Chapter 5

Kasandra Natividad POV

Buong gabi akong hindi halos nakatulog dahil sa napakasimpleng notification na 'yun.

Ilang beses kong binuksan ang I*******m ko kagabi para lang siguraduhing hindi nawawala ang @nathan.gadon sa listahan ng mga followers ko. Pagka-gising ko kaninang umaga, 'yun din ang unang tinitingnan ko. Mukha na nga akong tanga habang nag-aalmusal kasi hindi mawala-wala ang malapad na ngiti sa mukha ko, hanggang sa pansinin na ako ni Mommy sa hapag-kainan.

"Kass, anak, bakit para kang nanalo sa lotto diyan?" tanong sa akin ni Mommy habang inaaabot ang prito na itlog.

"Wala po, My! Ganda lang ng gising ko!" masaya kong sagot bago ko mabilis na kinain ang almusal ko at umalis ng bahay.

Pagdating ko sa St. Jude University, tila mas lalong uminit ang paligid. Bawat sulok ng campus ay may nag-eensayo para sa Cheering Foundation. May mga nagtatambol sa quadrangle, may mga nag-eensayo ng cheer dance sa mga hallway, at may mga gumagawa ng malalaking props sa parking lot.

Pero para sa akin, may iisang destinasyon lang ang utak ko ngayong umaga.

Dahil wala pa kaming klase sa Education Building hanggang alas-sampu, dinala ako ng mga paa ko patungo sa Architecture Building. Kilala ang gusaling ito sa pagiging tahimik at sobrang seryoso. Walang masyadong nag-iingay dito kasi halos lahat ng estudyante ay nakasubsob ang mukha sa mga drafting table o kaya ay nagpuputol ng mementos para sa mga scale model nila.

Dahan-dahan akong naglakad sa hallway ng ikatlong palapag. Malamig ang hangin mula sa mga malalaking bintana. Habang sumisilip ako sa mga salaming p***o ng mga studio room, nahanap ng mga mata ko ang hinahanap ko.

Nandoon si Nathan.

Nakatayo siya sa harap ng isang napakalaking drafting table sa gitna ng silid. Naka-light gray na sweater siya na nakatupi hanggang siko, at may hawak siyang T-square at mechanical pencil. Sobrang seryoso ng mukha niya habang nagsusukat ng mga linya sa malaking tracing paper. Sa tabi niya, nakapatong ang isang tasa ng kape at ang pamilyar na clipboard na dala niya kahapon sa gymnasium.

Nakatayo lang ako sa labas ng p***o, nakatitig sa kanya sa pamamagitan ng salamin. Ewan ko ba, kahit gaano kalaki ang ingay sa labas ng building na 'to, kapag pinagmamasdan ko si Nathan na nagtatrabaho, parang nagiging tahimik ang buong mundo.

"Looking for someone?"

Nagulat ako at mabilis na napalingon sa tabi ko. Nakatayo doon si Bea Roxas ang sinasabi ni Enzo na second lead ng Architecture Department. Naka-fitted na blazer siya, maayos ang buhok, at may hawak na folder. Nakataas ang isa niyang kilay habang nakatitig sa akin mula ulo hanggang paa.

"Ah, wala naman. Tinitingnan ko lang 'yung mga ginagawang props para sa Cheering Foundation," palusot ko habang inaayos ang sling bag ko.

" talaga?" Tumingin si Bea sa loob ng silid kung saan nandoon si Nathan, bago muling humarap sa akin na may pilit na ngiti. "Kung nagha-hanap ka ng ideya para sa Education Pep Squad, I suggest you look somewhere else. Very confidential ang designs ng Architecture. Especially Nathan's work."

Naramdaman ko ang matinding lamig sa boses niya. Hindi ako tanga para hindi maramdaman ang matinding teritoryal na aura na ipinapakita niya.

"Don't worry, hindi naman ako namboboso ng ideya," nakangiti kong sagot, itin nghi ko ang ulo ko habang nakatitig nang diretso sa mga mata niya. "Confident kami sa sarili naming konsepto. Dadaan lang talaga ako."

Bago pa makapagsalita ulit si Bea, biglang bumukas ang p***o ng studio room. Lumabas si Nathan habang may hawak na dalawang folder. Napatigil siya nang makita kaming dalawa na nakatayo sa labas.

"Nathan," mabilis na bati ni Bea, pinalitan agad ang mataray niyang mukha ng isang napakalambot na ngiti. "I was just about to bring these budget proposals to you. Kinausap ko na rin 'yung supplier ng mga bakal para sa stage base."

"Salamat, Bea. Iwan mo na lang sa mesa ko," malamig na sagot ni Nathan.

Pagkatapos ay inilipat ni Nathan ang tingin niya sa akin. Walang pagbabago sa seryoso niyang mukha, pero ramdam ko ang pagbagal ng oras nang magtama ang mga mata namin.

"Anong ginagawa mo rito, Natividad?" tanong niya sa mababang boses.

"Gusto lang kitang batiin ng good morning," masaya kong sagot, pabalang na pinalobo ang bubble gum na kinakain ko bago ko ipinasok ang mga kamay ko sa bulsa ng cardigan ko. "At tsaka... gusto ko lang siguraduhin na hindi ka nakakatulog sa harap ng drafting table mo. Baka kasi magkasakit ka, matalo namin kayo nang walang laban."

Narinig kong napasinghap si Bea sa tabi. Halatang hindi siya sanay na may nakikipag-usap kay Nathan nang ganoon kalakas ang loob at walang pakundangan.

Pero sa halip na magalit si Nathan, nakita kong bahagyang gumalaw ang kilay niya. "Hindi ako madaling magkasakit. At mas lalong hindi kami matatalao sa inyo."

"We'll see," ngumiti ako nang napakalapad. Dahan-dahan akong lumapit sa kanya ng ilang hakbang, sapat para maamoy ko ulit ang pamilyar niyang amoy ng fresh laundry at mint.

"By the way... thanks for the follow back last night."

Bulong ko lang 'yun, pero sapat para marinig niya nang malinaw.

Bahagyang nagbago ang expression sa mga mata ni Nathan. May kaunting gulat, pero mabilis din niyang itinago sa pamamagitan ng pag-iwas ng tingin at pag-aayos ng folder sa kamay niya.

"It was nothing," pabulong niyang sagot, halos hindi gumagalaw ang mga labi.

"It was something to me," depensa ko sabay wink sa kanya. "Sige na, kakausapin ko pa 'yung choreographer namin. Mag-ingat ka rito ah! Baka masobrahan ka sa kape!"

Kumaway ako sa kanya at mabilis na tumalikod para maglakad palayo sa hallway. Rinig na rinig ko ang mga hakbang ng sapatos ko sa semento. Bago ako makababa sa hagdan, sumulyap ako nang kaunti sa likod ko.

Nakatayo pa rin si Nathan sa tapat ng p***o. Nakatitig siya sa akin habang paalis ako, habang si Bea naman sa tabi niya ay halatang nagtataka at naiinis sa palitan namin ng tingin.

Napahawak ako sa dibdib ko habang pababa ng hagdan. Ang bilis na naman ng tibok ng puso ko! Para akong nakipagmarathon sa loob lang ng limang minuto.

Nang makarating ako sa Education Building, nadatnan ko si Enzo na nakatayo sa may lobby, hawak ang sched sheet para sa ensayo mamayang hapon.

"Kass, nasaan ka ba galing? Kanina ka pa hinahanap ni Sarah," tanong niya habang lumalapit sa akin.

"Diyan lang sa tabi-tabi. Naglakad-lakad lang," sagot ko habang pilit na itinatago ang ngiti sa mukha ko.

Kumuha si Enzo ng mineral water at inabot sa akin. "Siguraduhin mo lang na nakatutok ang isip mo sa ensayo mamaya ah. Balita ko, nagdagdag ng bagong tumbling sequence ang Architecture. Mabilis ang galaw nila. Kung hindi natin aayusin ang mga vocal cues mo, baka masapawan tayo ng tugtog ng drumline nila."

"Don't worry, Enzo," hinawakan ko ang balikat niya at tinapik ito nang dalawang beses. "Handang-handa ako. Mas ganado pa nga ako ngayon kaysa kahapon, eh."

"Dahil ba kay Gadon?" direktang tanong ni Enzo na walang kkurap-kurap.

Napatigil ako. Tinitigan ko si Enzo. Seryoso ang mukha niya, malayo sa palaging nakatatawa niyang aura kapag nasa banda kami. May kaunting galit at pag-aalala sa mga mata niya.

"Enzo, ensayo ang pinag-uusapan natin," mahinahon kong sagot.

"Gusto ko lang maprotektahan ka, Kass. Alam kong gusto mo siya, pero tingnan mo ang paligid niyo. Magkaiba kayo ng mundo. Siya, nakatakda nang humawak ng kumpanya. Ikaw, pangarap mong magturo at mag-banda. Sa tingin mo ba, babagay ka sa mundo ng mga Gadon?"

Ang bawat salitang sinabi ni Enzo ay parang maliliit na karayom na tumusok sa puso ko. Alam ko naman iyon. Hindi ako tanga. Alam kong malaki ang agwat ng estado ng buhay namin ni Nathan. Pero bakit ba palaging kailangang sukatin ang nararamdaman ng tao batay sa mundo ng kinagisnan nila?

Tinitigan ko si Enzo nang diretso sa mata. "Hindi ko kailangang bumagay sa mundo niya, Enzo. At hindi niya rin kailangang bumagay sa akin. Kung totoong may nararamdaman kami para sa isa't isa, gagawa kami ng sarili naming mundo."

Tumalikod na ako kay Enzo at naglakad patungo sa room namin para sa susunod na klase.

Gabi na naman mamaya, at panibagong ensayo na naman ang haharapin namin. Pero sa kabila ng lahat ng babala ng mga tao sa paligid ko, mas lalo lang tumitindi ang kagustuhan kong makilala pa nang buo si Nathan Caleb Gadon.

Gusto kong malaman kung ano ang nasa likod ng malamig niyang mga mata. Gusto kong malaman kung bakit siya hindi ngumingiti. At higit sa lahat... gusto kong ako ang maging dahilan ng bawat ngiti na lalabas sa mga labi niya.