Kabanata 2

Kabanata 2

Nagbago agad ang ekspresyon ni Anton.

Halatang hindi niya inaasahan ang sinabi ni Carmelle. Para bang may bumagsak na bagay sa loob ng isip niya, at ilang segundo siyang natigilan bago makapag-react.

“Cancel the wedding?” ulit niya, mababa pero halatang pigil ang galit. “Are you serious right now, Carmelle?”

Hindi siya sumagot agad. Nakatingin lang siya sa fiancé niya na parang sinusukat kung gaano kalalim ang pagkakakilala niya sa lalaking nasa harap niya.

“Are you insane?” dugtong niya, mas malakas na ngayon ang boses. “She’s sick. Kapag gumaling siya, aalis din siya. After that, I’ll give you an even grander wedding. Mas maganda pa sa lahat ng inaasahan mo.”

Bahagyang umangat ang sulok ng labi ni Carmelle, pero walang saya doon.

“Is she sick… or pregnant?”

Biglang natahimik ang buong opisina. Parang may pumigil sa hangin sa loob ng silid.

Dahan-dahang tumalim ang tingin ni Anton. “What do you know?” mahinang tanong niya, pero ramdam ang tensyon.

Hindi siya agad sumagot. Sa halip, inayos niya ang pagkakatayo niya, parang wala lang sa kanya ang bigat ng usapan.

“You and her were seen at the hospital,” kalmado niyang sabi. “No attempt to hide it. Sa OB-GYN department pa talaga, Anton.” Humakbang siya ng kaunti, lumapit ng bahagya sa mesa pero hindi pa rin lumalapit sa kanya. “At ngayon sasabihin mo sa akin about a grander wedding? Don’t you find that ironic?”

Humigpit ang panga ni Anton.

They were getting married in a week.

Isang linggo na lang sana.

Pero heto siya, andito, at sinasabing may “grand wedding” pa pagkatapos ng lahat.

“Hindi siya buntis,” mariing sabi ni Anton, parang pinipilit niyang linisin ang sarili sa mga hinala. “She’s sick.”

Ngumiti si Carmelle, pero mas malamig pa sa hangin.

“Sick?” ulit niya. “At kailangan mo pa talagang samahan sa hospital? Ano ba talaga kayo ngayon, Anton?”

Sa tanong na iyon, mas lalong sumikip ang mukha ng lalaki.

Hindi siya agad nakasagot.

At sa katahimikan na iyon, mas lalo lang lumalim ang hinala ni Carmelle.

Tumalikod siya, hindi na naghintay ng sagot. Kinuha niya ang bag niya at naglakad papunta sa pinto ng opisina.

Habang naglalakad, nagsalita siya nang hindi lumilingon.

“Since she’s back, she should stay. Hindi naman siya sanay na basta na lang umaalis, ‘di ba? Lalo na kung may utang siyang hindi pa nababayaran.”

Huminto sandali ang hakbang niya, pero hindi siya lumingon.

“Two years, Anton,” dagdag niya, mas mababa na ang boses pero mas mabigat. “Two years na maayos na pagsasama natin. Tapos dahil lang sa kaniya, guguho lahat?” Humakbang ulit siya palabas. “Relationship is not one-sided. Hindi ako ‘yung mag-iisa lang na nag-aayos ng lahat.”

Sa likod niya, narinig niya ang boses ni Anton na mas malamig na ngayon.

“Don’t make things difficult for her, Carmelle!”

Ngumisi si Carmelle kahit hindi siya lumilingon.

“Difficult?” ulit niya. “Interesting word.” Hinawakan na niya ang doorknob. 

“Can you even afford to cancel the wedding?” biglang sigaw ni Anton sa likod niya. “Or do you think you still have a way out in the Claveria family?”

Napahinto si Carmelle.

Claveria.

Parang biglang naging mas mabigat ang pangalan na iyon sa hangin.

Dahan-dahan siyang lumingon.

Mas malamig na ngayon ang tingin niya.

“The Claveria family…” ulit niya, mabagal. “The same family that can’t even tell who belongs and who doesn’t?” Tumawa siya nang mahina. “If that’s my only way out, then fine. I don’t care.”

Tumalikod ulit siya. Pero sa isip niya, malinaw pa rin ang lahat.

Claveria family.

Ang pamilya na dapat ay kanya. Ang pamilya na nagpalaki kay Morgana. At ang pamilya na hindi niya kailanman naramdaman na kanya siya talaga.

Morgana Claveria.

Ang ampon na anak na kinikalala ng Claveria bloodline… pero hindi kailanman itinuring na iba.

Si Morgana ay isang anak ng nanny ng pamilya Claveria. Tahimik lang ito noon. Pero ang biological mother ni Carmelle, ay may ibang plano. Dahil sa hirap ng buhay at sa maling desisyon ng asawa niyang sugapa sa sugal, naisip niyang palitan ang kapalaran ng anak niya.

Pagkapanganak sa ospital, pinalit niya ang mga sanggol. Kinuha niya si Morgana.

Lumaki si Morgana sa luho ng Claveria family, habang si Carmelle… napunta sa ibang mundo.

Pero ang tadhana, may sarili ring paraan.

Nang lumipas ang mga taon, lumabas ang katotohanan. At nagsimula ang paghahanap sa kaniya. Pero kahit natagpuan siya, hindi niya kailanman naramdaman na siya ang pinili. Dahil sa bawat tingin, sa bawat kilos, si Morgana pa rin ang mahalaga.

Si Morgana pa rin ang “anak” na nakasanayan nila.

Si Carmelle ay parang dagdag lang sa kwento na hindi na nila alam kung paano tatapusin.

Kaya siguro tama si Anton.

Kung aalis siya sa engagement na ito, wala siyang malinaw na lugar na babagsakan.

Pero hindi ibig sabihin noon ay mananatili siyang tahimik.

Biglang naramdaman ni Anton ang paggalaw niya at mabilis siyang lumapit.

Hinawakan nito ang pulso niya.

“After she recovers,” mahina na ang boses niya ngayon, parang sinusubukang pakalmahin siya, “we’ll send her away again. Okay? Everything will go back to normal.”

Tiningnan ni Carmelle ang kamay nitong nakahawak sa kanya.

Then slowly, she pulled her hand away.

“You…” sambit ni Anton, halatang hindi makapaniwala sa ginawa ni Carmelle 

Hindi niya tinapos ang sasabihin niya.

Tumalikod si Carmelle at tuluyang lumabas ng opisina.

Sa secretariat area, ramdam agad ang tensyon nang makita siya ng mga empleyado.

May mga bulungan.

“Si Miss Morgana na ‘yan ‘di ba? Finally bumalik si Morgana.”

“Two years ago pa naman alam na natin na si Carmelle ang dahilan bakit umalis si Morgana.”

“Now she deserves it. Karma na siguro.”

Huminto si Carmelle.nDahan-dahan niyang nilingon ang grupo.

Tumahimik sila bigla.

Isang babae ang napansin niya na masyadong confident pa sa pagbulong kanina.

Lumapit siya.

At bago pa makaiwas ang babae, hinawakan niya ito sa baba, pinataas ang mukha nito para magtama ang paningin nila.

“Do you enjoy talking about me?” malamig niyang tanong.

Nanigas ang babae. “M-Ma’am Carmelle, I didn’t mean—”

Binitawan niya ito agad na parang walang halaga. Tumingin siya sa buong secretariat.

“Next time,” sabi niya, mababa pero malinaw, “make sure you’re not talking about something you don’t understand.”

Naglakad siya palabas, iniwan ang katahimikan at takot sa likod niya.