Ang Babaeng Hindi Niya Kayang Mahalin

Maagang nagising si Althea sa araw ng kaniyang kasal.

Nakatitig siya sa kisame ng kaniyang silid habang pinakikinggan ang mga yabag ng mga taong abala sa paghahanda sa kanilang bahay. May mga bulaklak na ipinadala ng pamilya Villareal, mga damit na kailangang ayusin, at mga panauhing darating upang saksihan ang pagsasama ng dalawang pamilyang mayayaman.

Sa paningin ng lahat, isa siyang mapalad na babae.

Sino ba naman ang hindi magnanais na mapangasawa ang isang lalaking tulad ni Alexander Villareal? Bukod sa guwapo at matalino, taglay nito ang kayamanang kayang bilhin ang halos lahat ng bagay sa mundo.

Ngunit walang sinuman ang nakaaalam na ang babaeng ikakasal sa kaniya ay halos walang tulog dahil sa takot sa magiging kinabukasan.

Kumatok ang kaniyang ama sa pintuan.

“Althea, anak, maaari ba akong pumasok?”

Agad siyang bumangon at pinunasan ang kaniyang mga mata.

“Opo, Papa.”

Pumasok si Don Roberto at napahinto nang makita ang kaniyang anak na nakaupo sa kama.

“Hindi ka pa ba naghahanda?”

“Kaunti pa po.”

Umupo ang kaniyang ama sa tabi niya at hinawakan ang kaniyang kamay.

“Alam kong mahirap para sa iyo ang araw na ito.”

Napayuko si Althea.

“Hindi ko po alam kung kaya ko.”

“Kung maaari ko lamang bawiin ang lahat, gagawin ko. Pero nakasalalay na sa kasunduang ito ang kinabukasan ng ating pamilya.”

“Hindi ko po kayo sinisisi, Papa.”

Napangiti siya nang bahagya, kahit mabigat ang kaniyang dibdib.

“Mahal ko po kayo. Ayokong makita kayong mawalan ng lahat ng pinaghirapan ninyo.”

Niyakap siya ni Don Roberto.

“Patawarin mo ako, anak.”

Hindi na nakapagsalita si Althea. Mahigpit niyang niyakap ang kaniyang ama habang tahimik na tumutulo ang kaniyang mga luha.

Makalipas ang ilang oras, nakatayo na siya sa harap ng salamin suot ang puting bestidang pinili para sa kaniya.

Maganda ang pagkakagawa nito. Mahaba ang laylayan, kumikislap ang mga palamuting nakatahi sa tela, at bumabagay sa kaniyang payak na kagandahan ang belo sa kaniyang ulo.

Ngunit habang tinitingnan niya ang sarili, isang tanong lamang ang paulit-ulit na bumabalik sa kaniyang isip.

Ganito ba talaga ang hitsura ng isang babaeng ikakasal sa lalaking hindi siya mahal?

“Ma'am Althea, handa na po ang sasakyan,” sabi ng isang katulong.

Huminga siya nang malalim.

“Salamat.”

Sa marangyang hardin ng isang pribadong hotel gaganapin ang kasal. Puno ng puting rosas ang paligid, at maingat na inayos ang bawat mesa para sa mga panauhing kabilang sa pinakamayayamang pamilya sa bansa.

Nang dumating si Althea, agad na napalingon sa kaniya ang mga tao.

“Napakaganda ng nobya!”

“Talagang bagay sila ni Alexander.”

“Siguradong magiging masaya ang pagsasama nila.”

Naririnig niya ang mga papuri, ngunit wala sa mga ito ang nakapagpagaan sa kaniyang pakiramdam.

Sa dulo ng daanan ay naghihintay si Alexander.

Nakasuot ito ng itim na amerikana at puting polo. Tuwid ang tindig nito, at seryoso ang mukha habang pinagmamasdan siyang lumalapit.

Wala itong ngiti.

Wala ring bakas ng pananabik.

Nang marating ni Althea ang harapan nito, iniabot ni Don Roberto ang kamay ng kaniyang anak.

“Alexander, ipinagkakatiwala ko sa iyo ang anak ko.”

Tinanggap ng lalaki ang kamay ni Althea.

“Gagawin ko ang napagkasunduan namin.”

Bahagyang nanginig ang mga daliri ni Althea.

Hindi man lamang nito masabing aalagaan siya.

Nagsimula ang seremonya. Habang nagsasalita ang tagapangasiwa ng kasal tungkol sa pagmamahalan, pagtitiwala, at panghabambuhay na pangako, pakiramdam ni Althea ay nakikinig siya sa kuwento ng ibang tao.

Nang dumating ang sandaling kailangan nilang magpalitan ng panata, unang nagsalita si Alexander.

“Ipinapangako kong tutuparin ko ang mga tungkuling kaakibat ng ating pagsasama at igagalang ang mga napagkasunduan natin.”

Napatingin sa kaniya si Althea.

Iyon lamang?

Walang pangakong mamahalin siya. Walang pangakong pipiliin siya sa mga panahong mahirap ang lahat.

Ngunit nang siya na ang magsalita, pinilit niyang maging matatag.

“Ipinapangako kong tutuparin ko ang aking mga tungkulin bilang iyong asawa at igagalang ang mga hangganang napagkasunduan natin.”

Nagpalitan sila ng singsing.

Nang sabihin ng tagapangasiwa na maaari nang halikan ni Alexander ang nobya, bahagyang nanigas ang katawan ni Althea.

Lumapit si Alexander at marahang humalik sa kaniyang noo.

Isang halik na halos walang damdamin.

Gayunman, pumalakpak ang mga panauhin.

Para sa kanila, perpekto ang kasal.

Para kay Althea, iyon ang sandaling tuluyan niyang tinanggap na ang lalaking nasa harapan niya ay hindi magiging kaniya sa paraang inaasam ng ibang babae.

Nagsimula ang pagtanggap sa mga panauhin. Maraming lumapit sa kanila upang bumati, at buong husay na ginampanan ni Alexander ang papel ng isang mapagmahal na asawa.

Hawak nito ang kaniyang baywang kapag may kumukuha ng larawan. Ngumingiti ito kapag may bumabati sa kanilang dalawa.

Ngunit sa tuwing wala nang nakatingin, bumabalik ang malamig nitong ekspresyon.

“Ngumiti ka,” bulong nito habang nakaharap sila sa isang pangkat ng mga panauhin.

Ngumiti si Althea.

“Ganyan,” sabi ni Alexander. “Ayokong magkaroon ng dahilan ang mga tao para pag-usapan ang kasal natin.”

Hindi siya sumagot.

Makalipas ang ilang minuto, lumapit ang kalihim ni Alexander at may ibinulong dito.

Agad na nagbago ang ekspresyon ng lalaki.

“Ano?” tanong nito.

“Nasa labas na po siya, Sir.”

Saglit na tumingin si Alexander kay Althea.

“Maghintay ka rito.”

Bago pa siya makapagtanong, mabilis nang lumakad ang lalaki palayo.

Naiwang mag-isa si Althea sa gitna ng mga panauhin.

Makalipas ang ilang sandali, napansin niyang nag-iba ang usapan ng mga taong nasa malapit sa pasukan.

May isang babaeng kakapasok lamang.

Matangkad ito, elegante, at nakasuot ng pulang bestidang kapansin-pansin sa gitna ng mga puting dekorasyon. Mahaba ang buhok nito, at may kumpiyansang ngiti sa mga labi.

Ngunit ang higit na nakatawag ng pansin ni Althea ay ang lalaking mabilis na lumapit dito.

Si Alexander.

Sa unang pagkakataon nang araw na iyon, nakita ni Althea ang isang ngiting hindi pilit sa mukha ng kaniyang asawa.

“Isabelle,” mahinang sabi ni Alexander.

Niyakap siya ng babae.

“Alexander.”

Hindi man lamang ito nag-atubiling gumanti sa yakap.

Naramdaman ni Althea ang paninikip ng kaniyang dibdib.

Siya ba ang babaeng mahal ni Alexander?

Hindi na niya kailangang magtanong.

Kitang-kita niya ang paraan ng pagtingin ng lalaki kay Isabelle. May lambing sa mga mata nito na hindi niya kailanman nakita sa tuwing siya ang kausap nito.

Nang tuluyang bumitaw si Isabelle sa yakap, hinaplos nito ang pisngi ni Alexander.

“Akala ko ba hindi mo ako makakalimutan?”

“Hindi kita nakalimutan.”

Naramdaman ni Althea na tila biglang nanlamig ang kaniyang mga kamay.

Ilang hakbang lamang ang layo niya sa kanila, ngunit pakiramdam niya ay napakalayo niya sa lalaking tinatawag niyang asawa.

Sa wakas, napansin siya ni Isabelle.

“Alexander, sino siya?”

Sandaling natahimik ang lalaki bago sumagot.

“Si Althea. Ang asawa ko.”

Napatingin si Isabelle sa singsing sa kamay ni Alexander, saka sa singsing sa daliri ni Althea.

“Ang asawa mo?”

May kakaibang ngiti itong sumilay sa mga labi.

“Hindi ko alam na ganoon kadali mo pala akong palitan.”

“Isabelle, huwag dito,” mariing sabi ni Alexander.

“Bakit? Dahil kasal ka na sa kaniya?”

Lumapit si Isabelle kay Althea at inilahad ang kamay.

“Isabelle Laurent. Ang babaeng minahal ni Alexander bago ka dumating.”

Napatingin si Althea sa kamay nito bago marahang nakipagkamay.

“Althea Monteverde.”

“Alam ko. Marami akong narinig tungkol sa iyo.”

“Talaga po?”

Ngumiti si Isabelle.

“Oo. Pero hindi ko akalaing ikaw ang magiging asawa niya.”

Bago pa makasagot si Althea, hinawakan ni Alexander ang braso ni Isabelle.

“Kailangan nating mag-usap.”

Dinala niya ang babae sa isang pribadong silid, ngunit bago tuluyang makapasok, lumingon si Isabelle kay Althea.

“Enjoy your wedding, Althea.”

Pagkasara ng p***o, naiwan si Althea sa gitna ng mga panauhing abala pa rin sa pagdiriwang.

Pinilit niyang ngumiti sa mga bumabati sa kaniya, ngunit hindi na niya halos marinig ang kanilang sinasabi.

Maya-maya, bumalik si Alexander.

“Magpaalam ka na sa mga panauhin,” malamig nitong sabi. “Uuwi na tayo.”

“Paano si Isabelle?”

Napatigil ang lalaki.

“Hindi mo kailangang makialam.”

“Pero araw ng kasal natin ngayon.”

“Alam ko.”

“Kung gayon, bakit kailangan mong iwan ang sarili mong asawa para sa kaniya?”

Saglit siyang tinitigan ni Alexander. Tila hindi nito inaasahang magtatanong siya.

“Dahil kailangan niya ako.”

Napangiti si Althea, ngunit hindi umabot sa kaniyang mga mata ang ngiti.

“At ako? Hindi ba kita kailangan ngayon?”

Hindi sumagot ang lalaki.

Iyon ang naging sagot nito.

Tumango si Althea at pinunasan ang luha bago ito tuluyang tumulo.

“Naiintindihan ko. Umuwi na tayo.”

Sa buong biyahe patungo sa mansiyon, wala ni isa sa kanila ang nagsalita.

Pagdating nila, inihatid si Althea ng kasambahay sa kaniyang silid. Hinubad niya ang kaniyang belo at umupo sa gilid ng kama.

Maya-maya, kumatok si Alexander.

“May kailangan akong sabihin.”

Tumayo si Althea.

“Ano iyon?”

“Mananatili si Isabelle sa guesthouse ng mansiyon sa loob ng ilang araw.”

Napatingin siya rito.

“Dito?”

“May pinagdaraanan siya. Kailangan niya ng lugar na mapagpapahingahan.”

Napahawak si Althea sa laylayan ng kaniyang damit-pangkasal.

“Alexander, maaari ko bang malaman kung ano ang tunay na relasyon ninyo?”

Malamig siyang tinitigan ng lalaki.

“Sinabi ko na sa iyo ang tungkol sa kaniya. Huwag mong piliting baguhin ang mga tuntunin ng ating kasunduan.”

Napayuko si Althea.

“Opo.”

Nang paalis na si Alexander, nagsalita siyang muli.

“Maligayang gabi ng ating kasal, Alexander.”

Huminto ito sa pintuan.

Hindi siya nilingon ng lalaki.

“Magpahinga ka na, Althea.”

Pagkasara ng p***o, tuluyan nang bumigay ang kaniyang mga luha.

Sa gabing dapat sana ay simula ng isang bagong buhay, mag-isa siyang umiyak sa loob ng kaniyang silid.

Hindi niya alam na sa kabilang bahagi ng mansiyon, may isang pag-uusap na magpapabago sa kaniyang kinabukasan.

“Alexander,” mahinang sabi ni Isabelle habang nakatayo sa harap nito, “kung gusto mo akong bumalik sa buhay mo, kailangan mong patunayan na wala kang nararamdaman para sa asawa mo.”

Tumingin si Alexander sa kaniya.

“Wala akong nararamdaman para kay Althea.”

Ngumiti si Isabelle.

“Kung gayon, patunayan mo.”

Hindi sumagot si Alexander.

Ngunit bago matapos ang gabing iyon, may isang bagay na hindi niya inaasahan ang mangyayari.

May darating na mensahe mula sa kaniyang kalihim, at ang laman nito ay magbubunyag ng isang lihim tungkol kay Althea—isang lihim na matagal nang itinago ng pamilya Monteverde.

Isang lihim na posibleng maging dahilan kung bakit hindi na magiging simple ang kanilang kasunduan.