CHAPTER 4

Kasandra Natividad POV

Napatigil ako sa paghinga habang nakatitig kay Nathan.

Nakatayo siya sa harap ko, may ilang hakbang lang ang agwat sa akin. Ang malamig na hangin ng hatinggabi ay bahagyang nagpapalipad sa buhok niya. Sa ilalim ng dilaw na ilaw ng poste sa gilid ng kalsada, kitang-kita ko ang bawat detalye ng mukha niya mula sa matangos niyang ilong hanggang sa seryosong titig ng mga mata niya na halos makatunaw ng puso.

"N-Nakalimutan?" nauutal kong ulit sa sinabi niya, sabay tingin sa panyon hawak ko. "A-Ah, balak ko naman talagang ibalik 'to bukas sa ensayo. Hindi ko lang inasahan na... nandito ka ngayon."

Bahagyang itinaas ni Nathan ang kamay niya para ipasok ito sa bulsa ng kanyang black jacket. "Nandito lang ako para bumili ng kape," mabilis niyang sagot. Pero kahit malamig at diretso ang boses niya, nahuli ng mga mata ko ang mabilis na paglingon niya sa pintuan ng bar na pinanggalingan ko.

"Kape?" Napatawa ako nang bahagya, at nawala ang ilang porsiyento ng kaba sa dibdib ko. "Nathan, madaming coffee shop na mas malapit sa building niyo o sa condo mo. Bakit sa Katipunan pa, at sa tapat mismo ng bar kung saan kami may gig?"

Kumunot ang noo niya nang kaunti, tila hindi inaasahan ang direktang pagtatanong ko. "Mas tahimik ang kapehan dito kapag ganitong oras," dahilan niya, kahit halatang medyo nabigla siya sa pang-aasar ko.

"Ganoon ba?" Lumapit ako nang isang hakbang sa kanya, itin nghi ang ulo ko, at ngumiti nang napakalapad yung ngiti na laging ginagamit ng mga kaibigan ko kapag nang-aasar. "Akala ko kasi narinig mo 'yung boses ko mula sa labas kaya ka pumasok. Nakita kita sa dulo kanina, Nathan. Naka-hoodie ka pa."

Tinitigan niya ako nang ilang segundo. Walang galaw sa mukha niya, pero naramdaman ko ang pag-iiba ng tensyon sa pagitan naming dalawa. Ibang-iba ito kaysa kapag pinapalibutan kami ng daan-daang estudyante sa Quadrangle. Dito, sa tahimik na kalsadang ito, maririnig mo kahit ang mabilis na paghinga namin.

"Maganda ang boses mo," bigla niyang sabi sa mababa at seryosong tono.

Para akong naputulan ng dila. Nawala agad ang malapad kong ngiti at pinalitan ng mabilis na pag-init ng magkabila kong pisngi. Ano raw? Maganda raw ang boses ko?!

"A-Ano?" pautal kong tanong, siguradong mukha akong ewan sa harap niya ngayon.

"Sinabi ko, maganda ang boses mo," ulit niya, hindi man lang kumukurap. "Iyon ang dahilan kung bakit pumasok ako. Rinig hanggang kalsada ang huling kanta niyo. Hindi ako pumunta doon para mag-party. Pumunta ako para makinig."

Napatulala ako sa kanya. Iyon na ata ang pinakamahabang pangungusap na sinabi sa akin ni Nathan Caleb Gadon simula noong nakilala ko siya sa campus. At higit sa lahat, nanggaling mismo sa bibig niya na pumasok siya sa bar para lang makinig sa akin.

Inabot ko ang panyo sa kanya. "Ito na nga pala 'yung panyo mo. Nilabhan ko naman... I ibig kong sabihin, gagamitin ko sana pampunas kaso parang masyadong malinis kaya itinatago ko na lang."

Kinuha niya ang panyo mula sa kamay ko. Sa maikling sigundo na iyon, naglapat ang mga daliri namin. Malamig ang mga daliri niya, pero ang tamis at init na dumaan sa balat ko ay parang kuryenteng bumaon sa buong katawan ko. Napatingin si Nathan sa mga daliri naming nagdikit bago niya dahan-dahang dinala ang panyo sa kanyang bulsa.

"Salamat," bulong niya.

"Kass! Nasaan ka na ba?"

Biglang sumira sa katahimikan ang boses ni Enzo mula sa malayo. Nakatayo siya sa tabi ng van ng banda, kumakaway at nakatitig sa direksyon namin habang nakakunot ang noo.

Naimpit ako sa pagkakatayo. Nakita ko ang mabilis na pagdilim ng ekspresyon ng mukha ni Nathan nang marinig niya ang boses ni Enzo. Tumingin siya sa kinaroroonan ng bandmate ko, bago muling ibinalik ang tingin sa akin.

"Hinihintay ka na ng kasama mo," malamig niyang sabi, at sa pagkakataong ito, bumalik ang pader sa pagitan namin. Siya na naman ulit 'yung seryoso at malayo sa taong Architecture Student.

"Ah, oo... sasabay kasi ako sa kanila pauwi," mabilis kong paliwanag. Ayaw ko sanang matapos ang pag-uusap namin, pero alam kong kailangan ko nang bumalik. "Nathan..."

"Umuwi ka na. Gabi na," putol niya sa akin. Tumalikod na siya at binuksan ang p***o ng kanyang itim na kotse.

Pero bago siya tuluyang sumakay, huminto siya at sumulyap sa akin mula sa kanyang balikat. "Galingan mo sa ensayo bukas. Ayaw kong matalo sa isang katapat na mawawalan ng boses."

Hindi na niya hinintay ang sagot ko. Isinarado niya ang p***o ng kotse, pinaandar ang makina, at dahan-dahang umalis sa harap ko, naiwan ang usok ng tambutso at ang puso kong halos lumabas na sa dibdib ko sa matinding kaba at saya.

"Sino 'yun?" tanong agad ni Enzo nang makalapit ako sa van. Nakatitig siya sa dumadaang kotse ni Nathan na may halong paghihinala. "Si Gadon 'yun, 'di ba? Bakit ka niya kausap sa gitna ng gabi?"

"Wala. Isinauli ko lang 'yung panyo niya," nakangiti kong sagot habang sumasakay sa backseat ng van.

"Panyo? Kass, sinasabi ko sa 'yo—"

"Enzo, pakiusap, huwag mo munang sirain ang gabi ko," putol ko sa kanya habang isinasaayos ang seatbelt ko. Isinandal ko ang ulo ko sa bintana at pinagmasdan ang mga ilaw ng kalsada habang umaandar ang sasakyan.

Hindi ko mapigilang sumulyap sa mga daliri ko na humawak sa kamay niya kanina.

May kakaiba kay Nathan. Sa kabila ng malamig niyang pananalita at ng mataas na pader na itinayo niya sa paligid ng sarili niya, ramdam ko na may bahagi sa kanya na gustong magsalita. Gusto niyang marinig. At ngayong gabi, napatunayan ko na hindi ako nag-iisa sa nararamdaman kong kuryente tuwing magtatagpo ang mga mata namin.

Pagdating ko sa bahay, tahimik na ang buong paligid. Dahan-dahan akong pumasok sa kwarto ko para hindi magising sina Mommy at Daddy. Mabilis akong nagpalit ng pampatulo na damit at humiga sa kama.

Kinuha ko ang cellphone ko mula sa bag. Nagulat ako nang makakita ng panibagong notification mula sa I*******m.

@nathan.gadon started following you.

Napaupo ako nang diretso sa kama! Halos mabitawan ko ang phone ko sa mukha ko dahil sa gulat.

Inilapit ko ang screen sa mukha ko para siguraduhing hindi ako nanaginip. Si Nathan Caleb Gadon ang lalaking may zero following halos sa social media at walang pinakikialamang tao sa campus in-follow ako!

Pindot ko agad ang profile niya, at doon ko nakita na kaka-follow lang niya sa akin ilang minuto ang nakalipas. Walang panibagong message, walang story update, pero ang simpleng pag-follow na 'yun ay sapat na para magtatalon ako sa ibabaw ng kama ko habang nakatakip ang unan sa mukha para hindi makagawa ng ingay.

"Aaaaaah! In-follow niya ako!" pabulong kong tili sa gitna ng kadiliman ng kwarto ko.

Tiningnan ko ang vanity mirror sa tabi ng kama ko. Sa ilalim ng simpleng gabi, alam kong magiging magulo ang mga susunod na araw dahil sa Cheering Foundation. Magkakalaban kami sa stage, magkaiba ang mundo namin, at maraming hahadlang.

Pero habang nakatitig ako sa pangalan niya sa screen ng phone ko, isa lang ang sigurado ako.

Hindi na ako basta-basta susuko.