Ang Babaeng Nakatago sa Puso Niya

Alas-sais pa lamang ng umaga ay gising na si Althea.

Hindi dahil sa sapat na ang kaniyang pahinga, kundi dahil halos buong gabi siyang hindi nakatulog. Paulit-ulit na bumabalik sa kaniyang isip ang mga pangyayari noong araw ng kanilang kasal. Ang malamig na pakikitungo ni Alexander, ang pagdating ni Isabelle, at ang paraan ng pagtingin ng kaniyang asawa sa ibang babae ay tila mga larawang ayaw mawala sa kaniyang isipan.

Ilang beses niyang tinanong ang sarili kung bakit kailangan niyang maranasan ang ganitong uri ng buhay.

Hindi naman niya hiniling na maging asawa ng isang bilyonaryo. Hindi rin niya pinangarap na tumira sa isang mansiyong puno ng mamahaling kagamitan ngunit walang init ng pagmamahalan.

Ang gusto lamang niya ay isang payak na buhay kasama ang mga taong mahal niya.

Ngunit ngayon, kahit ang sarili niyang mga pangarap ay tila kailangan niyang talikuran.

Bumangon siya at lumapit sa bintana. Mula roon ay tanaw niya ang malawak na hardin ng mansiyon. Maayos ang pagkakagupit ng mga halaman, sariwa ang mga bulaklak, at may maliit na bukal sa gitna ng bakuran.

Napakaganda ng lugar.

Ngunit bakit pakiramdam niya ay isa siyang bilanggo?

Huminga siya nang malalim at inayos ang kaniyang sarili. Ayaw niyang makita ng mga kasambahay na umiiyak siya. Ayaw rin niyang bigyan si Alexander ng dahilan upang isipin nitong mahina siya.

Nang bumaba siya sa silid-kainan, naroon na ang ilang katulong na naghahanda ng almusal.

“Magandang umaga po, Ma'am Althea,” bati ng isang matandang babae.

“Magandang umaga rin po.”

“Ano po ang gusto ninyong kainin?”

“Anumang mayroon po. Huwag na kayong mag-abala.”

Ngumiti ang babae.

“Ako po si Aling Rosa. Ako ang namamahala sa kusina rito. Kung may kailangan po kayo, sabihin lamang ninyo.”

“Maraming salamat po, Aling Rosa.”

Hindi niya alam kung bakit, ngunit ang simpleng kabaitang iyon ay nagbigay sa kaniya ng kaunting ginhawa.

Habang kumakain, napansin niyang may isa pang taong pumasok sa silid-kainan.

Si Isabelle.

Suot nito ang isang mamahaling sutlang pantulog na kulay krema. Maayos ang buhok nito, at tila walang bahid ng pag-aalala sa mukha.

“Magandang umaga,” bati nito habang umuupo sa tabi ng bakanteng upuan.

Napatingin si Althea.

“Magandang umaga po.”

“Gising ka na pala. Nasaan si Alexander?”

“Hindi ko po alam.”

Bahagyang kumunot ang noo ni Isabelle.

“Hindi mo alam kung nasaan ang asawa mo?”

Ibinaba ni Althea ang kutsara.

“Hindi po kami palaging magkasama.”

Napangiti si Isabelle.

“Ganoon ba? Akala ko naman, ngayong kasal na kayo, mas magiging malapit kayo sa isa't isa.”

Hindi sumagot si Althea.

Alam niyang sinasadya ng babae na pukawin ang kaniyang damdamin. Ngunit wala siyang balak na makipagtalo, lalo na't wala naman siyang karapatang magdikta kung sino ang dapat makasama ni Alexander.

“Alam mo,” muling sabi ni Isabelle habang kumukuha ng kape, “matagal na kaming magkakilala ni Alexander. Bata pa lamang kami, magkasama na kami. Alam ko ang lahat tungkol sa kaniya.”

“Natutuwa po ako para sa inyo.”

Natigilan si Isabelle.

Marahil ay inaasahan nitong masasaktan si Althea sa sinabi nito.

“Hindi ka ba nagseselos?”

Tumingin si Althea sa babae at ngumiti nang bahagya.

“May dahilan po ba ako para magselos?”

Saglit na nagbago ang ekspresyon ni Isabelle bago muling ngumiti.

“Wala naman. Nagtatanong lamang ako.”

Tumayo si Althea at inayos ang kaniyang upuan.

“Kung pasensiya na po, mayroon pa akong kailangang gawin.”

Hindi na siya naghintay ng sagot. Tahimik siyang umalis sa silid-kainan.

Pagdating niya sa hardin, doon lamang siya huminga nang maluwag.

Hindi niya maintindihan kung bakit kailangang iparamdam sa kaniya ni Isabelle na isa siyang dayuhan sa sariling tahanan.

Ngunit marahil, iyon naman talaga ang katotohanan.

Hindi niya pag-aari ang mansiyong iyon. Hindi rin kaniya ang pusong matagal nang nakalaan sa ibang babae.

At ang singsing sa kaniyang daliri ay paalala lamang ng isang kasunduang hindi niya maaaring takasan.

Bandang alas-nuwebe, dumating si Alexander mula sa kaniyang opisina.

Nadatnan niya si Isabelle sa sala habang nagbabasa ng magasin.

“Nasaan si Althea?” tanong niya.

Hindi agad sumagot si Isabelle. Sa halip, ibinaba nito ang magasin at ngumiti sa kaniya.

“Bakit? Hinahanap mo ba siya?”

“May kailangan akong sabihin sa kaniya.”

“Marahil nasa hardin. Kanina pa siya roon.”

Tumango si Alexander at naglakad patungo sa likod ng mansiyon.

Nakita niya si Althea na nakaupo sa isang bangko sa ilalim ng puno. May hawak itong aklat, ngunit tila hindi naman nagbabasa. Nakatingin lamang ito sa malayo.

“Althea.”

Napalingon ang babae.

“Alexander.”

“Bakit hindi ka pa naghahanda?”

“Para saan po?”

“May hapunan tayo mamayang gabi kasama ang ilang kasosyo sa negosyo. Kailangan mong sumama.”

Napatingin siya sa suot niyang simpleng damit.

“Hindi po ba sapat na naroon kayo?”

“Hindi.”

Diretso ang sagot nito.

“Ang kasal natin ay bahagi rin ng imahe ng kompanya. Kailangang makita ng mga tao na maayos ang pagsasama natin.”

Napangiti si Althea nang mapait.

“Kung gayon, kailangan ko na naman pong gumanap bilang mapagmahal na asawa?”

Saglit na natahimik si Alexander.

“Hindi ko sinabing kailangan mong magpanggap na mahal mo ako.”

“Pero kailangan kong magkunwaring masaya.”

Hindi sumagot ang lalaki.

Tumayo si Althea at isinara ang aklat.

“Sige po. Sasama ako.”

Tatalikod na sana siya nang mapansin ang isang maliit na gasgas sa kamay ni Alexander.

“Nasugatan po kayo.”

Napatingin ang lalaki sa sariling kamay.

“Wala ito.”

“May benda po ako sa silid. Maaari ko kayong tulungan.”

“Hindi na kailangan.”

Ngunit bago pa siya makatanggi nang tuluyan, kinuha ni Althea ang kamay nito.

“Sandali lang po.”

Maingat niyang nilinis ang maliit na sugat gamit ang panyo at inilagay ang isang benda mula sa maliit na lalagyang dala niya.

Tahimik na pinagmamasdan siya ni Alexander.

Hindi nito maintindihan kung bakit ginagawa iyon ng babae. Pagkatapos ng lahat ng malamig na salitang binitiwan niya, naroon pa rin si Althea, kusang nag-aalala sa kaniya.

“Bakit mo ginagawa iyan?” tanong niya.

Hindi nag-angat ng tingin si Althea.

“Dahil nasugatan kayo.”

“Iyon lang?”

Tumango siya.

“Ano pa po ba ang dapat kong dahilan?”

Walang naisagot si Alexander.

Nang matapos si Althea, marahan nitong binitawan ang kamay niya.

“Ayan po. Huwag ninyo munang basain.”

Tumalikod ang babae at naglakad papasok ng bahay.

Matagal na nakatayo si Alexander sa hardin, nakatingin sa benda sa kaniyang kamay.

Sa hindi malamang dahilan, naalala niya ang isang pangyayari noong bata pa siya.

Isang batang babae ang minsang nagbigay sa kaniya ng panyo nang masugatan siya habang naglalaro sa isang lumang hardin.

Hindi niya matandaan ang buong mukha nito.

Ngunit natatandaan niya ang boses nitong nagsabing, “Huwag kang iiyak. Kapag may sugat ka, lilinisin natin. Hindi ibig sabihin na masakit ay kailangan mo nang sumuko.”

Umiling si Alexander at itinaboy ang alaala.

Imposibleng may kaugnayan iyon kay Althea.

Hindi ba't unang beses lamang silang nagkita nang dumating siya sa bahay ng mga Monteverde?

Pagsapit ng gabi, naghanda si Althea para sa hapunan.

Pinili niya ang isang simpleng bestidang kulay bughaw. Hindi siya sanay sa mga marangyang pagtitipon, ngunit alam niyang kailangan niyang matutong makibagay sa mundong ginagalawan ng kaniyang asawa.

Nang bumaba siya sa sala, naroon si Alexander na nakikipag-usap sa kaniyang kalihim.

Napahinto ito nang makita siya.

Saglit na nagtagpo ang kanilang mga mata.

“Handa ka na?” tanong nito.

“Opo.”

Wala nang sinabi si Alexander. Inabot lamang nito ang kamay, at marahang tinanggap iyon ni Althea.

Sa buong biyahe, nakatingin siya sa bintana habang tahimik na nakaupo ang lalaki sa tabi niya.

“Althea,” biglang tawag ni Alexander.

Napalingon siya.

“Bakit po?”

“Kapag tinanong ka ng mga tao tungkol sa relasyon natin, sabihin mong maayos ang pagsasama natin.”

Napangiti siya nang bahagya.

“Ganoon naman po ang lagi kong sinasabi.”

“Siguraduhin mong walang mababanggit tungkol sa kontrata.”

“Naiintindihan ko.”

Muling natahimik ang dalawa.

Makalipas ang ilang minuto, dumating sila sa isang marangyang restawran kung saan naghihintay ang ilang negosyante.

Magiliw silang sinalubong ng mga panauhin.

“Alexander, binabati kita sa iyong kasal!” sabi ng isang matandang lalaki.

“Maraming salamat,” sagot ni Alexander.

“Napakaganda ng iyong asawa. Talagang mapalad ka.”

Bahagyang hinawakan ni Alexander ang baywang ni Althea.

“Alam ko.”

Napatingin si Althea sa kaniya.

Sa unang pagkakataon, narinig niyang may sinabi itong tila papuri tungkol sa kaniya.

Kahit alam niyang bahagi lamang iyon ng kanilang pagpapanggap, hindi niya napigilang makaramdam ng kaunting saya.

Ngunit mabilis ding nawala ang damdaming iyon nang dumating ang isang babaeng hindi niya inaasahan.

Si Isabelle.

“Alexander!” masayang tawag nito.

Bago pa makasagot ang lalaki, lumapit na ito at humalik sa pisngi niya.

“Hindi mo sinabi sa akin na pupunta ka rito,” sabi ni Alexander.

“Biglaan ang desisyon ko. Sana hindi mo ako mamasamain.”

Pagkatapos ay tumingin si Isabelle kay Althea.

“Kasama ka pala niya.”

“Oo,” sagot ni Althea. “Magandang gabi.”

“Magandang gabi rin.”

Ngunit sa halip na umupo sa kabilang mesa, kinuha ni Isabelle ang bakanteng upuan sa tabi ni Alexander.

“Dito na lang ako. Tutal, matagal na rin kaming hindi nagkakausap.”

Hindi tumutol si Alexander.

Sa buong hapunan, halos si Isabelle lamang ang kinakausap nito. Nagbibiruan sila tungkol sa mga alaala noong kabataan nila, sa mga lugar na pinuntahan nila, at sa mga pangakong minsan nilang ginawa sa isa't isa.

Tahimik na nakikinig si Althea.

Sa bawat halakhak ni Isabelle, lalo niyang nararamdaman ang distansiyang naghihiwalay sa kaniya at sa kaniyang asawa.

Nang matapos ang hapunan, nagpaalam si Althea upang pumunta sa banyo.

Ngunit habang naglalakad siya sa pasilyo, narinig niya ang pamilyar na boses mula sa isang bahagyang nakabukas na p***o.

“Alexander, hanggang kailan mo ba ako paghihintayin?”

Napahinto siya.

Boses iyon ni Isabelle.

“Sinabi ko na sa iyo na hindi nagbago ang nararamdaman ko,” sagot ni Alexander.

“Kung gayon, bakit hindi mo na lang hiwalayan ang asawa mo?”

Matagal na katahimikan ang sumunod.

Pagkatapos ay narinig ni Althea ang sagot ng lalaking pinakasalan niya.

“Hindi ganoon kadali. May dahilan kung bakit kailangan kong manatiling kasal sa kaniya.”

“Anong dahilan?”

“Hindi ko pa maaaring sabihin sa iyo.”

Napahawak si Althea sa dingding.

Ano ang ibig sabihin ni Alexander?

Bakit kailangan nitong manatiling kasal sa kaniya?

Kung negosyo lamang ang dahilan, bakit tila may itinatago itong ibang bagay?

Biglang may narinig siyang yabag sa likuran.

Lumingon siya at nakita ang isang matandang lalaking nakasuot ng mamahaling amerikana. Tinitigan siya nito nang ilang segundo bago nagulat na napahakbang palapit.

“Althea Monteverde?”

“Opo. Kayo po?”

Hindi agad sumagot ang lalaki.

Sa halip, pinagmasdan nito ang mukha niya na para bang may matagal na itong hinahanap.

“Diyos ko,” bulong nito. “Ikaw nga.”

Nagtaka si Althea.

“May problema po ba?”

Umiling ang lalaki, ngunit halatang nababagabag.

“Wala. Nagulat lamang ako. Matagal na kitang hindi nakikita.”

“Pasensya na po, pero hindi ko kayo nakikilala.”

Bago pa ito makasagot, lumabas si Alexander mula sa silid at nakita silang magkasama.

Agad na nagbago ang ekspresyon nito.

“Anong ginagawa ninyo rito?” malamig na tanong nito sa matanda.

Tumingin ang lalaki kay Alexander.

“Alexander, kailangan nating mag-usap.”

“Hindi ngayon.”

“May kinalaman ito kay Althea.”

Biglang nanigas ang katawan ni Alexander.

Samantala, napatingin si Althea sa kanilang dalawa.

“Ano po ang kinalaman ko rito?”

Walang sumagot.

Sa unang pagkakataon mula nang magpakasal sila, nakita ni Althea ang isang bagay sa mukha ng kaniyang asawa na hindi niya kailanman inakalang makikita.

Takot.

Hindi takot na mawalan ng pera o kapangyarihan.

Kundi takot na may isang katotohanang malapit nang mabunyag.

At sa paraan ng pagtitig sa kaniya ng matandang lalaki, alam ni Althea na ang katotohanang iyon ay may kinalaman sa kaniyang sariling nakaraan.