CHAPTER 3

Kasandra Natividad POV

Hanggang ngayon, habang nakatayo ako sa harap ng salamin sa dressing room ng bar, nakatitig pa rin ako sa kulay abong panyo na nakapatong sa ibabaw ng vanity table.

Inamoy ko na naman 'yung panyo sa ikasampung pagkakataon ngayong gabi. Amoy mint at pabangong panlalaki na sobrang linis sa ilong. Hindi ko talaga akalain na kakausapin ako ni Nathan nang ganoon kalapit kanina sa hallway, at higit sa lahat, kilala niya ang apelyido ko! Natividad. Ang sarap palang pakinggan kapag nanggaling sa malalim at medyo pabulong niyang boses.

"Kass! Ayusin mo na 'yang mic pack mo, limang minuto na lang aakyat na tayo sa stage!" sigaw ni Enzo habang isinusuot ang strap ng kanyang electric guitar. Tumitig siya sa akin bago napatingin sa panyon hawak ko. "Ano ba 'yang pinanghihawakan mo diyan? Kanina ka pa mukhang ewan habang nakatitig sa telang 'yan."

Mabilis kong itinago ang panyo sa loob ng bag ko at isinarado ang zipper. "Wala! Panyo lang 'to. Pakialam mo ba?"

"Tch. Baka sa lalaking 'yun na naman galing 'yan ah," umiling-iling si Enzo habang nagtitingin ng kuwerdas ng gitara niya. "Kass, seryoso ako. Huwag kang masyadong magpa-fall doon sa Architecture student na 'yun. Nabalitaan ko sa mga taga-building nila, strict daw talaga ang pamilya niyan. May ipinapakilala na raw na babae ang mommy niya sa kanya taga-Architecture din daw, 'yung Bea."

Napatigil ako sa pag-aayos ng lipstick ko. Bea?

Naisip ko agad 'yung magandang babae na laging nakadikit kay Nathan kapag nag-eensayo sila sa Quadrangle. 'Yung perfectionist na laging nakatayo sa tabi ng mga drafting table na parang siya ang reyna ng buong departamento. Pero mabilis kong pinatag ang sarili ko at nagpakawala ng isang maliit na ngiti sa salamin.

"So ano naman?" pataray kong sagot habang itinataas ang buhok ko para itali ito sa isang mataas na ponytail. "Hindi pa naman sila kasal, 'di ba? Tsaka isa pa, wala namang masama sa pag-hanga. Chill ka lang, Enzo."

"Sinabi ko lang sa 'yo para hindi ka masaktan sa huli," bulong ni Enzo bago siya naunang lumabas ng dressing room.

Huminga ako nang malalim at tiningnan ang sarili ko sa salamin. Naka-black cropped top ako, maong shorts, at may kasamang leather jacket. Ito ang buhay ko kapag gabi. Malayo sa pagiging Education student na nagpapakadalubhasa sa pagtuturo, kapag hawak ko na ang mikropono sa stage, ako si Kass ang vocalist ng The Afterhours.

Nang umakyat kami sa maliit na stage ng sikat na bar sa Katipunan, agad na sumalubong sa amin ang ingay at hiwayan ng mga estudyanteng gustong magpalipas ng gabi pagkatapos ng klase at ensayo. Puno ang buong bar. May mga grupo ng Engineering, Arts and Letters, at syempre, mga taga-Education na nandito para suportahan kami.

"Good evening, St. Judeans at sa lahat ng nandito ngayong gabi!" sigaw ko sa mikropono na agad na sinundan ng malakas na hiyawan ng mga tao. "Sana handa kayong magpakatotoo sa mga nararamdaman niyo ngayong gabi, dahil ang mga kanta natin ngayon... nakalaan para sa mga taong hindi natin maabot pero hindi natin maiwasang pangarapin!"

Nagsimulang tumugtog ang drums at bass. Ang unang kanta namin ay isang energetic pero medyo emotional na rock track.

Nang magsimula akong kumanta, binalot ng boses ko ang buong silid. Hawak ko ang mic stand habang idinidilat at ipinupumilit ang bawat linya ng kanta. Masaya ako kapag kumakanta. Dito ko nailalabas lahat ng emosyon na hindi ko masabi sa araw-araw ang saya mula sa pamilya ko, ang pagod sa pag-aaral, at ang patagong kilig para sa isang taong malayo sa akin.

Habang nagpe-perform ako at gumagalaw sa gitna ng stage, humagip ang tingin ko sa pinakadulong bahagi ng bar sa may madilim na sulok malapit sa p***o ng exit.

Napatigil ang puso ko sa pagtibok nang mabilis.

Nakatayo doon ang isang matangkad na lalaki. Naka-black hoodie siya na nakataas ang cap kaya medyo madilim ang mukha niya, pero kilalang-kilala ko ang hubog ng panga niya at ang paraan ng pagtayo niya.

Nathan?

Napahigpit ang hawak ko sa mic stand. Hindi ako pwedeng magkamali. Si Nathan 'yun! Ang lalaking halos ayaw pumunta sa mga party at laging nakakulong sa drafting room ay nakatayo ngayon sa gitna ng maingay at pader ng mga taong nagsasayawan at umiinom sa bar!

Bakit siya nandito?

Gusto kong maniwala na nagkataon lang, pero nakatitig siya sa akin. Sa kabila ng madilim na ilaw ng bar at ng mga taong nagtatalunan sa pagitan namin, diretso ang tingin ng mga mata niya sa akin sa stage.

Bahagyang bumilis ang tibok ng dibdib ko. Sa halip na magpaapekto o magkamali sa kanta, ginamit ko ang pagkakataong iyon. Tumingin ako nang diretso sa sulok kung saan siya nakatayo at ibinuhos ang buong puso ko sa susunod na taludtod ng kanta.

Ibinaba ko ang boses ko sa isang mas malambot at pahiwatig na tono, habang nakatitig pa rin sa kanya mula sa malayo. Para bang sa gitna ng daan-daang taong sumisigaw sa bar na iyon, kaming dalawa lang ang nagkakaunawaan sa pamamagitan ng musika.

Nakita kong dahan-dahang ibinaba ni Nathan ang kamay niyang nasa bulsa ng hoodie niya. Hindi siya gumagalaw, hindi rin siya umiinom ng alak tulad ng mga kasama sa paligid niya. Nakatayo lang siya doon, parang isang estatwa na tahimik na nakikinig sa boses ko.

Nang matapos ang kanta, nagwala ang audience sa palakpakan at hiwayan.

"Maraming salamat!" hingal kong sabi sa mic habang nakatitig pa rin sa dulo ng bar.

Pero nang pumutok ang mga ilaw para sa panibagong set ng strobe lights, biglang nawala ang kaunting anino sa sulok. Tumingin ako sa p***o ng exit. Wala na doon ang matangkad na lalaking naka-black hoodie.

"Kass, galing mo doon ah! Ibang klase ang emosyon mo ngayong gabi!" puri ng drummer namin habang nagpapalit ng drumsticks para sa susunod na kanta.

"A-Ah, salamat..." sagot ko habang inililipat ang tingin sa buong paligid. Sigurado akong si Nathan 'yun. Hindi ako nagkakamali.

Matapos ang tatlong oras na gig, halos hatinggabi na nang matapos ang performance namin. Pagod na pagod ang katawan ko pero ang utak ko ay sobrang gising dahil sa nakita ko. Habang nag-aayos kami ng mga gamit para ilagay sa van ng banda, nagpaalam muna ako kay Enzo na lalabas lang para bumili ng tubig sa kalapit na convenience store.

Habang naglalakad ako sa gilid ng kalsada sa labas ng bar, malamig ang hangin ng hatinggabi. Kinuha ko ang panyo ni Nathan sa bag ko at muling pinagmasdan ito sa ilalim ng ilaw ng poste.

"Totoo ba 'yung nakita ko kanina? Pumunta ba talaga siya para maging audience ko?" bulong ko sa sarili ko.

"Hindi magandang maglakad nang mag-isa ang isang vocalista sa gitna ng gabi sa lugar na ito."

Muntik ko nang mabitawan ang panyo dahil sa gulat nang marinig ko ang boses na iyon mula sa likod ko.

Lumingon ako nang mabilis. Nakatayo si Nathan sa gilid ng isang itim na kotse na nakaparada sa tabi ng sidewalk. Nakababa na ang hoodie niya, at kitang-kita ang maayos ngunit bahagyang gulo-gulong buhok niya ngayong gabi.

Napatulala ako sa kanya. "N-Nathan?"

Tumingin siya sa hawak kong panyo bago ibinalik ang malamig niyang mga mata sa mukha ko. "Nakalimutan mo yatang ibalik 'yan kanina," pabulong niyang sabi habang dahan-dahang lumalapit sa kinaroroonan ko.