Chapter 2

Kasandra Natividad POV

"Kass! Ayusin mo 'yang steps mo, nababawasan tayo ng galaw!"

Rinig na rinig ang boses ng choreography head namin na si Sarah habang sumisigaw sa megaphone. Hapon na at sobrang init sa open court ng university gymnasium, pero halos walang gustong huminto sa amin. Unang araw pa lang ng opisyal na ensayo para sa Cheering Foundation, pero ramdam mo na agad ang matinding tensyon sa buong campus.

Inayos ko ang tali ng buhok ko habang nagpapunas ng pawis gamit ang maliit kong towel. "Pasensya na, Sarah! Ulitin natin mula sa count of eight," pabalik kong sigaw bago ko muling pinalobo ang bubble gum na kinakain ko.

"Break muna ng sampung minuto!" anunsyo ni Sarah, dahilan para sabay-sabay na magbagsakan sa semento ang mga kasama ko sa Pep Squad.

Kumuha ako ng malamig na tubig sa cooler at naupo sa gilid ng bleachers. Sobrang nakakapagod. Bukod sa pagiging lead vocalist ng banda namin na may gig pa mamayang gabi sa Katipunan, ako pa ang napiling isa sa mga lead dancers at representatives ng College of Education. Pero kahit basang-basa na ako ng pawis at halos kumakabit na ang T-shirt ko sa likod ko, hindi mawala-wala ang ngiti sa mga labi ko.

Paano ba naman kasi, tuwing lilingon ako sa kabilang dulo ng court, naroon ang dahilan kung bakit ganado akong pumasok araw-araw.

Sa kabilang kalahati ng gymnasium, nag-eensayo rin ang College of Architecture. Dahil kami ang magkatapat sa opening round ng kompetisyon, pinagsama ng Student Council ang schedule ng ensayo namin sa iisang venue para daw fair sa paggamit ng pasilidad.

Nakatayo si Nathan sa tabi ng isang malaking drafting board na pansamantalang dinala doon. May hawak siyang lapis sa tainga at seryosong nakatitig sa blueprints ng lalabas na props at background stage nila. Naka-white t-shirt lang siya na medyo bakat na rin dahil sa pawis, at nakatupi ang mga kamiseta sa may braso.

Diyos ko po, bakit naman ganoon? Kahit simpleng pagmamasid lang sa papel, mukha pa ring poster ng mamahaling perfume?

"Titig na titig ah, baka mapuno ng laway 'yang towel mo," biro ni Enzo habang inaabutan ako ng panibagong Gatorade. Naupo siya sa tabi ko at sumunod ang tingin sa tinitingnan ko. "Sabi sa 'yo, iba ang mundo niyan. Tingnan mo nga, kahit sa ensayo, mukhang hindi man lang ngumingiti."

"Anong masama sa pagiging seryoso?" depensa ko agad habang iniinom ang binigay niyang inumin. "Ibig sabihin lang niyan, dedicated siya sa ginagawa niya. Tsaka hindi mo lang alam, may dahilan kung bakit ganyan siya."

Umiling lang si Enzo habang tumatawa. "Ewan ko sa 'yo, Kass. Hopeless romantic ka talaga kapag kay Gadon na ang pinag-uusapan. Basta ipaalala ko lang sa 'yo, kalaban natin sila. Kapag natalo tayo ng Architecture sa first round, mawawalan ng pondo ang banda natin para sa bagong amplifier."

"Hindi tayo matatatalo," matapang kong sabi. "Magaling ang Education. At tsaka... mas maganda kapag may matinding laban."

Nang matapos ang sampung minutong break, pumatak ang alas-singko ng hapon. Biglang lumakas ang tugtog mula sa malaking speakers ng kabilang koponan. Nagimbal ang buong gymnasium nang magsimulang magpakita ng stunts ang Architecture Pep Squad. Dikit na dikit ang formations nila, perfectly timed ang bawat pagtalon, at higit sa lahat ang lalaki ng mga ginawa nilang props na gawa sa lightweight wood at bakal.

"Woah, ang taas nung pyramid nila!" sigaw ng isa kong kasamahan.

Napatayo ako mula sa bleachers. Magagaling sila. Hindi lang pala sa pag-drowing ng bahay magaling ang mga Architecture students; kahit sa engineering ng mga tao sa cheerleading, precise at walang amoy ng pagkakamali.

Nakita kong nag-clap lang nang tatlong beses si Nathan habang itinuturo ang ilang adjustment sa lalaking naghahawak ng banner. Siya ang overall logistics manager ng team nila. Bawat galaw ng tao sa floor, dumaan sa kalkulasyon ng utak niya.

"Kass, kailangan nating taasan ang energy natin! Lagpasan natin ang sigaw nila!" utos ni Sarah sa amin.

Huminga ako nang malalim. "Sige. Ako ang hawak ng vocal cues. Taasan natin ang tempo."

Bumalik kami sa gitna ng court. Sa gitna ng maingay na drums at sigaw ng aming squad, ibinuhos ko ang buong lakas ng boses ko. Bilang vocalist, kabisado ko kung paano kontrolin ang boses ko para marinig kahit sa gitna ng matinding ingay.

"Laban, Education! Taas ang noo, iwagayway ang bandera!"

Sumabay ang buong koponan sa sigaw ko. Naging mabilis, energic, at puno ng buhay ang galaw namin kabaligtaran ng napaka-seryoso at kalkuladong galaw ng Architecture. Kami ang apoy, sila ang bakal.

Habang gumagalaw ako sa gitna ng formation at pumapaikot sa huling count, nag-landing ako nang maayos habang nakataas ang magkabilang kamay. Hingal na hingal ako, ang buhok ko ay nakakalat sa mukha ko, pero ang ngiti ko ay napakalawak.

At sa sandaling iyon, napatingin ako sa kabilang dulo ng court.

Nakatayo si Nathan malapit sa bleachers. Hawak pa rin niya ang clipboard niya, pero sa pagkakataong ito, hindi siya nakatitig sa mga props o sa blueprints niya.

Nakatitig siya nang diretso sa akin.

Napatigil ako sa paghinga nang bahagya. May kakaibang lalim ang mga mata niya na hindi ko mawari. Hindi tulad ng ibang mga lalaki sa campus na tumitingin sa akin na may halong landi o kayabangan, ang tingin ni Nathan ay parang sinusuri ang bawat detalye ng mukha ko. Parang pinarereplay niya sa utak niya ang boses ko.

Dahan-dahan kong itinaas ang kamay ko habang nakatitig pa rin sa kanya, at nag-pout ako sabay wink sa kanya nang nakatago sa likod ng kasama ko.

Nakita ko ang bahagyang paggalaw ng balikat niya. Ibinalik niya ang tingin sa clipboard niya, at sa loob ng napakaikling segundo isang segundo na kung hindi mo tititigan nang mabuti ay hindi mo mapapansin nakita kong gumalaw ang gilid ng mga labi niya.

Gumawa siya ng isang napakaliliit na ngiti.

Oh. My. Gosh.

Napahawak ako sa dibdib ko. "Lumitaw 'yung dimple? May dimple ba siya?!" bulong ko sa sarili ko na halos magtatalon sa tuwa.

"Kass! Ano ba, nakatunganga ka na naman diyan!" sigaw ulit ni Sarah mula sa malayo.

"Ito na, mag-aayos na!" sagot ko habang hindi pa rin maalis ang malapad kong ngiti.

Habang nag-aayos kami ng mga gamit dahil matatapos na ang oras ng ensayo, naglakad ako patungo sa shower room para magpalit ng damit. Bago ako makapasok sa p***o ng hallway, nakasalubong ko si Nathan na may bitbit na dalawang malaking rolyo ng tracing paper at isang bottle ng mineral water.

Ito na. Wala nang ibang tao sa hallway. Kami lang dalawa.

Sinadya kong bagalan ang lakad ko habang pinaglalaruan ang strap ng bag ko. "Hi, Nathan! Galing niyo kanina ah," nakangiti kong bati sa kanya gamit ang pinakamaayos kong boses.

Huminto siya sa paglalakad. Tumingin siya sa akin mula ulo hanggang paa sa gulo-gulo kong buhok dahil sa ensayo, sa dampi ng pawis sa leeg ko, at sa simpleng t-shirt ko.

"Salamat," malamig ngunit malalim niyang sagot. Ang boses niya... parang radio host sa gabi. Sobrang sarap pakinggan.

"Pero huwag kayong masyadong makampante," dagdag ko pa habang nagha-halukipkip at itin nghi nghi ang ulo ko. "Mas magaling ang Education kapag mismong competition day na. Kakainin namin ang props niyo."

Tinitigan niya ako nang ilang segundo. Akala ko ay tatalikuran niya lang ako o kaya ay iirapan tulad ng ginagawa niya sa ibang nagtatangkang lumapit sa kanya. Pero sa halip na umalis, kumuha siya ng isang malinis na panyo mula sa bulsa niya at inabot ito sa akin.

"Sana lang hindi maubos ang boses mo bago dumating ang competition day, Natividad," pabulong niyang sabi bago siya nagpatuloy sa paglalakad lagpas sa akin.

Naiwan akong nakatayo sa gitna ng hallway, hawak-hawak ang kulay abong panyo na may amoy ng fresh laundry at mamahaling panlalaking pabango.

Nalaman niya ang apelyido ko. At binigyan niya ako ng panyo.

Ibinaba ko ang mukha ko sa panyo at inamoy ito nang mabilis bago ako napatili nang walang boses habang nagtatatalon sa hallway.

"Game on, Nathan Caleb Gadon. Game on."