Chapter Four - Party (part II)

First Chemotherapy ko na ngayon maaga akong ginising. Hindi dahil sa sakit ko kundi dahil sa takot na nararamdaman ko kahit alisin ko ito sa isip ko hindi nawawala.

Alam ng katawan ko ang mangyayari kahit hindi pa nagsisimula. Parang may parte sa akin na gustong tumakbo, pero wala na akong lakas para gawin 'yon.

Hinawakan ko ang dibdib ko, marahan. Hindi ko alam kung para pakalmahin ang sarili ko o para tiyaking nandito pa ako.

"Today," bulong ko sa sarili ko.

Ngumiti ang nurse habang inaayos ang IV line. Sanay na siya sa ganitong eksena.

Ako—hindi parang bumalik ako nung bata pa ako umiiyak ako tuwing tinuturuan ako ng injection kahit nandoon at katabi ko si mommy.

"You can visit your baby before we start," sabi niya.

Tumango ako agad.

NICU, Before the Chemo

Dinala nila ako sa wheelchair ayokong umupo pero hindi na kaya ng katawan ko.

Pagpasok ko sa NICU, naroon siya ang munting anghel ko.

Ashley.

Mas malakas na ang hinga niya ngayon. Mas steady. Mas...buhay.

"Hi," bulong ko.

Hindi ko alam kung naririnig niya ako, pero nagsalita pa rin ako. Gusto kong maalala ng katawan ko ang tunog ng boses ko kapag wala na ako.

"Sorry kung iiwan muna kita sandali," bulong ko. "Pero babalik ako. Promise."

Hinawakan ko ang maliit niyang kamay.

Sa sandaling 'yon, pumasok sa isip ko ang tanong na matagal ko nang iniiwasan,

Paano kung hindi na ako bumalik?

Biglang sumikip ang dibdib ko.

Hindi ako takot mamatay para sa sarili ko.

Takot akong mamatay habang may naghihintay.

"Please," bulong ko, hindi ko alam kung kanino. "Kahit konti lang na oras pa."

Sa Chemo Room bumalik ang alaala noong bata pa ako huminga na lang ako ng malalim para kay Ashley.

Malamig.

Tahimik.

Pinaupo nila ako sa reclining chair at kumot sa tuhod—IV sa braso.

Tinitigan ko ang bag ng gamot habang unti-unti itong bumababa.

Ito na 'yon.

Ito ang lalaban sa cancer at sabay na sisira sa akin.

"Tell us if you feel anything," sabi ng nurse.

Tumango ako.

Sa unang ilang minuto, wala. Parang wala lang.

Tapos—Biglang sumakit ang ulo ko.

Nahilo ako bigla parang may apoy sa loob ng ugat ko. Dahan-dahan pero tuloy-tuloy.

Huminga ako nang malalim at pinikit ko ang mata ko.

Para sa kanya, paulit-ulit sa isip ko para kay Ashley.

Naramdaman ko ang luha sa gilid ng mata ko, pero hindi ko hinayaang bumagsak.

Ayokong umiyak dito.

Ayokong matakot nang malakas.

Habang tumatakbo ang gamot sa katawan ko, pumasok sa isip ko ang mga bagay na hindi ko pa nagagawa.

Hindi ko pa siya napapaliguan.

Hindi ko pa siya nahahalikan sa noo nang walang gloves. Hindi ko pa siya naibinulongan ng mga kantang kinanta sa akin ng nanay ko.

Biglang sumagi ang mukha ni Ash sa isip ko.

Paano kung hindi niya ako mapatawad?

Paano kung mas matindi ang galit niya kaysa sa masasayang alaala naming dalawa?

Tapos si Axelle.

Makikita ba niya ang anak ko?

Malalaman ba niya kung bakit ako umalis?

Humigpit ang hawak ko sa gilid ng upuan. Hindi pa ako pwedeng mamatay na may mga tanong.

Hindi pa.

Pagkatapos ng ilang oras, natapos din parang binugbog ang katawan ko mula loob at palabas.

Nang dalhin nila ako pabalik sa kwarto parang lumulutang ako. Hindi ko alam kung dahil sa gamot o sa pagod.

Sumuka ako.

Umiiyak ang sikmura ko nanginginig ang kamay ko.

"Normal reaction," sabi ng nurse habang inaayos ako.

Normal.

Parang ang dali nilang sabihin nang mag-isa na ulit ako, napatingin ako sa salamin.

Maputla. Payat. Parang hindi na ako 'yong babaeng umalis ng Pilipinas.

Hinawakan ko ang buhok ko.

Ito na ba ang simula ng pagkawala ko?

Umupo ako sa kama nang dahan-dahan.

At doon—doon ako umiyak hindi dahil sa sakit.

Kundi dahil sa posibilidad na hindi ko makita ang unang hakbang ng anak ko.

Ang unang salita niya at ang unang pagkakataon na tatawag siya ng Mama.

Kinagabihan, dinala nila ulit ako sa NICU mahina pa rin ako pero gising.

"Hi, baby," bulong ko.

Tinignan ko siya nang matagal parang sinusubukan kong iukit ang mukha niya sa puso ko.

"Kung sakaling mapagod ako," bulong ko, "Ikaw ang dahilan kung bakit babangon ulit."

Hinawakan ko ang dibdib ko.

"Hindi pa ako aalis," pangako ko. "Hindi pa ngayon."

Sa labas ng salamin nakita ko tahimik ang paligid.

Pero sa loob ko may laban na nagsisimula pa lang at sa unang pagkakataon mula nang umalis ako hindi na ako nag-iisa.

-

Hindi pa man ako nakakaalis ng music studio matapos ang rehearsal, tumunog na ang cellphone ko.

Message from Mom.

Kailangan kong kunin ang mga naiwan na gamit ni ate Elle sa mansyon nila ng bayaw ko.

Hindi na bago sa amin ang ganitong request pero ngayon, may iba na at may pilit tinatakpan ng pag-intindi. Ilang linggo na rin kasing umiikot ang chismis—si Kuya Ash at isang actress.

We tried to understand him.

Pero kasal pa rin siya sa ate ko.

That was the line we couldn't cross.

Diretso akong umalis ng network at nagpunta sa mansyon.

Pagdating ko roon, may sasakyan na sa loob ng mansyon.

So, nandito ka, sabi ng isip ko at dinala mo na talaga siya rito.

Pagpasok ko sa gate—

"Ops!"

Nabangga ko ang isang babae.

Elegant. Tall. Familiar ang mukha—si Sherylle.

Pero ngayon, nandito siya sa loob ng bahay ng ate ko.

Nagka-tinginan kaming dalawa sumeryoso ang mukha nito.

"At sino ka?" tanong niya nang malamig ang boses. "Paano ka nakapasok?"

Mahinang tinulak niya ako palayo.

Bago pa ako makasagot—

"Axelle?" gulat na tanong ni Kuya Ash. "Anong ginagawa mo dito?"

Hindi ko siya tinignan agad diretso ang tingin ko sa kanya at hindi sa babaeng katabi niya.

"Kuya, may pinakukuha si mommy dito gamit ni ate."

Tumahimik bigla si kuya at walang imik ang babaeng katabi niya.

"Magkakilala kayo?" tanong ni Sherylle, biglang nag-iba ang timpla ng mukha niya.

"Oo," sagot ni Kuya Ash. Walang pag-aalinlangan.

"Sinong ate?" singit ni Sherylle, kunot ang noo.

"Anong gamit ang sinasabi niya?"

Real wife, gusto kong sabihin.

Pero ngumiti lang ako—pilit.

"Kaibigan namin siya," sabat ni Ate Jinchi papasok sa eksena na parang may dalang bagyo.

Tinignan niya ako at alam niya.

"Anong kukunin mo?" tanong ni Kuya Ash.

"'Yong naiwan niyang gamit."

"Wait," singit ni Ate Jinchi. "Umupo muna tayo ngalay na ako."

Umupo siya sa sofa, pinagpag muna bago tuluyang umayos.

"You're Alexie and Emman Villa's daughter, right?" tanong ni Sherylle, sinusukat ako mula ulo hanggang paa.

"Yeah."

Huminga ako nang malalim.

"Kuya, aakyat muna ako."

"Saan?" sabat ni Sherylle agad wala kang alam at wala kang pakialam.

"Sa taas," sagot ko, diretso. "Obviously."

Hinawakan ni Kuya Ash ang braso ko.

"Axelle—"

Tumingin ako sa kanya.

"I respect you," sabi ko ng mababa pero malinaw.

"But think about how she would feel when she finds out. For three years, you didn't wait. You didn't even make sure she was okay."

Tumahimik siya.

Bago pa ako tuluyang maka-alis humarang si Sherylle.

"Anong sinasabi mo?"

"Sumama ka na lang sa amin," biglang sabi ni Ate Jinchi. "Invited kayo."

"Birthday ni Kech," dagdag ko. "Invited ang pamilya namin."

At iniwan ko silang dalawa.

Binuksan ko ang kwarto nina ate Elle at Kuya Ash.

Hindi nagbago nandoon pa ang wedding picture nila.

Ang mga framed photos.

Ang mga gamit ni ate natawa ako bigla itanggi man ni kuya sa amin alam kong mahal niya pa rin si ate.

Mahal mo pa rin siya, bulong ng isip ko kay Kuya Ash.

Kahit may iba ka na.

Kinuha ko ang mga gamit ni ate—maingat. May iniwan akong kaunti. Hindi ko kayang ubusin lahat.

Pagbaba ko nasalubong ko pa ang kasambahay nila hinihingal ako sa bigat ng dala kaya tinulungan ako.

"Ate Jinchi, sabay na tayo," sabi ko.

"Sige," sagot niya.

Bago kami tuluyang umalis humarap ako kay Kuya Ash.

"Sana hindi mo na 'to ulitin," sabi ko ng seryoso.

"At sasabihin ko kina mommy at daddy ang naabutan ko."

Hindi siya sumagot.

The Party

Sa taxi, tahimik kami ni Ate Jinchi.

"Okay ka lang?" tanong niya.

"Iniisip ko lang," sagot ko, "Kung may ginawa ba si kuya na hindi nagustuhan ni ate at kung bakit siya umalis."

"Mahal ni Ash ang ate mo," sagot niya agad. "Kaya nga sila nagpakasal nang maaga."

Tumango ako.

"Ate...nabanggit ba sa inyo 'yong sakit ni ate noon?"

Saglit siyang natahimik.

"Alam namin na nagkasakit siya pero hindi sinabi kung ano."

"Ayaw nang balikan ng magulang ko," sagot ko. "Muntik na naming mawala si ate."

Tumahimik kami.

Pagdating sa bahay ng Swellden, abala na ang lahat. Nagbihis ako gamit ang isa sa mga damit ni ate—sakto pa rin sa akin.

Dumating ang mga magulang ni Ate Jinchi, pati ang lolo't lola nila. Mandarin, English, Tagalog—halo-halo ang usapan na naririnig ko.

Then—

Dumating ang kotse lahat napalingon sa sasakyan.

"Happy birthday, bro!"

Si Kuya Ash na kasama si Sherylle.

Tumahimik bigla ang mga tao naka-upo sa upuan.

"How are you?" tanong ni Daddy ng seryoso kay kuya Ash nang kausapin.

"I'm fine, daddy," sagot ni Kuya Ash inakbayan ang babae.

"Who is she?" diretsong tanong ni Daddy.

"My girlfriend," sagot ni Kuya Ash. "Sherylle."

Walang kumibo isa sa pamilya ko at pamilya ni kuya Ash.

"Hi po," mahina ang boses ni Sherylle.

Hindi siya pinansin ng magulang ko.

"Ash," seryosong sabi ni Tito Chie. "Mag-uusap tayo mamaya."

"I'll just take her home—"

"No," putol ni Tita Jia. "Driver ang maghahatid sa kanya."

Tumahimik bigla si Sherylle—Ibang-iba sa kanina sa kilos niya sa mansyon nina ate at kuya.

"Okay lang ba sa'yo, hija?" tanong ni Tita Jia sa kanya.

"Opo," mahina niyang sagot.

Pero halata—hindi.

Nang magsimula ang usapan ng pamilya—

"Ni zhen de yao chexiao nimen de hunyin ma?" tanong ng lola ni kuya Ash. "Ni yijing bu ai ni de qizi le ma?"

(Are you really annulling your marriage?) (Do you no longer love your wife?)

Hindi sumagot si Kuya Ash.

Tahimik ang lahat.

"Ginisa na ang brother-in-law mo," bulong ni Mommy sa akin.

"At tama lang."

"Mali man siya," bulong ko pabalik, "Wala siyang alam sa dahilan ng pag-alis ni ate."

Tumingin sa akin si Ate Jinchi.

Ngumiti ako sa kanya hindi ko pa pwedeng sabihin ang totoo.

Hindi pa ngayon.

–

After the Party

Ash's POV

Hindi ako umiinom hindi dahil ayaw ko kundi dahil ayokong may masabi akong hindi ko na mababawi.

Tahimik ang paligid matapos ang party. Unti-unti nang nag-uwian ang mga bisita ng kapatid ko. Naiwan ang mga taong dapat kong kaharapin, at ang mga tanong na matagal ko nang tinatakbuhan.

Ramdam ko ang bigat ng mga mata sa akin.

Hindi ako makatingin kina Daddy Emman at Mommy Alexie mas lalong hindi sa lolo at lola ko.

At higit sa lahat hindi ko kayang tignan ang direksyong iniwan ni Elle.

Wala siya rito pero parang siya ang pinakamalakas na presensya sa buong lugar.

"Hon," mahina niyang tawag habang hinihila ang manggas ng coat ko. "Uuwi na ba tayo?"

Tumango ako.

Pero bago pa kami makalakad—

"Ash," tawag ng boses ni Daddy.

Hindi sigaw.

Hindi galit.

Mas masakit sa nakita ko kay daddy ang dismayado.

"Stay," sabi niya, isang salita lang pero parang utos ng buong pamilya.

Napatingin si Sherylle sa akin.

"Driver will take you home," sabat ni Mommy Alexie, malamig ang tono.

Wala akong nagawa.

Hinawakan ko ang balikat ni Sherylle.

"I'll call you later," bulong ko.

Hindi siya umimik tumango lang ng tahimik. Parang unang beses kong nakita ang takot sa mata niya.

Habang papalayo siya may parte sa akin ang gustong sumunod.

Pero mas malakas ang parte ng sarili kong alam hindi ko na pwedeng takasan ito. Nang tuluyan nang mawala si Sherylle sa paningin namin isinara ang pinto.

At doon nagsimula ang katahimikan.

Hindi 'yong awkward silence.

Kundi 'yong katahimikang parang may hinihintay na umamin.

"Umupo ka," utos ng lolo ko.

Sumunod ako.

Parang bata na pinauupo sa harap ng principal.

"Apo," mabagal na sabi ng lola ko. "Kasal ka pa ba?"

Oo.

Isang salita lang sana.

Pero hindi ko masabi.

"...Yes," sagot ko rin sa wakas.

"Then why is there another woman?" tanong niya nang diretso at walang paligoy-ligoy.

Napayuko ako.

Hindi ko alam kung alin ang uunahin—ang sagot, o ang paghinga.

"She left," sabi ko, pilit. "Walang paalam—Walang dahilan."

"Tinanong mo ba kung bakit?" singit ni Daddy Emman.

"O hinintay mo lang na mapagod ka?" dagdag ni Mommy Alexie.

Tumahimik ako.

Dahil alam kong kahit anong sagot—kulang.

"Tatlong taon," sabi ni Daddy, mahina pero nakita ko ang pait na ngiti. "Tatlong taon kang naghintay?"

"Sa simula," sagot ko agad. "Hinintay ko siya, dad araw-araw."

At totoo 'yon.

Bawat umaga, iniisip kong babalik siya. Bawat gabi, umaasang may message.

Pero ang hindi ko sinabi dumating ang mga gabing tumigil na akong umasa.

"At kailan ka tumigil?" tanong ng lolo ko.

Hindi ako sumagot.

Dahil alam nilang lahat ang ibig sabihin ng katahimikan.

Hindi ko sinasadyang banggitin ang pangalan niya, pero lumabas pa rin sa bibig ko.

"Kung alam ko lang kung nasaan siya..."

"Baka hinahanap ka rin niya," sabi ng lola ko. "Pero hindi ka niya makita dahil may iba ka na."

Masakit.

Pero tama.

Napapikit ako.

Sa isip ko, bumalik ang isip ko kwarto namin.

Ang mga larawan.

Ang mga gamit niyang hindi ko kayang alisin.

Kung mahal ko pa siya, tanong ng isip ko,

bakit may iba?