Ang Bagong Buhay

Kabanata 8:

Tatlong araw na ang lumipas mula nang lisanin ni Althea ang mansiyon ng mga Villareal. Tatlong araw na rin siyang hindi nakakatanggap ng tawag o mensahe mula kay Alexander. Sa unang gabi, palagi niyang tinitingnan ang kaniyang cellphone, umaasang tatawag ito at hihilinging bumalik siya. Ngunit habang lumilipas ang mga oras, unti-unti niyang tinanggap ang katotohanang baka hindi talaga siya hinahanap ng lalaking minsang tinawag niyang asawa.

Nasa maliit na apartment siya ngayon sa isang tahimik na bahagi ng lungsod. Hindi ito kasingganda ng silid na mayroon siya sa mansiyon, ngunit sapat na iyon upang makapagsimula siyang muli. May maliit na kusina, isang lumang sofa, at bintanang tanaw ang kalsada. Hindi marangya ang lugar, subalit sa unang pagkakataon matapos ang maraming buwan, nakahinga siya nang maluwag.

Wala nang malamig na tingin ni Alexander sa umaga. Wala nang mga salitang nagpaparamdam sa kaniya na isa lamang siyang obligasyong kailangang tiisin. At higit sa lahat, wala na si Isabelle na palaging nagpapaalala sa kaniya na hindi siya ang babaeng minamahal ng kaniyang asawa.

Gayunman, hindi nangangahulugang wala na siyang sakit na nararamdaman.

Habang inaayos niya ang ilang damit sa maliit na aparador, napahinto siya nang makita ang singsing na ibinigay sa kaniya noong araw ng kanilang kasal. Dahan-dahan niya itong kinuha mula sa kahon.

Naalala niya ang araw na iyon—ang magarbong bulwagan, ang mga kamerang nakatutok sa kanila, at ang lalaking nakatayo sa harap niya na para bang isang tungkulin lamang ang pagpapakasal sa kaniya.

Noon, sinabi niya sa sariling baka darating ang araw na matututuhan siya ni Alexander na mahalin.

Ngunit ngayon, pagod na siyang umasa.

“Hindi ko na kailangang patunayan ang halaga ko sa kaniya,” bulong niya habang ibinabalik ang singsing sa kahon. “Karapat-dapat din akong mahalin.”

Isinara niya ang kahon at inilagay iyon sa pinakamalalim na bahagi ng kaniyang maleta.

Sa pagkakataong ito, pipiliin naman niya ang sarili niya.

Kinabukasan, maagang nagising si Althea upang maghanap ng trabaho. Hindi niya maaaring umasa lamang sa natitirang pera niya. Bagama't nangako ang ama niyang tutulungan siya kung kinakailangan, ayaw niyang maging dagdag na pasanin sa pamilya. Nais niyang patunayan na kaya niyang tumayo nang mag-isa.

Nagsuot siya ng simpleng puting blouse at itim na pantalon. Inayos niya ang kaniyang buhok, naglagay ng kaunting pulbos, at isinilid sa bag ang ilang kopya ng kaniyang résumé.

Bago lumabas, tumingin siya sa salamin.

“Bagong simula, Althea,” sabi niya sa sarili. “Kaya mo ito.”

Ilang oras siyang naglakad at nagpunta sa iba't ibang kompanya. May ilang tumanggap ng kaniyang résumé, ngunit mayroon ding nagsabing tatawagan na lamang siya. Pagsapit ng tanghali, ramdam na niya ang pagod sa kaniyang mga paa. Umupo siya sa isang maliit na café sa tabi ng gusali upang magpahinga.

Habang hinihintay ang kaniyang inorder na kape, inilabas niya ang cellphone. Wala pa ring mensahe mula kay Alexander.

Napangiti siya nang mapait.

“Bakit ba umaasa ka pa?” tanong niya sa sarili.

Pinatay niya ang screen at inilagay ang cellphone sa bag.

“Miss, okay ka lang ba?”

Napatingin siya sa lalaking nakatayo sa tabi ng kaniyang mesa. Pamilyar ang mukha nito, ngunit ilang segundo pa bago niya nakilala.

“Gabriel?”

Ngumiti ang lalaki. “Sa wakas, nakilala mo rin ako.”

Si Gabriel Santiago ay isa sa mga taong nakilala niya sa ilang pagtitipon ng negosyo noong mga nakaraang buwan. Mabait ito, magalang, at hindi mahilig magpakitang-gilas sa harap ng ibang tao. Ilang beses na silang nag-usap noon, ngunit hindi naging malapit ang kanilang ugnayan dahil palaging abala si Althea sa kaniyang buhay bilang asawa ni Alexander.

“Anong ginagawa mo rito?” tanong niya.

“May meeting ako sa kabilang gusali. Nakita kita mula sa labas at naisip kong ikaw nga iyon.” Umupo siya sa bakanteng upuan matapos humingi ng pahintulot. “Pero mukhang pagod ka.”

“Medyo. Naghahanap ako ng trabaho.”

Bahagyang nagbago ang ekspresyon ni Gabriel. “Trabaho? Akala ko nasa mansiyon ka pa ng mga Villareal.”

Sandaling natahimik si Althea. Ayaw niyang pag-usapan ang nangyari, ngunit alam niyang hindi rin niya maitatago iyon habang-buhay.

“Umalis na ako.”

Hindi agad sumagot si Gabriel. Sa halip na usisain siya, hinayaan muna niya itong uminom ng kape.

“May problema ba?” maingat niyang tanong.

Napayuko si Althea. “Mas gusto ko munang huwag pag-usapan.”

“Naiintindihan ko.” Ngumiti siya nang bahagya. “Hindi kita pipilitin.”

Nagulat si Althea sa sagot nito. Sanay siyang kailangang ipaliwanag ang sarili sa mga taong nasa paligid ni Alexander. Minsan, kahit ang simpleng pananahimik niya ay itinuturing na pagkakamali. Ngunit si Gabriel, hindi siya pinilit magsalita.

“Salamat,” mahina niyang sabi.

“May hinahanap ka bang partikular na trabaho?”

“Office work sana. May karanasan ako sa pag-aasikaso ng mga dokumento at pakikipag-ugnayan sa mga kliyente.”

“May alam akong kompanya na naghahanap ng administrative assistant. Hindi ko ipapangakong makukuha mo agad ang posisyon, pero maaari kitang irekomenda para sa interview.”

Napatingin siya rito. “Talaga? Ayokong isipin mong ginagamit kita.”

“Althea, ang rekomendasyon ay hindi garantiya ng trabaho. Ikaw pa rin ang magpapakita ng kakayahan mo.” Bahagya itong ngumiti. “At kung hindi mo makuha, hindi ibig sabihin na wala kang kakayahan. Maghahanap tayo ng iba.”

Napangiti si Althea sa unang pagkakataon nang hindi pinipilit ang sarili.

“Maraming salamat, Gabriel.”

“Walang anuman. At isa pa, puwede mo akong tawagan kung kailangan mo ng tulong. Hindi mo kailangang harapin ang lahat nang mag-isa.”

Hindi niya alam kung bakit, ngunit ang simpleng pangungusap na iyon ay nagbigay sa kaniya ng kakaibang ginhawa.

Hindi niya kailangan ng lalaking magliligtas sa kaniya. Ang kailangan niya ay isang taong rerespetuhin ang kaniyang kakayahang iligtas ang sarili.

At sa sandaling iyon, pakiramdam niya ay maaari niyang pagkatiwalaan si Gabriel bilang isang kaibigan.

---

Samantala, sa mansiyon ng mga Villareal, hindi mapakali si Alexander.

Sa unang dalawang araw matapos umalis si Althea, sinubukan niyang kumbinsihin ang sarili na tama lamang ang nangyari. Siya ang umalis. Siya ang nagpasiyang tapusin ang pagsasama nilang nagsimula sa isang kontrata. Wala siyang dahilan upang habulin ito.

Ngunit pagsapit ng ikatlong araw, nagsimula niyang mapansin ang mga bagay na dati niyang hindi pinapansin.

Walang nag-aayos ng kaniyang paboritong kape sa umaga sa paraang nakasanayan niya. Walang tahimik na nag-iiwan ng pagkain sa mesa kapag nakakalimutan niyang kumain dahil sa trabaho. At wala nang babaeng naghihintay sa sala, kahit alam niyang hindi naman siya nito hinihintay upang kausapin—minsan, gusto lamang nitong tiyaking nakauwi siya nang ligtas.

Nakakainis ang katahimikan.

Mas nakakainis ang katotohanang hinahanap niya iyon.

“Sir, narito na po ang mga dokumentong kailangan ninyong pirmahan,” sabi ng kaniyang assistant.

Kinuha ni Alexander ang mga papel ngunit hindi agad binasa ang mga ito. Nakatingin siya sa bakanteng upuan sa kabilang panig ng mesa.

“May balita ba kayo tungkol kay Althea?”

Natigilan ang assistant. “Si Mrs. Villareal po?”

Matalim siyang tiningnan ni Alexander. “May iba ka pa bang kilalang Althea?”

“Pasensya na po, sir. Wala pa akong natatanggap na impormasyon.”

“Alamin mo kung saan siya nakatira.”

“Opo.”

“Pero huwag mong sabihin sa kaniya na ako ang nag-utos.”

Tumango ang assistant at lumabas.

Napahawak si Alexander sa sentido. Hindi niya maintindihan kung bakit gusto niyang malaman ang bawat galaw ni Althea. Hindi naman niya ito minahal. Hindi ba iyon ang paulit-ulit niyang sinabi sa sarili?

Kung ganoon, bakit parang may kulang sa mansiyon?

Bakit kapag nakikita niya ang bakanteng silid nito, naiisip niyang baka malamig ang lugar na tinutuluyan nito? Kumakain ba ito nang maayos? May sapat ba itong pera? May tumutulong ba rito?

Napapikit siya.

“Tumigil ka, Alexander,” bulong niya. “Hindi mo kailangang mag-alala.”

Ngunit kahit ilang beses niya iyong sabihin, hindi mawala sa isip niya ang mukha ni Althea noong huling gabi nito sa mansiyon.

Ang mga matang puno ng luha.

Ang tinig na nanginginig habang sinasabi nitong pagod na siyang maging babaeng hindi niya kayang mahalin.

At ang pintong tuluyan nitong isinara sa pagitan nila.

Sa unang pagkakataon, nagsimulang maramdaman ni Alexander na maaaring hindi na siya ang may kontrol sa sitwasyon.

---

Nang gabing iyon, dumating si Isabelle sa mansiyon nang walang paunang abiso. May dala itong pagkain at isang malawak na ngiti, na para bang walang nangyaring gulo sa buhay ni Alexander.

“Alexander, naisip kong dumaan,” malambing nitong bati. “Hindi ka na kasi nagpapakita sa akin nitong mga nakaraang araw.”

Hindi man lamang siya ngumiti.

“Busy ako.”

Lumapit si Isabelle at inilapag ang dala nito sa mesa. “Kaya nga naisip kong ako na ang pumunta rito. Tutal, wala na rin naman si Althea.”

Mabilis na napatingin sa kaniya si Alexander.

“Paano mo nalaman?”

Bahagyang nagbago ang mukha ni Isabelle bago ito muling ngumiti. “Narinig ko lang sa mga kakilala natin. Hindi naman lihim ang nangyari, hindi ba?”

Hindi sumagot si Alexander.

“Siguro, mas mabuti na rin iyon,” patuloy niya. “Hindi kayo bagay sa isa't isa. At alam naman nating pareho kung sino talaga ang mahal mo.”

Lumapit siya at hinawakan ang braso ni Alexander.

“Alexander, ngayon na malaya ka na, puwede na tayong bumalik sa dati.”

Dati, ang mga salitang iyon ang gusto niyang marinig. Ngunit ngayon, sa halip na ginhawa, may kakaibang bigat siyang naramdaman.

Naisip niya si Althea.

Hindi nito kailanman hiniling na piliin niya ito kaysa kay Isabelle. Ang tanging hiling nito ay tratuhin niya ito nang may paggalang. Ngunit kahit iyon, hindi niya naibigay.

Dahan-dahan niyang inalis ang kamay ni Isabelle sa kaniyang braso.

“Hindi ngayon, Isabelle.”

Nawala ang ngiti ng babae. “Ano?”

“Sabi ko, hindi ngayon. Marami akong iniisip.”

“Dahil ba kay Althea?”

Hindi sumagot si Alexander, at sapat na ang katahimikang iyon upang magbago ang ekspresyon ni Isabelle.

“Hindi mo naman siya mahal,” mariin nitong sabi. “Ikaw mismo ang nagsabi sa akin na kasunduan lang ang kasal ninyo.”

“Tama na, Isabelle.”

“Pero bakit parang nag-aalala ka sa kaniya? Bakit mo siya hinahanap?”

Napatayo si Alexander.

“Hindi ko siya hinahanap.”

“Kung ganoon, bakit mo tinatanong ang mga tauhan mo tungkol sa kaniya?”

Natigilan siya.

Hindi niya alam kung paano nalaman ni Isabelle ang tungkol sa kaniyang utos. Ngunit ang mas ikinainis niya ay ang katotohanang wala siyang maibigay na sagot.

Lumapit si Isabelle, pilit na pinapakalma ang tinig.

“Alexander, huwag mong hayaang sirain ng babaeng iyon ang lahat ng pinagsamahan natin. Ako ang minahal mo noon. Ako ang gusto mong makasama.”

Tumingin siya sa babae. “At ikaw ba ang babaeng kilala ko talaga?”

Nawala ang kulay sa mukha ni Isabelle.

“Ano ang ibig mong sabihin?”

Umiling si Alexander. “Wala. Umuwi ka na muna.”

“Alexander—”

“Please, Isabelle. Gusto kong mapag-isa.”

Ilang sandali siyang tinitigan ni Isabelle bago kinuha ang kaniyang bag. Sa likod ng mahinahong ekspresyon nito, may galit na unti-unting namumuo.

Hindi niya hahayaang tuluyang makalimutan ni Alexander ang kanilang nakaraan dahil lamang sa isang babaeng umalis na.

Kung kailangan niyang gumawa ng paraan upang maibalik ang atensiyon nito, gagawin niya.

---

Makalipas ang ilang araw, nakatanggap si Althea ng tawag mula sa kompanyang inirekomenda ni Gabriel. Nakapasa siya sa unang interview at pinapabalik para sa huling pagsusuri.

Hindi niya napigilang mapangiti habang ibinababa ang cellphone.

Sa wakas, may magandang nangyari sa kaniya.

Nang gabing iyon, nagpunta siya sa isang maliit na parke malapit sa apartment upang magpahangin. Naupo siya sa isang bangko at pinanood ang mga batang naglalaro sa di-kalayuan. May mag-asawang magkahawak-kamay na naglalakad, habang may isang matandang lalaki na masayang nakikipag-usap sa kaniyang asawa.

Dati, pinapangarap niyang magkaroon ng ganoong buhay kasama si Alexander.

Hindi marangyang bahay o mamahaling alahas ang gusto niya. Gusto lamang niyang maramdaman na may taong masayang umuuwi dahil naroon siya.

Ngunit hindi lahat ng pangarap ay kailangang ipaglaban hanggang maubos ang sarili.

May mga pangarap na kailangang bitawan upang magkaroon ng puwang ang mas mabuti.

“Althea?”

Napalingon siya at nakita si Gabriel na papalapit, may dalang dalawang tasa ng mainit na tsokolate.

“Gabriel? Anong ginagawa mo rito?”

“Tumawag ako kanina para itanong kung kumusta ang interview mo, pero hindi ka sumagot. Nasa malapit lang ako, kaya naisip kong dumaan.” Iniabot niya ang isang tasa. “Congratulations. Sinabi sa akin ng kakilala ko na maayos ang naging interview mo.”

Tinanggap niya iyon nang may pasasalamat.

“Hindi pa ako sigurado kung matatanggap ako.”

“Pero may pag-asa, hindi ba?”

Tumango siya. “Oo. At kahit hindi ako matanggap, susubukan ko ulit.”

“Ganyan ang gusto kong marinig.”

Tahimik silang naupo sa bangko. Hindi pilit ang katahimikan sa pagitan nila. Hindi kailangang magpaliwanag ni Althea, at hindi rin kailangang magkunwaring masaya siya sa lahat ng oras.

Pagkaraan ng ilang minuto, nagsalita si Gabriel.

“Althea, alam kong may pinagdaraanan ka. Hindi ko alam ang buong kuwento, at hindi ko kailangang malaman hangga't hindi ka handang magbahagi. Pero gusto kong malaman mong may mga taong handang makinig sa iyo.”

Napayuko siya, pinipigilan ang pagluha.

“Hindi ko alam kung paano magsisimula ulit,” tapat niyang sagot. “Minsan, natatakot ako. Paano kung hindi ko kayanin? Paano kung sa huli, bumalik lang ako sa dati?”

“Hindi mo kailangang malaman agad ang lahat ng sagot.” Tumingin si Gabriel sa kaniya. “Ang mahalaga, sinusubukan mo. At sa bawat araw na pinipili mong bumangon, mas lumalapit ka sa buhay na gusto mo.”

Isang luha ang tuluyang tumulo sa pisngi ni Althea. Mabilis niya itong pinunasan at napatawa nang mahina.

“Pasensya na.”

“Bakit ka humihingi ng pasensya?”

“Dahil umiiyak ako.”

“Hindi mo kailangang humingi ng tawad dahil nasasaktan ka.”

Lalong lumalim ang pagngiti ni Althea, kahit basa pa rin ang kaniyang mga mata.

Sa loob ng mahabang panahon, pakiramdam niya ay kailangan niyang itago ang kaniyang lungkot upang hindi makaabala sa iba. Ngunit sa piling ni Gabriel, hindi niya kailangang magkunwari.

Hindi pa niya alam kung ano ang magiging papel nito sa kaniyang buhay. Hindi rin niya gustong magmadaling pumasok sa panibagong relasyon habang unti-unti pa lamang niyang binubuo ang sarili.

Sa ngayon, sapat nang may kaibigan siyang handang samahan siya habang natututo siyang maging matatag.

---

Samantala, sa opisina ni Alexander, dumating ang impormasyong hinihintay niya.

Inilapag ng kaniyang assistant ang isang folder sa mesa.

“Sir, ito po ang impormasyong nakuha namin tungkol kay Mrs. Villareal.”

Agad iyong binuksan ni Alexander. Nandoon ang bagong tirahan ni Althea, ang kompanyang pinag-applyan nito, at ilang detalye tungkol sa mga huling araw nito.

Ngunit isang larawan ang agad na nakakuha ng kaniyang pansin.

Nasa isang café si Althea, nakaupo sa tapat ni Gabriel Santiago. Pareho silang nakangiti. May hawak na tasa si Althea, habang nakatingin sa kaniya si Gabriel na para bang buong-buo ang atensiyon nito sa bawat salitang sinasabi ng babae.

Mahigpit na hinawakan ni Alexander ang larawan.

“Anong ginagawa niya kasama si Gabriel?”

“Hindi po malinaw, sir. Ayon sa nakalap naming impormasyon, tinutulungan po siya ni Mr. Santiago sa paghahanap ng trabaho.”

“Trabaho?”

“Opo. Mukhang nais na pong magsimulang muli ni Mrs. Villareal.”

Magsimulang muli.

Ang dalawang salitang iyon ay tumama kay Alexander nang higit sa inaasahan niya.

Ibig sabihin, hindi naghihintay si Althea na tawagin niya ito pabalik. Hindi ito nagmamakaawa sa kaniya. Hindi ito nakaupo sa isang sulok ng apartment habang umiiyak at umaasang babaguhin niya ang kaniyang isip.

Sa halip, gumagawa ito ng paraan upang mabuhay nang wala siya.

At ang lalaking kasama nito ay si Gabriel—isang lalaking kilala sa pagiging mabait, matagumpay, at respetado sa mundo ng negosyo.

“May iba pa po ba akong kailangang gawin, sir?” tanong ng assistant.

Matagal na tinitigan ni Alexander ang larawan bago ito ibinalik sa folder.

“Wala na. Maaari ka nang umalis.”

Pagkalabas ng assistant, tumayo siya at lumapit sa bintana ng kaniyang opisina.

Dati, iniisip niyang ang pag-alis ni Althea ay magbibigay sa kaniya ng kalayaang gawin ang anumang gusto niya. Ngunit bakit ngayon, sa halip na maging malaya, pakiramdam niya ay may isang bagay na tuluyan nang nawala?

Hindi niya kayang sisihin si Althea sa paghahanap ng bagong buhay. Siya mismo ang nagtulak dito palayo.

Ngunit nang maisip niyang maaaring isang araw ay may ibang lalaking hahawak sa kamay nito, magpapatawa rito, at magbibigay ng pagmamahal na hindi niya naibigay, nakaramdam siya ng kirot sa dibdib.

Hindi niya alam kung pag-aari lamang ang tingin niya kay Althea, o kung may damdaming matagal niyang ipinagkait sa sarili.

Ang alam lamang niya, hindi na sapat ang katahimikan upang maibalik ang lahat sa dati.

Kailangan niyang harapin ang katotohanang siya mismo ang sumira sa kanilang pagsasama.

At kung gusto niyang malaman kung may natitira pang pag-asa, kailangan niyang gumawa ng higit pa sa paghihintay.

Kailangan niyang magbago.

Ngunit bago pa man siya makapagpasya kung paano lalapitan si Althea, may isa pang mensaheng dumating sa kaniyang cellphone.

Mula kay Isabelle.

Alexander, kailangan nating mag-usap. Tungkol ito sa nakaraan ng pamilya mo at sa tunay na dahilan kung bakit napangasawa mo si Althea.

Nanlamig ang kaniyang mga kamay.

Muli niyang binasa ang mensahe.

Sa unang pagkakataon, naisip niyang baka ang lahat ng nangyari sa kanilang kasal ay hindi lamang bunga ng isang kontrata at ng kaniyang pagmamahal kay Isabelle.

Maaaring may lihim na mas malalim pa kaysa sa alam niya.

At kung may kinalaman si Althea sa lihim na iyon, kailangan niyang malaman ang katotohanan—kahit pa ang katotohanang iyon ang tuluyang maglayo sa kanila.