Ang Pagkakanulo

Kabanata 7:

Hindi nakatulog nang maayos si Althea nang gabing iyon. Paulit-ulit na bumabalik sa kaniyang isip ang mga sinabi ni Isabelle at ang pananahimik ni Alexander. Mas masakit pa sa mga insulto ng ibang tao ang makita ang lalaking dapat sana'y gumagalang sa kaniya ngunit walang ginawa upang ipagtanggol siya.

Alam naman niyang hindi siya mahal ni Alexander. Mula pa sa araw ng kanilang kasal, malinaw na ang puso nito ay pag-aari pa rin ni Isabelle. Gayunman, umaasa pa rin siyang kahit paano ay igagalang siya nito bilang asawa.

Ngunit tila sobra pa ang simpleng kahilingang iyon.

Napaupo siya sa gilid ng kama at tiningnan ang singsing sa kaniyang daliri. Noong una, inakala niyang ang singsing na iyon ay simbolo ng sakripisyo niya para sa kaniyang pamilya. Ngayon, para na lamang itong paalala ng isang buhay na hindi niya pinili para sa sarili.

“Hanggang kailan ko ba kayang tiisin ito?” bulong niya.

Walang sumagot sa kaniya. Tanging katahimikan ng silid ang kaniyang narinig.

Kinabukasan, maagang bumaba si Althea upang mag-almusal. Inaasahan niyang wala si Alexander, ngunit nagulat siya nang makita itong nakaupo sa hapag-kainan. May ilang dokumento sa harapan nito at tila naghihintay na lamang na matapos siya sa pagkain.

“Magandang umaga,” mahinang bati niya.

Hindi ito sumagot agad.

“May kailangan akong itanong sa iyo,” sabi ni Alexander.

Umupo si Althea sa kabilang panig ng mesa. “Ano iyon?”

“May sinabi ba sa iyo si Gabriel tungkol sa negosyo ng pamilya natin?”

Napatigil siya. “Wala. Bakit mo naitanong iyan?”

“Sigurado ka?”

“Alexander, nagkita lang kami sa bookstore. Nagkape kami at nagkuwentuhan tungkol sa nakaraan. Wala kaming pinag-usapang negosyo.”

Tinitigan siya ni Alexander na para bang sinusubukan nitong basahin ang kaniyang isip.

“Kung ganoon, huwag kang basta-basta magtitiwala sa kaniya.”

Napabuntong-hininga si Althea. “Hindi mo ba kayang magtanong nang hindi ako pinaghihinalaan?”

“Hindi kita pinaghihinalaan. Binabalaan lamang kita.”

“Talaga? Kasi mula nang makita mo akong kasama siya, para bang may ginawa akong kasalanan.”

Tumayo si Alexander at inayos ang manggas ng kaniyang kamiseta.

“May mga bagay kang hindi nauunawaan tungkol sa mundong ginagalawan natin.”

“At may mga bagay ka ring hindi nauunawaan tungkol sa akin,” sagot ni Althea. “Hindi lahat ng taong nakikipag-usap sa akin ay may masamang balak.”

Hindi na sumagot si Alexander. Kinuha nito ang mga dokumento at umalis patungo sa opisina.

Naiwan si Althea sa hapag-kainan, muling nararamdamang nag-iisa siya sa sarili niyang tahanan.

---

Bandang tanghali, dumating si Isabelle sa opisina ni Alexander. May dala siyang isang folder at mukhang balisa. Nang makita siya ni Marco sa labas ng silid, agad nitong ipinabatid ang pagdating niya sa amo.

“Papasukin mo siya,” utos ni Alexander.

Pumasok si Isabelle at isinara ang p***o. Hindi na siya nag-aksaya ng oras sa pagbati.

“Alexander, kailangan nating mag-usap tungkol kay Althea.”

Napatingin ang lalaki mula sa kaniyang computer. “Ano na naman?”

“Alam kong ayaw mong marinig ang sasabihin ko, pero nag-aalala ako para sa iyo.”

“Kung tungkol ito sa asawa ko, sabihin mo na agad.”

Ibinaba ni Isabelle ang folder sa mesa.

“Nalaman kong nakikipag-ugnayan siya kay Gabriel Santiago. Hindi lang basta pagkikita ang pinag-uusapan natin. May nagsabi sa akin na interesado ang pamilya Santiago sa mga ari-arian ng Monteverde at Villareal.”

Kumunot ang noo ni Alexander. “Sino ang nagsabi sa iyo?”

“May mga kakilala ako sa mundo ng negosyo. Ayokong magbanggit ng pangalan dahil baka madamay sila.”

Binuksan ni Alexander ang folder. May ilang larawan doon ni Althea at Gabriel na magkasamang nagkakape. Mayroon ding mga dokumentong may pangalan ng Santiago Group, ngunit walang malinaw na patunay na may kinalaman si Althea sa anumang transaksiyon.

“Bakit mo ito ibinigay sa akin?” tanong niya.

“Dahil ayokong masaktan ka.”

Napatawa nang mahina si Alexander, ngunit walang saya sa kaniyang tinig.

“Talaga bang ako ang inaalala mo, Isabelle?”

Saglit na natigilan ang babae.

“Oo naman. Kilala mo ako. Hindi ko kailanman gugustuhing may mangyaring masama sa iyo.”

Lumapit siya sa mesa at hinawakan ang kamay ni Alexander.

“Alam kong hindi mo mahal ang asawa mo. Pero kasal kayo, at ginagamit niya ang pangalan mo. Paano kung ang lahat ng ito ay bahagi lamang ng plano ng pamilya niya para makuha ang tiwala mo?”

Hindi agad sumagot si Alexander. Alam niyang hindi sapat ang mga larawang nasa folder upang patunayan ang mga paratang ni Isabelle. Ngunit ang mga pagdududang matagal na niyang kinikimkim ay muling nabuhay.

Naalala niya ang kasunduan ng kanilang mga pamilya, ang mga lihim na hindi pa niya nauunawaan, at ang posibilidad na may mga taong gumagamit sa kaniya para sa sariling kapakanan.

“Hindi ako basta magpapadala sa mga sinasabi mo,” malamig niyang sagot.

“Hindi ko hinihiling na maniwala ka agad sa akin. Ang gusto ko lang ay maging maingat ka.”

Nang tumayo si Isabelle upang umalis, huminto siya sa may pintuan.

“Alexander, kung may mangyari sa negosyo mo dahil sa pagtitiwala mo sa maling tao, huwag mong sabihing hindi kita binalaan.”

Pagkaalis niya, matagal na nakatitig si Alexander sa folder. May bahagi sa kaniyang isip na nagsasabing kailangan niyang kausapin si Althea at pakinggan ang panig nito.

Ngunit mas malakas ang kaniyang takot na muling malinlang.

---

Nang gabing iyon, naghihintay si Althea sa sala. Nais niyang kausapin si Alexander tungkol sa kanilang pagsasama. Hindi na niya kayang ipagpatuloy ang ganitong buhay kung palagi na lamang siyang ituturing na isang taong walang karapatang magpaliwanag.

Nang dumating si Alexander, agad siyang tumayo.

“Alexander, kailangan nating mag-usap.”

“May kailangan din akong itanong sa iyo.”

Napansin ni Althea ang folder na hawak nito.

“Ano iyan?”

“Sabihin mo sa akin ang totoo. Ano ba talaga ang relasyon mo kay Gabriel Santiago?”

Napakunot ang noo niya. “Sinabi ko na sa iyo. Kaibigan ko siya.”

“Kaibigan lang?”

“Oo!”

Inilapag ni Alexander ang folder sa mesa at inilabas ang mga larawan.

“Kung ganoon, bakit kayo palaging magkasama? At bakit may mga impormasyong may kaugnayan sa negosyo ng pamilya natin na maaaring makuha sa pamamagitan niya?”

Tinitigan ni Althea ang mga larawan. Hindi niya alam kung paano napunta ang mga iyon sa mga kamay ni Alexander.

“Hindi ko alam kung saan mo nakuha ang mga ito, pero wala akong ginawang masama.”

“Paano ako makatitiyak?”

Napaatras si Althea na para bang sinampal siya ng mga salita nito.

“Dahil asawa mo ako, Alexander! Dahil kahit hindi mo ako mahal, hindi kita kailanman niloko. Hindi ko kailanman ginamit ang kasal natin para saktan ka.”

“Hindi sapat ang mga salita mo.”

Naramdaman ni Althea ang pagbigat ng kaniyang dibdib.

“Kung gayon, ano ang gusto mong gawin ko? Sumumpa sa harap mo? Ibigay sa iyo ang bawat detalye ng buhay ko? Ipakita ang bawat mensahe ko para lamang patunayan na wala akong kasalanan?”

“Gusto kong malaman kung ano ang tunay mong pakay.”

Napaluha si Althea ngunit pilit niyang pinanatiling matatag ang kaniyang tinig.

“Ang pakay ko? Iligtas ang pamilya ko. Iyon lang. Tinanggap ko ang kasal na ito dahil kailangan ako ng tatay ko at dahil akala ko, kahit hindi mo ako mahal, maaari pa rin tayong magkaroon ng respeto sa isa't isa.”

“Hindi mo kailangang magpanggap na wala kang ibang gusto.”

“Hindi ako nagpapanggap!”

Tumahimik ang buong sala. Maging ang mga kasambahay na nasa malapit ay nagkunwaring abala upang hindi marinig ang kanilang pagtatalo.

Tumingin si Althea kay Alexander, umaasang makikita niya kahit kaunting pag-aalinlangan sa mga mata nito. Ngunit nanatili itong malamig.

“Kung gusto mong maniwala sa mga paratang ni Isabelle, gawin mo,” sabi niya. “Pero sana, kahit minsan, naisip mong pakinggan muna ako bago mo ako husgahan.”

Napatigil si Alexander sa pagbanggit niya sa pangalan ni Isabelle.

“Walang kinalaman si Isabelle rito.”

“Talaga? Kung ganoon, bakit lahat ng sinasabi niya ay agad mong pinaniniwalaan, samantalang ang mga paliwanag ko ay palagi mong kinukuwestiyon?”

Hindi nakasagot si Alexander.

“Alam mo kung ano ang pinakamasakit?” patuloy ni Althea. “Hindi ang hindi mo ako mahal. Matagal ko nang tinanggap iyon. Ang pinakamasakit ay ang unti-unti mong iparamdam sa akin na wala akong halaga, kahit wala naman akong ginawang masama sa iyo.”

Napapikit siya upang pigilan ang pagpatak ng mga luha.

“Pagod na akong ipagtanggol ang sarili ko sa taong hindi naman gustong maniwala sa akin.”

Tumalikod si Althea at umakyat sa silid.

Sa pagkakataong iyon, hindi siya hinabol ni Alexander.

---

Kinagabihan, nagsimula nang mag-impake si Althea. Hindi niya alam kung saan siya pupunta, ngunit alam niyang hindi na niya kayang manatili sa mansiyong iyon. Bawat sulok ay nagpapaalala sa kaniya ng kasal na puno ng pangako sa papel ngunit walang pagmamahal sa puso.

Kinuha niya ang ilang damit, mga personal na gamit, at ang lumang litrato ng kaniyang ina. Maingat niyang inilagay ang larawan sa isang maliit na sobre at isinilid iyon sa kaniyang bag.

Pagkatapos, inilabas niya ang kopya ng kanilang kasunduan sa kasal.

Matagal niya itong tinitigan. Ang dokumentong iyon ang nagligtas sa negosyo ng kaniyang ama, ngunit unti-unti rin nitong sinisira ang kaniyang pagkatao.

May kumatok sa p***o.

“Ma'am Althea?” tawag ng kasambahay. “May kailangan po ba kayo?”

Pinunasan ni Althea ang kaniyang mga mata.

“Puwede mo ba akong tulungang makatawag ng sasakyan bukas ng umaga?”

“May pupuntahan po ba kayo?”

Ngumiti siya nang mapait.

“Hindi ko pa alam. Pero kailangan kong umalis dito.”

Hindi na nagtanong ang kasambahay. Sa halip, tahimik nitong hinawakan ang kamay ni Althea.

“Mag-ingat po kayo, Ma'am.”

Tumango si Althea. Sa simpleng kabaitang iyon, muli niyang naramdaman na may mga taong kayang magpakita ng malasakit nang walang hinihinging kapalit.

Bago matulog, nagsulat siya ng isang maikling liham para kay Alexander.

Alexander,

Hindi ko alam kung kailan ka nagsimulang maniwalang masama ang intensiyon ko sa iyo. Ang alam ko lang, ginawa ko ang lahat para maging maayos ang pagsasama natin kahit alam kong hindi mo ako mahal.

Hindi ko hinihinging mahalin mo ako. Hindi ko rin hinihinging kalimutan mo si Isabelle. Ang hinihingi ko lang ay pagkakataong marinig at paniwalaan ako.

Pero kung kahit ang simpleng respeto ay hindi mo kayang ibigay, wala na akong dahilan para manatili.

Hindi ako aalis dahil may ibang lalaking naghihintay sa akin. Aalis ako dahil kailangan ko nang piliin ang sarili ko.

—Althea

Tinupi niya ang liham at inilagay sa ibabaw ng mesa.

Sa labas ng silid, hindi niya napansing dumaan si Alexander. Huminto ito nang makita ang ilaw sa ilalim ng p***o, ngunit hindi na kumatok. Sa halip, nagpatuloy ito sa paglalakad, dala ang paniniwalang tama lamang ang ginagawa nito.

Hindi niya alam na sa kabilang panig ng pintong iyon, ang babaeng pinakasalan niya ay unti-unti nang bumibitaw.

---

Pagsikat ng araw, tahimik na lumabas si Althea sa mansiyon. Isang maleta lamang ang dala niya. Hindi niya alam kung ano ang naghihintay sa kaniya sa labas, ngunit mas pinili niyang harapin ang kawalan ng katiyakan kaysa manatili sa isang tahanang nagpaparamdam sa kaniyang wala siyang lugar.

Bago siya sumakay sa sasakyan, huli siyang tumingin sa malaking bahay.

“Paalam, Alexander,” bulong niya.

Sa loob ng mansiyon, nagising si Alexander at agad na napansin ang liham sa mesa. Binasa niya iyon nang walang emosyon sa unang pagkakataon. Ngunit habang umuusad ang mga linya, unti-unting bumigat ang kaniyang dibdib.

Nang matapos siyang magbasa, mabilis siyang bumaba at hinanap si Althea.

“Nasaan si Althea?” tanong niya sa kasambahay.

Napayuko ang babae.

“Umalis na po siya, Sir.”

Natigilan si Alexander.

“Umalis? Saan siya nagpunta?”

“Hindi ko po alam, Sir. Pero mukhang hindi na po siya babalik ngayon.”

Napahawak si Alexander sa liham. Sa unang pagkakataon, ang katahimikan ng mansiyon ay hindi nakapagbigay sa kaniya ng kapayapaan.

May kakaibang takot na gumapang sa kaniyang dibdib—takot na hindi niya maintindihan at ayaw niyang pangalanan.

Dahil sa unang pagkakataon mula nang ikasal sila, wala na si Althea sa kaniyang tabi.

At hindi niya alam kung paano niya maibabalik ang babaeng siya mismo ang nagtulak palayo.

Wakas ng Kabanata 7