Chapter 3

Puno ng paghangang inilibot ko ang tingin sa malawak na hardin ng mga Montecarlo. Noon pangarap ko lamang ang makapunta sa ganito. Malawak na hardin, malaking bahay, sariling kuwarto at mga gamit na ni minsan ay hindi ko inakalang magkakaroon ako.

"Pansamatala lang naman." patuya kong sabi sabay buga ng inipon na hangin sa dibdib.

Everything that Jia has are impossible for me to have. I mean, I know someday that I can also have all of these but not as quick as Jia can.

Madali niyang makamit ang gusto niya samantalang ako'y kailangan pang magbanat ng buto. Ang malala pa'y kailangan ko ring kumapit sa patalim para mabuhay. Na siya na ngang ginawa ko na naging dahilan ng kung bakit nangyayari ang mga ganitong bagay.

"I won't force you to remember us. But I want you to know that we're here to help you." Narinig kong sabi ni Tita Theresa mula sa katabi kong upuan. Kasama ko kasi siyang nagpapahangin dito sa garden.

Isang linggo na ang nakakalipas simula nang dumating ako sa bahay na ito. Isang linggo na ring pinagmumukha naming tanga ni Jino ang pamilya niya.

It's hard for me to talk whenever they're around. Parang anumang oras ay madudulas ako sa pananalita. Bilang lang din ang mga salitang lumalabas sa aking bibig. Hindi naman ako makahingi ng tulong kay Jino dahil madalas itong nasa opisina.

"I'm sorry, M-Mom." sabi kong nahihiya. Kung maaari nga lang na si Tita Theresa na lamang ang nanay ko. Pero hindi pwede, substitute lamang ako ni Jianna at kapag bumalik ito'y maiitsap'wera na ako. Isa pa'y baka bigla akong dalawin ni nanay dahil sa isiping gusto ko siyang ipagpalit.

"It's okay, naiintindihan naman namin." Nakangiting sabi ni Tita pero bakas ang lungkot sa mga mata. "Siyanga pala, baka parating na ang mga bisita, kailangan mo nang mag-ayos."

Tumango lamang ako bilang sagot bago nagpaalam na tutungo na sa kuwarto.

Magkakaroon kasi ng hindi naman kalakihang salu-salo. Inimbitahan ni Tita Theresa ang ilan niyang mga kaibigan at kamag-anak. Salu-salo para sa pagbalik kuno ni Jianna.

Sa likod ng bahay na ako dumaan para madali at para na rin madaan ko ang kusina. Bigla kasi akong nauhaw. Kailangan ko ng maraming tubig.

Habang papalapit sa p***o ay naulinigan ko ang hagikhikan ng ibang katulong. Napapangiting naglakad ako ng mabilis. Kahit papaano'y naging malapit na ako sa mga kasambahay nila Jino. At isa iyon sa ikinapagtaka nila. Maybe Jia was not that friendly.

"Lory, anong meron at nagtatawan—."

Natigil ako sa pagsasalita nang magtama ang mga mata namin ng lalaking kakuwentuhan nila Lory. May ngiti ito sa mga labi pero nang magtama ang mga mata nami'y tila bulang naglaho iyon.

Marahang tumikhim ang isa sa mga katulong. Dahil doon ay naalis ang tingin ko sa lalaki. Akmang maglalakad na ako paalis nang magsalita si Lory. "Maiwan po muna namin kayo Ma'am Jia."

Hindi ko kilala ang lalaki. Pero ang paraan ng pagtingin niya sa akin ay nakakakilabot. Puno ng galit at hinanakit.

"So you're back." Malamig na sabi niyang ikinataas ng mga balahibo ko.

Who is he? Bakit kung titigan niya ako'y napakalaki ng kasalanan ko sa kaniya?

Hindi maipagkakailang magandang lalaki ang kaharap ko. He looks like Pietro Bosille na pinoy version. Parang mas gwapo pa nga ang kaharap ko kumpara kay Pietro.

"Bakit hindi ka makapagsalita? Nagulat ka ba dahil nakita mo ako ngayon?" Nakatiim ang bagang na tanong niya sa akin. Hindi ko na lamang siya pinansin. Naglakad na lamang akong muli papunta sa kuwarto. Mamaya na lamang siguro ako iinom.

"Trying to escape, again? Wala ka na bang ibang alam gawin kundi ang takbuhan ako?"

Kunot ang noong bumaling ako sa kaniya. What the hell is wrong with him?! "I don't know what you are tryi—."

"Bullshit!" Parang tumalon yata ang puso ko dahil sa pagsigaw niya. Malakas iyon at puno ng galit. "Iniwan mo akong mukhang tanga sa simbahan tapos ngayon umaarte kang hindi mo alam ang sinasabi ko?!" I gasped when I realized that he was talking to me because he thought I'm Jianna. Fuck! How can I forgot that I am her right now?

Nanlalaki rin ang mga matang napatitig ako sa lalaking kaharap. He was talking about the wedding. Does it mean siya si Yvo?

"Yvo?" mahinang tanong ko na ikinaigting ng kaniyang mga panga.

"Fuck Jianna! You..." Kita ko ang galit sa kaniyang mga mata. Dahilan kaya hindi niya maituloy-tuloy ang sasabihin.

"I have an amnesia. I'm sorry I don't know you." mahina kong sabi.

"Really? You called me Yvo." patuya niyang sabi sa akin.

Muli akong napasinghap nang bigla niyang hablutin ang kanan kong braso. Napakahigpit ng pagkakahawak niya, parang mababalian yata ako ng buto.

"Nasasaktan ako." naiiyak kong sabi habang pilit na kumakawala sa kaniyang pagkakahawak.

"Fuck you! Amnesia? Isa na naman ba ito sa mga palabas mo? Jia, hindi na ako ang Yvo na patay na patay sayo! Hindi mo na ako mapagmumukhang tanga! Hindi mo na ako mauuto kaya ngayon pa lang umamin ka na!" Mahaba niyang lintaya kasabay ng paggigitgitan ng kaniyang mga ngipin.

Hindi ko na napigilan ang pag-alpas ng aking mga luha. Ang sakit ng braso ko na hanggang ngayo'y hindi niya pa rin pinapakawalan. Pati na rin ang paraan ng pananalita niya. Kahit hindi naman talaga ako si Jianna'y nasasaktan pa rin ako.

"Bakit ka umalis? Bakit hinayaan mo akong mapahiya?! You promised me Jia...you promised you'll be—."

"Hindi ko alam ang sinasabi mo!" Malakas kong sabi na lalong ikinatalim ng tingin niya sa akin. "Hindi ko alam, wala akong maalala!" umiiyak ko pang sigaw. Sana naman maniwala siya.

"Okay, you want to play with me, huh? Fine, I'll be fair, makikipaglaro rin ako sayo. But make sure na hindi ka matatalo. Dahil oras na malaman ko kung bakit mo ito ginagawa, mas higit pa sa kahihiyang dinanas ko ang ipaparanas ko sayo." Malamig at may diing sabi ni Yvo bago niya ako marahas na binitawan.

Umiiyak na naiwan ako sa kusina. What the hell?! Hindi ito pumasok sa isip ko! Kailangang ako pa rin ba ang sumalo ng mga masasakit na salitang iniwan ni Yvo?

"Fuck you too." mariin kong sabi bago ako nagpasyang pumasok sa aking kuwarto.

Kaagad kong sinipat sa harap ng salamin ang aking braso. Napapailing na lamang ako habang pinagmamasdan ang brasong namumula pa rin hanggang ngayon.

"Damn you Yvo! Kaya ka siguro iniwan ni Jia ay dahil mapanakit ka!" Sabi ko pa bago ako nahiga sa aking kama.

I wonder where she is right now. Kung talaga nga bang umalis ito para makamtan nga ang kalayaan. O baka naman may mga bagay na kailangang gawin na ang naging kapalit ay sakit para kay Yvo na naiwan.

Jianna Montecarlo.

Kailangang mahanap siya kaagad ni Jino dahil kung hindi'y baka hindi lamang pasa sa braso ang makuha ko kay Yvo.

-

"I was so happy nang makita ko siyang nakaupo sa aming living room. My Jianna is back." Nangingiting sabi ni Tita Theresa sa mga magulang ni Yvo nang dumating ang mga ito sa party.

Parang gusto kong magpalamon na lamang sa lupa upang hindi ko na marinig pa ang mga sinasabi ni Tita. Masyadong nakakakonsensiya ang mga naririnig ko.

"Mabuti kung ganoon. Nakakalungkot nga lang dahil sabi mo nga'y may amnesia si Jia." sabi naman ni Tita Rowena; ang Mommy ni Yvo.

Nakakapangliit dahil parami na nang parami ang mga taong naloloko namin ni Jino. Nakakahiya, nakakatakot.

"Siyanga, pero pasasaan ba't maaalala niya rin kami." nakangiting sagot ni Tita Theresa.

Dahil nga sa pagkailang na nararamdaman ko'y nagpasya akong magpaalam na muna at pumasok sa loob. Dinahilan ko na lamang na masakit ang aking ulo. Pero bago ako makaalis ay napigil na ako ng malabakal na braso ni Yvo. Nahihintakutang inilibot ko ang aking tingin. Hindi ko makita si Jino na siyang paghihingian ko ng tulong.

"Where are you going?" malamig na turan ni Yvo. Halos manindig muli ang aking mga balahibo nang ilapit niya ako sa kaniya.

"Let me go." mariin kong sabi habang pilit na humihiwalay sa kaniya.

"Yvo hijo, nagkita na pala kayo ni Jia?" Sabi ng ina ni Yvo na nangingiting nakatitig sa aming dalawa.

"Fuck." mariing bulong ko nang mas ilapit pa ako ni Yvo sa kaniyang katawan.

Ano bang problema niya?!

"Yes Mom." Dagli akong natigilan nang makita ko ang kaniyang pagngiti. Damn! Bakit napakaguwapo niya? "By the way, we have something to tell you, right babe?" sabi ni Yvo na ikinalaki ng mga mata ko.

Oh God Jino where are you?! I need help!

"Really? But how—I mean, naalala mo ba si Yvo, Jianna?" Nagtatakang tanong ni Tita Theresa.

"Hin—,"

"Maybe she doesn't remember my name, my face o kahit ang boses ko. But her feelings for me still remains." Nalulon ko siguro ang aking dila dahil halos hindi ko kayang magsalita nang bitiwan ni Yvo ang mga salitang iyon. Napakasuwerte naman talaga ni Jianna. Kung ako lang talaga si Jianna hindi ko iiwan si Yvo.

"Oh!" magkapanabay na sabi ni Tita Theresa at ng ina ni Yvo.

"So Tita, I want you to know na napagkasunduan naming ituloy ang kasal." Sabi ni Yvo na ikinalakas ng kabog ng aking dibdib. Like, what the fucked?! Wala akong natatandaang sumang-ayon ako sa sinabi niya? Teka, ni hindi nga kami nag-usap simula kaninang umaga!

"Talaga? Naku, mabuti iyon. Pero kailan naman ninyo balak magpakasal?" nasasabik na tanong ni Tita Rowena.

"Soon Mom, but for now, I'll help Jianna remember everything about me." Sabi ni Yvo na nakatitig sa akin nang mariin habang binibigyang diin ang mga binitiwang salita.

"Good." sabi ni Tita Theresa na ikinapikit ko. "Sige na Yvo samahan mo muna si Jia sa loob at kanina pa masakit ang ulo niya." Yes Tita, talagang masakit na ang ulo ko sa mga pinagsasasabi nitong si Yvo! Kulang na nga lang ay iumpog ko ang ulo ko sa pader para tuluyan na akong magka-amnesia.

Napakagago ni Yvo. Ngayon ko lang napagtantong pinaglalaruan niya ako. Gumaganti siya sa pag-aakalang umaarte lamang akong walang maalala. Alam kong totoo naman iyon, na umaarte nga lang ako. Pero hindi ko naman siya masisisi, dahil nga sa hindi naman niya alam na hindi ako si Jianna.

"Let's go babe." Shit! Para akong kinilabutan sa pagtawag niyang iyon sa akin. Pero hindi ko ipagkakailang naghatid iyon ng ilang libong kuryente sa puso ko. Lalo na nang masuyo niyang kunin ang aking kamay bago ako hinila papasok sa bahay.

"Shit, I can't love him. Hindi siya para sa akin." Mariin kong bulong sa sarili habang nagpapatianod sa ginagawang paghila ni Yvo.

"You really don't need to love me. I don't need your fucking love anymore. I just want to make you feel the pain that I felt when you left me." Mapait niyang sabi na ikinanlumo ko.

Go on then, hurt me all you want. Para kahit papaano'y mabawasan iyang galit sa puso mo.