihin na hindi ko gusto ang mga nangyari. Mr. Alvarez won't you let me go after I do this? Besides, you gave my parents money. If they leave, don't they make it clear that they want me to go to jail for 10 years? Maaatim nilang mabilanggo ako ng ganun katagal? Sampung taon ng buhay ko!”As he spoke, Dustin stared at the cigarette between his fingers. “10 million to buy me for ten years? Alam kong mayaman ka at hindi ko sukat akalain na hahayaan ng mga magulang kong bayaran sila. Mr. Alvarez, when I heard the news, you know what I was thinking? What, I'm thinking is it's great to have money. Kung may pera lang ako, hindi mawawala si Savanna sa akin, at hindi rin siya magiging mabait sa'yo. If
GALIT ANG GINANG kay Maverick, ngunit hindi niya mapalampas ang bagay na ito na gawa ni Dustin na may kinalaman sa musmos na bata. Magiging sinungaling ang Ginang kung sasabihin niyang wala siyang pakialam. Bilang isang ina ay may habag din siya sa bata.“Dahil pinili kong hiwalayan si Dustin na ang buong akala niya ay nang dahil iyon kay Mr. Alvarez. Marahil inakala niya na makikipagbalikan ako kaya iniwan ko siya. Hindi niya makuha ang punto ko na ayoko na. Hindi nga iyon ang dahilan ko e. Shunga lang!”Wala ng ibang sinabi ang Ginang kundi ang bigyan ng mahigpit na yakap ang kanyang anak. Naiintindihan niya noon si Savanna.“Lilipas din ang lahat ng ito, tatagan mo lang.” marahang hagod ng Ginang sa likod niya.Dalawang araw pa ang lumipas at sumapit ang araw ng Sabado. Iyon ang araw na kailangan na turuan ni Savanna si Brina. After the lunch break, Maverick leaned on the sofa in the hall and flipped through a magazine. Mataman niyang hinihintay ang pagdating ni Savanna. Ilang bese
MAVERICK PUT OUT his cigarette. He smiled. Hindi pinansin ang ibang sinabi ni Savanna. Iyong tipong binabalewala niya lang ang lahat. “You called me Mr. Alvarez, again. Ibig sabihin ay may galit ka pa sa akin? Ano bang dahilan?”Savanna lowered her eyes and smiled lightly. Ayaw ng ulitin pa ang huling tinuran niya dito.“Of course not, Mr. Alvarez. I am not mad at you. Bilang respeto na lang din kung bakit ganyan ang tawag ko sa’yo. Wala rin namang namamagitan sa ating dalawa para tawagin kita sa mismong pangalan mo. Di ba tama?”May gusto pa sanang mga sabihin si Maverick, pero tiniis niya na lang iyon. Tumayo na siya. “Let's have a meal here. I'll ask the cook to come over and cook for us. Hindi ba't pinakagusto mong isda ang lapu-lapu? Sakto mayroon kami noon sa fridge. Ipapadala ko. Sariwa at mataba kahit farm-raised lang iyon.”Savanna did not agree. She said he needs to go home. And Savanna would send him back.“Savanna, let’s just forget the past and just treat me like the o
MAVERICK DIDN'T SAY anything, he just lowered his head and looked at her tenderly. Gusto ng magmura doon ni Savanna, pero pinigilan niya pa rin ang kanyang emosyon. “This is the last time na tutulungan kita!”Tinulungan niya itong makapasok sa loob ng kotse nito. Hindi pinansin ang naroong bata na masama na ang tingin sa kanya. Wala siyang panahon upang abalahin ang sarili na kausapin ito at pag-ukulan niya pa ng pansin. “Dadalhin kita sa hospital—”“No, let's go to our former villa.”Savanna didn't want to go there, but thinking about it, she didn't want to go to his house either. Paniguradong pagtutulungan na naman siya ng mag-ama oras na doon sila pumunta. Isa pa, wala rin siya sa mood makipag-argue. “Dad, uuwi na kami ni Yaya.” sabi ni Sabrina na ayaw sumabay sa mga nangyayari, alam ng bata na kailangang mag-usap nila ni Savanna. Saka na niya papahirapan ang babae at ngayon ay kailangan munang makisama niya sa ama. “Alright, Brina.”The car drove smoothly and no one spoke. Din
SUBALIT NGAYON NA ang kapatid ay nakauwi na at nasa harap na niya ang Kuya Gav niya, parang letrang nakasulat sa blangkong buhangin na hinawi ng mga halik ng alon na naglaho ang lahat ng iyon. Hindi niya na rin maalala pa at lalong hindi na niya maramdaman pa ang sakit at hirap na idinulot noon sa
BINUHAY NA NI Giovanni ang makina ng kanyang sasakyan upang lisanin na ang lugar at bumalik na ng hotel suite. Kagaya ng kanyang inaasahan na magiging reaction ng mga tinakasan niya, naabutan niya ang mga bodyguard at ang kanyang secretary na hagas na hagas at sobrang nag-aalala sa pagkawala niya.
MULA KAY DONYA Livia ay lumipad na ang mas nanlisik na mga mata ni Gavin kay Giovanni nang marinig niya ang ang naging katwiran nito. Kung wala lang ang matanda sa kanilang harapan, kanina niya pa ito ulit inundayan. Pasalamat ang Gobernador at naroon ang kanyang ina dahil kung wala ay paniguradong
SABAY NA PINANOOD nina Briel at Giovanni ang mag-ina na tinalikuran silang dalawa upang pumasok na ng villa. Panandaliang nakalimutan na silang dalawa na lang ang tanging naiwan sa parking lot. Nang maglaho sila sa paningin ng dalawa ay si Briel na ang unang gumalaw upang sumunod sa hipag. Walang i







