Kabanata 6: Ang Selos ni Alexander

Maagang nagising si Althea kinabukasan. Halos hindi siya nakatulog nang maayos dahil sa mga salitang narinig niya mula kay Eduardo. Hanggang ngayon, palaisipan pa rin sa kaniya ang koneksyon ng kaniyang yumaong ina sa pamilya Villareal.

Bakit tila maraming lihim ang nakapalibot sa kaniyang buhay? At bakit parang may mga bagay na alam ang lahat maliban sa kaniya?

Napabuntong-hininga siya habang nakatingin sa lumang litrato na nakatago sa loob ng drawer. Nandoon ang kaniyang ina noong kabataan nito, kasama ang isang lalaking hindi niya kilala. Sa likod ng litrato ay may pangakong hindi niya lubos na maunawaan.

“Ma, ano ba ang itinatago ninyo sa akin?” bulong niya.

Nang marinig niyang may kumatok sa p***o, mabilis niyang itinago ang litrato.

“Ma'am Althea, ipinapahanap po kayo ni Sir Alexander sa silid-kainan,” sabi ng kasambahay.

Tumango siya. “Salamat. Bababa na ako.”

Pagdating niya sa silid-kainan, nakita niyang nakaupo na si Alexander sa kabisera ng mesa. Abala ito sa pagbabasa ng mga dokumento habang umiinom ng kape. Hindi man lamang siya nilingon nang dumating siya.

“Magandang umaga,” mahinang bati ni Althea.

“Umupo ka. May kailangan akong sabihin sa iyo.”

Umupo siya sa tapat nito. “Ano iyon?”

“May business meeting ako ngayong hapon. Huwag kang aalis ng bahay nang hindi nagpapaalam sa akin.”

Napakunot ang noo ni Althea. “Bakit? May pupuntahan lang sana akong bookstore.”

“Hindi mo kailangang pumunta roon.”

“Alexander, hindi naman ako bilanggo rito.”

Dahan-dahang ibinaba ni Alexander ang hawak na dokumento. “Asawa kita. May responsibilidad akong tiyaking ligtas ka.”

Napangiti si Althea, ngunit walang saya sa kaniyang mga mata.

“Asawa mo ako kapag may kailangan kang ipakita sa ibang tao. Pero kapag tayong dalawa lang, para akong isang estrangherong nakikitira sa bahay mo.”

Hindi agad nakasagot si Alexander. Saglit siyang napatitig sa babae bago muling ibinalik ang atensiyon sa kaniyang mga papeles.

“Tapusin mo na ang pagkain mo.”

Napailing si Althea. Hindi na siya nakipagtalo. Sa bawat araw na lumilipas, mas lalo niyang nauunawaan na mahirap makuha ang puso ng isang lalaking matagal nang nakasara ang damdamin.

---

Bandang alas-diyes ng umaga, nagpaalam si Althea sa kasambahay at nagpasyang pumunta sa isang bookstore malapit sa isang maliit na café. Kailangan niya ng kaunting katahimikan. Gusto niyang makalayo kahit sandali sa malawak ngunit malamig na mansiyon.

Habang naglalakad siya sa loob ng bookstore, may biglang tumawag sa kaniyang pangalan.

“Althea?”

Lumingon siya at nakita ang isang lalaking nakangiti sa kaniyang harapan. Matangkad ito, maayos manamit, at may mga matang nagpapakita ng kabaitan.

“Gabriel?” gulat niyang tanong.

Ngumiti ang lalaki. “Akala ko nga nagkakamali ako. Ang tagal na nating hindi nagkita!”

Si Gabriel Santiago ay anak ng isang kilalang negosyante at dati niyang kakilala noong mga panahong madalas siyang sumama sa kaniyang ama sa mga pagtitipon ng mga negosyante. Isa rin ito sa iilang taong naging mabait sa kaniya noong nag-aaral pa siya.

“Kamusta ka na?” tanong ni Gabriel. “Narinig kong nagpakasal ka na.”

Bahagyang nawala ang ngiti ni Althea.

“Oo. Kay Alexander Villareal.”

Nagulat si Gabriel ngunit agad ding ngumiti nang magalang. “Si Alexander? Hindi ko inaasahang kayo ang magkakatuluyan.”

“Mahabang kuwento,” sagot niya.

“May oras ka ba? Puwede ba kitang ilibre ng kape? Kung hindi ka nagmamadali.”

Nag-alinlangan si Althea. Hindi niya alam kung bakit, ngunit ang simpleng pag-aalok ni Gabriel ay nagbigay sa kaniya ng pakiramdam na may taong interesado pa ring makinig sa kaniya.

“Sige,” sagot niya sa wakas.

Sa café, nagkuwentuhan sila tungkol sa nakaraan. Tinanong ni Gabriel ang tungkol sa kalagayan ng negosyo ng pamilya Monteverde at kung kumusta na ang kaniyang ama.

“Hindi madali ang mga nangyari,” amin ni Althea. “Pero sinusubukan kong maging matatag.”

“Alam mo, Althea, hindi mo kailangang laging magpanggap na kaya mo ang lahat.”

Napatingin siya rito.

“Hindi ko alam kung ano ang nangyayari sa pagsasama ninyo ni Alexander,” pagpapatuloy ni Gabriel, “pero sana, huwag mong kalimutang mahalaga ka rin. Hindi mo kailangang isakripisyo ang sarili mo para lang mapasaya ang ibang tao.”

May kung anong kumurot sa dibdib ni Althea. Matagal na siyang hindi nakarinig ng mga salitang ganoon.

“Salamat, Gabriel.”

“Kung kailangan mo ng kaibigan, nandito lang ako.”

Hindi alam ni Althea na sa kabilang bahagi ng kalsada, may isang itim na sasakyang nakahinto. Sa loob nito, tahimik na nakatingin si Alexander sa dalawa.

Nang makita niyang tumawa si Althea sa sinabi ni Gabriel, lalong tumigas ang kaniyang panga.

“Sino ang lalaking iyon?” malamig niyang tanong sa kaniyang assistant na si Marco.

“Si Gabriel Santiago po, Sir. Anak ng may-ari ng Santiago Group. Mukhang dati po silang magkakilala ni Ma'am Althea.”

“Dati pa?”

“Opo, Sir.”

Hindi maipaliwanag ni Alexander kung bakit biglang sumama ang kaniyang pakiramdam. Wala naman siyang pakialam kung sino ang mga kaibigan ng kaniyang asawa. Hindi ba't malinaw sa kanilang dalawa na kasal lamang sila dahil sa isang kasunduan?

Kung ganoon, bakit nakakaramdam siya ng galit sa tuwing nakikita niyang masaya si Althea kasama ang ibang lalaki?

“Bumalik na tayo sa opisina,” utos niya.

Ngunit bago pa makaalis ang sasakyan, muli niyang nilingon ang café. Nakita niyang inalalayan ni Gabriel si Althea habang palabas ang mga ito.

Lalong sumikip ang kaniyang dibdib.

---

Pagdating ni Althea sa mansiyon, nadatnan niya si Alexander sa sala. Nakaupo ito sa sofa, nakatiklop ang mga braso at tila matagal nang naghihintay.

“Nasaan ka nang ganitong oras?” tanong nito.

“Lumabas ako. Nagpunta ako sa bookstore.”

“At pagkatapos?”

“Kumain ako ng tanghalian kasama ang isang kaibigan.”

“Kaibigan?” ulit ni Alexander, may diin ang tinig. “Si Gabriel Santiago ba ang tinutukoy mo?”

Nagulat si Althea. “Paano mo nalaman?”

“Hindi iyon ang mahalaga. Ang tanong ko, bakit kasama mo siya?”

Napakunot ang noo ni Althea. “Bakit kailangan kong ipaliwanag sa iyo kung sino ang kasama ko? Hindi mo ba sinabi na wala tayong pakialam sa personal na buhay ng isa't isa?”

Napatayo si Alexander.

“Magkaiba ang pagiging malaya sa pagiging iresponsable. Alam mo ba kung anong klaseng tao ang mga Santiago?”

“Matagal ko nang kilala si Gabriel. At wala siyang ginawang masama sa akin.”

“Hindi mo siya tunay na kilala!”

“Kung ganoon, bakit parang galit na galit ka?” balik-tanong ni Althea. “Dahil ba natatakot kang may ibang taong makakita sa akin bilang isang babae na may halaga, samantalang ikaw ay hindi man lamang magawang tratuhin ako nang maayos?”

Natigilan si Alexander.

Sa unang pagkakataon, hindi niya agad mahanap ang mga salitang nais niyang sabihin. Nasaktan siya sa mga sinabi ni Althea, ngunit higit na ikinainis niya ang katotohanang may bahagi sa kaniyang sarili na alam na totoo ang mga iyon.

“Mag-ingat ka sa mga sinasabi mo,” babala niya.

“Bakit? Sasabihin mo na naman bang huwag kong kalimutang asawa mo ako?” Napailing siya. “Alexander, hindi ko hinihinging mahalin mo ako. Hindi ko rin hinihinging piliin mo ako kaysa sa babaeng mahal mo. Ang hinihingi ko lang ay respeto.”

Hindi nakasagot si Alexander.

Tinalikuran siya ni Althea at umakyat sa silid. Pinilit niyang pigilan ang mga luhang nagbabadyang pumatak. Ayaw na niyang umiyak dahil sa lalaking hindi naman kailanman nangakong mamahalin siya.

Samantala, nanatiling nakatayo si Alexander sa sala. Paulit-ulit na umalingawngaw sa isip niya ang mga sinabi ng kaniyang asawa.

Hindi niya mahal si Althea. Iyon ang palagi niyang ipinapaalala sa sarili.

Kung ganoon, bakit tila may apoy sa kaniyang dibdib sa tuwing naiisip niyang may ibang lalaking maaaring magbigay rito ng kaligayahang hindi niya kayang ibigay?

---

Kinagabihan, dumating si Isabelle Laurent sa mansiyon nang walang paunang abiso. Nakasuot ito ng eleganteng damit at may dalang ngiting tila walang anumang nagbago sa pagitan nila ni Alexander.

“Alexander, darling!” masiglang bati niya.

Hindi man lamang ngumiti ang lalaki.

“Isabelle. Bakit ka narito?”

“Hindi ba puwedeng bisitahin ang taong mahal ko?” Lumapit siya at marahang hinawakan ang braso nito. “Miss na miss na kita.”

Agad na inilayo ni Alexander ang kaniyang braso.

“May asawa na ako. Alam mo iyan.”

Sandaling nawala ang ngiti ni Isabelle, ngunit mabilis niya itong itinago.

“Alam ko. Pero hindi naman ibig sabihin na biglang nawala ang nararamdaman mo para sa akin.”

Bago pa makasagot si Alexander, bumaba si Althea mula sa hagdan. Natigilan siya nang makita ang dalawa.

“Pasensya na. Hindi ko alam na may bisita ka,” sabi niya.

Lumingon si Isabelle at pinagmasdan siya mula ulo hanggang paa.

“Ah, ikaw pala si Althea. Ang asawa.”

Binibigkas nito ang salitang asawa na para bang isang insulto.

“Isabelle,” mariing saway ni Alexander.

Ngumiti ang babae. “Ano? Wala naman akong sinabing masama.”

Tumingin si Althea kay Alexander, umaasang ipagtatanggol siya nito. Ngunit sa halip na komprontahin si Isabelle, nanatili lamang itong tahimik.

Muling bumaling si Isabelle kay Althea.

“Alam mo, nakakaawa ka rin. Ang hirap sigurong maging asawa ng lalaking hindi naman talaga nagmamahal sa iyo.”

Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa buong katawan ni Althea. Masakit marinig ang mga salitang iyon, lalo na dahil alam niyang may katotohanan ang mga ito.

Ngunit bago pa siya makasagot, nagsalita si Alexander.

“Isabelle, sapat na.”

Hindi alam ni Althea kung dapat ba siyang magpasalamat o masaktan. Pinatigil nga ni Alexander ang babae, ngunit hindi nito sinabi na mali ang sinabi nito.

“Kung ganoon, aalis na ako,” sabi ni Althea. “Ayokong makaistorbo sa inyong dalawa.”

“Althea—” tawag ni Alexander.

Ngunit nagpatuloy siya sa pag-akyat.

Hindi niya nakita ang pagsulyap ni Alexander sa hagdan, ni ang panandaliang pag-aalinlangan sa mga mata nito.

Nang matiyak ni Isabelle na wala na si Althea, muling lumapit ito kay Alexander.

“Alam kong hindi mo siya mahal,” bulong niya. “Hindi ba mas mabuting aminin na lang natin na ako pa rin ang gusto mo?”

Hindi sumagot si Alexander. Sa halip, napatingin siya sa hagdan kung saan nawala ang kaniyang asawa.

Sa unang pagkakataon, hindi si Isabelle ang babaeng laman ng kaniyang isip.

Si Althea iyon.

At ang katotohanang iyon ang higit na kinatakutan niya.

Wakas ng Kabanata 6