Kabanata 3

Kabanata 3

Pagkalabas ni Carmelle sa building ng kumpanya, agad niyang napansin ang eksenang hindi niya inaasahan.

Isang itim na sasakyan ang huminto sa tapat ng entrance, at dahan-dahang bumukas ang pinto. Lumabas mula roon si Morgana, nakasuot ng simple pero maayos na outfit, parang may sariling mundo sa paligid niya.

Si Jessie, ang assistant ni Anton, ang personal na nagbukas ng pinto para sa kanya. Magalang itong tumango habang inaabot ni Morgana ang ilang paper bags.

“Distribute these to the secretarial department,” sabi ni Morgana, parang sanay na sanay mag-utos.

Hindi iyon simpleng pakiusap. Parang natural na natural sa kanya ang ganoong eksena.

“Thank you, Miss Claveria,” magalang na sagot ni Jessie habang tinatanggap ang mga bag.

Tumango lang si Morgana, mahinahon ang kilos, pero may dating ng taong sanay sa ganitong klase ng atensyon. Paglingon niya, nagtagpo ang mata nila ni Carmelle mula sa malayo.

Sandaling tumigil ang hangin.

Dahan-dahang sumikip ang tingin ni Carmelle.

Hindi umiwas si Morgana. Sa halip, naglakad siya papunta sa kanya.

“Carmelle,” tawag niya, mahinahon, parang isang maaalahaning nakakatandang kapatid.

Kung hindi siya kilala ni Carmelle, aakalain nitang walang masamang intensyon ang boses niya. Pero ang mga mata niya, iba.

Malamig at nay laman.

Habang papalapit siya, mas malinaw ang ekspresyon niya. Hindi na iyon pagiging mahinahon lang. May halong pang-iinsulto, may halong kumpiyansa na parang siya ang dapat mas pinipili sa sitwasyon.

Huminto siya ilang hakbang mula kay Carmelle. “Ang fiance mo,” mahinang sabi ni Morgana, “pinapapunta pa ako sa kumpanya para lang makita siya. Ano ba talaga ako sa kaniya? At ikaw, Carmelle, anong lugar mo sa buhay niya?”

Natahimik si Carmelle sa loob ng ilang segundo. Tapos malamig siyang ngumiti.

“Ako?” balik niya. “Kung gusto ko, kahit anong pwesto sa Madelo family kaya kong kunin.”

Sandaling natigilan si Morgana.

“Pero ikaw,” dugtong ni Carmelle, tinititigan siya diretso, “bukod sa pinapunta ka niya rito, saan ka pa pwedeng pumunta sa pamilyang Madelo para makita siya? Sa bahay? Sa engagement table? Sa future niya?”

Parang tumama ang bawat salita.

Napapikit si Morgana ng isang segundo, halatang na-trigger.

“You…” mariing sabi niya, “don’t be so smug. Hangga’t nandito ako, hindi matutuloy ang kasal niyo.”

Ngumiti lang si Carmelle. Hindi siya na-offend. Mas lalo lang siyang natuwa.

“Good,” sabi niya, casual. “Kasi honestly, I don’t even need him, Morgana.”

Sandaling natahimik si Morgana.

“Anong ibig mong sabihin?” tanong niya, hindi makapaniwala.

Parang hindi niya matanggap na ganoon ang tono ni Carmelle.

“Ano pa ba ang hindi malinaw?” sagot ni Carmelle. “I can find another man anytime. Pero ikaw… siya lang ang lalaking willing magpakasal sa ‘yo. Pero kahit ‘yun, hindi niya kayang ibigay ‘yung gusto mong grand wedding.”

Biglang nanigas ang mukha ni Morgana. Mas lalo siyang na-frustrate. Halatang tinamaan siya sa sinabi.

Hindi pa siya tapos, pero tumalikod na si Carmelle.

“Sayang lang ang oras ko kung ikaw ang kakausapin ko,” mahinang sabi niya habang naglalakad.

Pero biglang hinablot ni Morgana ang braso niya.

“Carmelle,” mahinang boses nito, parang biglang naging mabait ulit, “I just came here for a medical appointment. I don’t want to ruin anything between you and Anton. Don’t misunderstand, okay?”

Huminto si Carmelle. Tumingin siya sa kamay na nakahawak sa kanya.

“Disgusting. Let go,” malamig niyang sabi.

Pero bago pa man makabawi si Morgana, bigla itong bumitaw ng mahina at sumigaw na parang nahulog.

“Ah!”

Bumagsak siya sa sahig.

At sa likod noon, parang eksena sa pelikula, maririnig na ang galit na boses ni Anton.

“Carmelle!”

Nakangiti si Carmelle.

“So here comes the hero,” mahinang sabi niya. Tumingin siya kay Morgana na nakasalampak sa sahig, dramatic ang itsura, tapos sa fountain na malapit lang. At doon, may kung anong biglang pumasok sa isip niya.

Without hesitation, hinawakan niya ang buhok ni Morgana.

“Carmelle, ano ba—!” sigaw nito.

Pero huli na.

Hinila niya pataas at itinulak pababa sa fountain.

Malakas ang tunog ng tubig.

Morgana struggled immediately, nanginginig, kumakawag, halos hindi makahinga.

“Help! Ah—!”

Pero hindi siya agad pinakawalan. Paulit-ulit siyang ibinababa sa tubig. Hanggang sa maging chaotic na ang eksena.

“Stop it!” sigaw ni Anton mula sa malayo habang tumatakbo papalapit. “Carmelle, stop!”

Pero hindi siya tumigil.

Hanggang sa tuluyan nang makalapit si Anton at marahas siyang itinulak palayo.

“Enough!” sigaw nito.

Agad niyang iniahon si Morgana mula sa tubig. Basang-basa ito, nanginginig, hingal na hingal, halos hindi makahinga.

“Morgana, look at me,” galit at pag-aalala sabay sa boses ni Anton. “She can’t breathe,” bulong niya, halatang nag-aalala.

Ngunit hindi pa roon natatapos ang eksena.

Biglang humakbang si Carmelle at tinapakan ang paa ni Morgana.

“Aah!” sigaw nito.

“Carmelle!” galit na sigaw ulit ni Anton. Itinulak siya ulit.

Pero sa pagkakataong iyon, hindi siya natumba. Instead, kinuha ni Carmelle ang maliit niyang bag at walang pag-aalinlangang inihampas sa ulo ni Anton.

Sandaling natigilan si Anton.

Hindi siya agad nakagalaw.

Sa sandaling iyon, lumapit si Carmelle ulit kay Morgana.

Bago pa makapigil si Anton, sunod-sunod niyang sinipa ang binti ni Morgana.

“Ahh! Stop!” sigaw nito, umiiyak.

Ngunit hindi siya tumigil agad.

Tahimik lang si Carmelle, parang sinusulat niya sa katawan ni Morgana lahat ng hindi niya nasabi sa loob ng dalawang taon.

Hanggang sa tuluyan nang tumigil ang lahat, at tanging hingal at tubig lang ang naiwan sa paligid.