Masuk“Oo, Sir. Tatawagan ko na ang headquarters ng Hermès at ipaaalis ang lahat ng Valentine’s Day limited bags.”Agad na naglakad si Ronald palayo habang inaasikaso ang tawag, seryoso ang mukha na parang may malaking negosyong nakataya. Sa isip niya, tapos na ang pagpapadala ng mga bulaklak at pag-buyout ng mga bag. Ang susunod na hakbang na lang siguro ay ang mas mahirap na parte, ang pag-amin at paghingi ng tawad. At kung susundin ang payo kanina, baka pati pagluluto ng sabaw para kay Kyline ay isunod na rin ng kanyang amo.Hindi niya napigilang mapatingin kay Shawn, tila umaasang may maririnig siyang kumpirmasyon. Bahagya siyang lumapit at nagtanong, puno ng pag-asa ang boses. “Sir… kailan po kayo magluluto? Anong soup ang balak n’yo? Ipapahanda ko na sana ang mga ingredients.”Tuluyang dumilim ang mukha ni Shawn. Ang malamig niyang aura ay parang bumigat sa loob ng sasakyan. “Kailan ko sinabi na magluluto ako para kay Kyline?” malamig niyang sagot, halos walang emosyon sa tono.Sa buo
“Atty. Gonzaga, kung ayaw mo talagang bumalik sa Constantino, doon ka na muna sa bahay ko tumira.”Mahinahon ang tinig ni Christian, ngunit hindi maitatago ang pag-aalala sa kanyang mga mata. May pasa pa ang gilid ng kanyang labi at bahagyang namamaga ang pisngi, bakas ng suntok na natamo niya kanina.Napatitig doon si Kyline at mas lalong nakaramdam ng guilt. Parang may mabigat na bagay na pumipiga sa kanyang dibdib.“Hindi na kailangan, Christian,” mahina niyang tugon. “Magbu-book na lang ako ng hotel at doon muna titira. Tungkol sa sugat mo… I’m sorry.”Bahagyang ngumiti si Christian at tinaasan ng balikat ang sinabi niya, parang walang bigat ang lahat.“Ayos lang ’to. Isang suntok lang naman,” biro niya. “Mas marami ang tinanggap ni Shawn sa akin kanina. Hindi ko rin siya tinipid.”May bahid ng biro ang tono, pero may nakatagong tapang sa likod nito.“Atty. Gonzaga,” mas naging seryoso siya, “huwag ka nang mahiya sa akin. Doon ka na muna sa bahay ko. Ako ang bahala sa’yo. I’ll tak
“Kasalanan ko naman ang lahat. Ako mismo ang nagdala sa sarili ko sa ganitong sitwasyon.”Mahinang ibinulong ni Kyline ang mga salitang iyon habang nakayuko, tila kinakausap ang sarili at hindi ang mga taong nasa paligid niya. Siya ang nagligtas kay Shawn noon. Siya ang nagtiwala, kahit pa buong mundo ang gustong pabagsakin ito. Noong lahat ay gustong saktan ang lalaki, siya ang tumayo sa tabi nito, handang isugal pati sariling buhay. Walang pumilit sa kanya. Kusang-loob niyang tinahak ang bangin na iyon.At ngayon, heto ang kapalit, hindi siya pinaniwalaan, nasaktan siya, at pati ang batang dinadala niya ay nadamay. Kung tutuusin, hindi ba’t siya rin ang may kagagawan? Hindi ba’t siya ang pumili ng lahat ng ito?“Shawn, umalis ka na.”Ang malamig niyang tono ay wala nang bakas ng galit; sa halip ay may pagod at pagkasira. Kung dati ay naiirita si Shawn sa tuwing tinataboy siya nito, ngayon ay tila may kung anong bumigat sa dibdib niya. Nakayuko si Kyline, at ang maputi niyang leeg ay
Napahinto si Christian. “I…” hindi pa man niya natatapos ang sasabihin, biglang bumukas nang malakas ang pinto ng silid.Nakatayo roon si Shawn, malamig ang mukha at mabigat ang presensiya. Nang masilayan niya ang lapit ni Christian kay Kyline, ang paraan ng pagkakahawak, ang proteksiyong tindig, biglang nanikip ang mga mata niya. Bumukol ang ugat sa likod ng kamaong mariing nakasara.Kasunod niya si Rhena. Sa sandaling makita niya ang eksena, kumislap ang mga mata niya sa lihim na tuwa.“Shawn, calm down… please, huwag kang magalit,” kunwaring mahinahon niyang sabi habang hinahawakan ang braso ng lalaki. “Mahina pa ang katawan ni Kyline ngayon. Siguro nandito lang si Christian para mag-alaga. I’m sure… wala namang ibang nangyayari sa kanila.”Ang bawat salitang binitiwan niya ay may nakatagong lason.Mariing inalis ni Shawn ang kamay niya at huminto sa tabi ng kama. Bago pa siya makapagsalita, biglang humarang si Christian, itinaas ang braso sa harap ni Kyline.“Shawn,” malamig niyan
Mas lalong nanlamig ang mukha ni Christian. Umusad pa ng kaunti ang patalim na nakatutok sa leeg ng doktor.“Ano’ng sinabi mo?” malamig at mababang tanong niya.Naramdaman ng doktor ang hapdi sa leeg, may dugo na. Nanghina ang kanyang mga tuhod sa takot. “H-hindi po ako ang puwedeng magdesisyon niyan! Isa lang po akong… maliit na doktor. A-a, ”“Dalhin mo ako sa dean.” Mariing hinawakan ni Christian ang braso nito at itinulak pasulong, walang puwang para tumanggi.Kahit nanginginig sa takot, nakita ng doktor na hindi basta-bastang tao ang kaharap niya. Wala siyang ibang nagawa kundi sumunod at mag-lead ng daan.Wala pang tatlong minuto ang lumipas, bumukas ang pinto ng opisina, at ang walang malay na dean ay literal na itinapon palabas.“Pumasok ka at i-check ang katawan ni Atty. Gonzaga,” malamig na utos ni Christian.Naalala ng doktor ang sinabi kanina, na kung may mangyari kay Kyline, buong ospital ang ililibing. Sa tindi ng aura ni Christian, hindi na siya naglakas-loob pang mag-a
“Madam?”Nang marinig ni Jemma ang ingay, agad siyang tumakbo papasok ng silid. Pagdating niya, bumungad sa kanya ang eksenang ikinagimbal ng puso niya, si Kyline, nakapulupot sa sahig, yakap ang tiyan habang nanginginig sa sakit.“Madam, okay lang po ba kayo?” mabilis niyang tanong habang lumuluhod sa tabi ng babae.“Masakit…” halos pabulong na daing ni Kyline. Nangingitim ang labi niya, at pawis na pawis ang noo. “Jemma, sobrang sakit ng tiyan ko… ang bata… ang anak ko…” Napahigpit ang kapit niya sa braso ng dalaga. “Hospital… pakiusap, dalhin mo ako sa ospital. Ngayon na!”Kahit halos mawalan na siya ng lakas, pilit niyang pinipigilan ang sarili na mawalan ng ulirat. Hindi dahil sa sakit, kundi dahil sa takot para sa batang dinadala niya.“Madam, huwag po kayong mag-alala. Tatawag po ako ngayon,” nanginginig na sabi ni Jemma habang nagmamadaling dinadial ang telepono.Ngunit sunod-sunod ang tunog ng busy tone.“Ha? Bakit ayaw pumasok?” nanginginig ang kamay niya habang paulit-ulit







