The Unwanted Wife

“Pakakasalan mo si Alexander Villareal.”

Natigilan si Althea Monteverde sa pag-inom ng tubig. Akala niya ay nagbibiro lamang ang kaniyang ama, ngunit nang makita niya ang seryosong ekspresyon nito, unti-unting nawala ang ngiti sa kaniyang mga labi.

“Ano po ang sinabi ninyo, Papa?”

Ibinalik ni Don Roberto Monteverde ang dokumentong hawak sa ibabaw ng mesa. Halata sa mukha nito ang pagod, at ang dating masiglang mga mata ay tila nawalan na ng pag-asa.

“Hindi mo ako kailangang ulitin, Althea. Kailangan mong pakasalan si Alexander Villareal.”

Napailing siya at agad na tumayo.

“Pero, Papa, hindi ko nga po siya kilala! Hindi ko pa siya nakakausap kahit isang beses. Paano ninyo ako mapagpapasyahang ipakasal sa isang estranghero?”

“Dahil wala na tayong ibang paraan para mailigtas ang kompanya.”

Natahimik si Althea.

Ang kompanyang ilang dekada nang pinaghirapan ng kaniyang ama ay unti-unti nang nalulubog sa utang. Sunod-sunod ang mga proyektong nabigo, at marami nang bangkong naniningil sa kanila. Kung hindi sila makakahanap ng malaking mamumuhunan sa lalong madaling panahon, mawawala sa kanila ang lahat ng kanilang ari-arian.

Ngunit bakit kailangan niyang isakripisyo ang kaniyang buhay para rito?

“Hindi ba puwedeng humanap tayo ng ibang paraan?” tanong niya habang nangingilid ang luha. “Magtrabaho po ako. Tutulungan ko kayo. Kahit ano, gagawin ko, basta huwag lang ninyo akong piliting magpakasal sa taong hindi ko mahal.”

Napapikit si Don Roberto.

“Anak, kung may iba lang akong paraan, hindi ko gagawin ito sa iyo.”

Lumapit si Althea sa kaniyang ama at hinawakan ang kamay nito.

“Papa, pakiusap naman po.”

“May kasunduan na kami ng pamilya Villareal. Ililigtas ni Alexander ang kompanya natin kapalit ng pagpapakasal mo sa kaniya.”

Parang gumuho ang mundo ni Althea.

Hindi lamang pala ito isang mungkahi. Napagdesisyunan na ng kaniyang ama ang kinabukasan niya nang hindi man lamang siya kinukuhanan ng pahintulot.

“Kailan po ang kasal?”

“Sa susunod na buwan.”

Napahawak siya sa dibdib.

Isang buwan. Iyon na lamang ang panahong mayroon siya bago tuluyang magbago ang kaniyang buhay.

Kinagabihan, hindi siya makatulog. Nakaupo siya sa gilid ng kaniyang kama habang pinagmamasdan ang mga larawan ng kaniyang ina, na namatay noong bata pa siya.

“Ma, ano po ang gagawin ko?” bulong niya. “Kung nandito lang sana kayo, hindi ko kailangang harapin ito nang mag-isa.”

Napayakap siya sa unan at tahimik na umiyak.

Hindi niya gustong maging makasarili. Mahal niya ang kaniyang ama at ayaw niyang makitang mawalan ito ng lahat. Ngunit natatakot siya sa ideyang ibibigay niya ang kaniyang buong buhay sa isang lalaking hindi niya kilala.

Kinabukasan, dumating ang isang itim na sasakyan sa kanilang tahanan.

Bumaba mula rito ang isang lalaking nakasuot ng mamahaling itim na amerikana. Matangkad ito, matikas, at may mukhang tila hindi marunong ngumiti. Matalim ang mga mata nito, at bawat hakbang ay nagpapahiwatig ng kapangyarihang nakasanayan nitong taglayin.

Si Alexander Villareal.

Dalawampu't siyam na taong gulang, punong ehekutibo ng Villareal International Holdings, at isa sa pinakamayayamang negosyante sa bansa.

Maraming babae ang nangangarap na mapansin siya. Ngunit ayon sa mga balita, wala siyang panahon sa pag-ibig. Mas mahalaga sa kaniya ang negosyo kaysa sa anumang bagay.

Nasa sala si Althea nang pumasok ang lalaki.

“Alexander,” masayang bati ng kaniyang ama. “Salamat at nakarating ka.”

Tumango lamang ang lalaki.

Pagkatapos, napunta ang tingin nito kay Althea.

“Ito ba ang anak mo?”

“Oo. Si Althea.”

Tumayo siya at bahagyang yumuko.

“Magandang umaga po.”

Tinitigan siya ni Alexander nang ilang segundo bago umupo.

“Umupo ka rin.”

Hindi iyon tunog ng isang pakiusap. Isa iyong utos.

Umupo si Althea sa tapat niya habang pilit na pinananatiling kalmado ang sarili.

“Diretso na tayo sa usapan,” sabi ni Alexander. “Ayokong magsayang ng oras.”

Inilabas nito ang isang makapal na dokumento mula sa dalang lalagyan at inilapag iyon sa mesa.

“Ano po iyan?” tanong ni Althea.

“Kontrata ng kasal natin.”

Napakurap siya.

“Kontrata?”

“May mga tuntunin tayong kailangang sundin. Kapag pumayag ka, tutuparin ko ang kasunduan ko sa pamilya mo.”

Dahan-dahang binuksan ni Althea ang dokumento. Habang binabasa niya ang bawat pahina, lalo lamang bumibigat ang kaniyang dibdib.

Una, kailangan nilang manatiling kasal sa loob ng limang taon.

Ikalawa, hindi siya maaaring makialam sa negosyo ni Alexander.

Ikatlo, wala siyang karapatang magtanong tungkol sa mga personal na relasyon nito.

Ikaapat, hindi siya maaaring magbigay ng anumang pahayag sa publiko tungkol sa tunay na kalagayan ng kanilang pagsasama.

At ang pinakamasakit sa lahat: walang obligasyong magmahal ang alinman sa kanila.

Napatingin siya kay Alexander.

“Ganito po ba talaga ang gusto ninyo? Isang kasal na parang kasunduan lamang sa negosyo?”

“Mas mabuti na ang malinaw ang mga tuntunin kaysa sa may umaasang hindi naman kayang ibigay.”

“Paano kung balang araw, umibig ako sa inyo?”

Hindi nagbago ang ekspresyon ng lalaki.

“Kung mangyari iyon, problema mo na iyon.”

Pakiramdam ni Althea ay may malamig na kamay na dumaklot sa kaniyang puso.

Napakalinaw ng mensahe nito. Hindi siya dapat umasa. Hindi siya dapat mangarap na magiging tunay silang mag-asawa.

“Paano naman po ang magiging buhay natin sa iisang bahay?”

“Magkakaroon ka ng sariling silid. Hindi kita pipilitin sa anumang bagay na hindi mo gusto, at inaasahan kong igagalang mo rin ang pribadong buhay ko.”

Kahit papaano, nakahinga siya nang maluwag sa sinabi nito. Ngunit hindi pa rin niya maiwasang masaktan sa malamig nitong pakikitungo.

“May iba pa po ba akong dapat malaman?”

“May isang bagay.”

Itiniklop ni Alexander ang kaniyang mga kamay at tumingin nang diretso sa kaniya.

“May babaeng mahalaga sa akin. Hindi mo kailangang alamin ang tungkol sa kaniya, at hindi ka dapat makialam sa relasyon namin.”

Napatigil si Althea.

“May kasintahan po kayo?”

“Hindi mo kailangang malaman ang mga detalye.”

“Pero bakit ako ang pakakasalan ninyo kung may iba kayong mahal?”

Sa unang pagkakataon, bahagyang tumalim ang mga mata ni Alexander.

“Dahil may mga bagay na hindi nasusunod ayon sa gusto natin.”

Nais sanang magtanong ni Althea, ngunit naisip niyang wala rin namang saysay. Hindi siya naroon upang alamin ang kuwento ng buhay nito. Naroon siya dahil wala siyang ibang mapagpipilian.

Kinuha niya ang panulat.

Nanginginig ang kaniyang mga daliri habang tinitingnan ang linyang paglalagyan ng kaniyang lagda.

Limang taon.

Limang taon ng pagiging asawa ng isang lalaking hindi siya kayang mahalin.

Huminga siya nang malalim at lumagda.

“Natapos na po.”

Kinuha ni Alexander ang dokumento at sinuri ang lagda nito.

“Mabuti. Ipagbibigay-alam sa iyo ng aking kalihim ang mga susunod na hakbang.”

Tumayo siya at inayos ang kaniyang amerikana.

Bago ito makalabas, tinawag siya ni Althea.

“Alexander.”

Huminto ang lalaki at lumingon.

“May huling tanong lang po ako.”

“Ano iyon?”

“Kung sakaling dumating ang araw na kailangan ninyong pumili sa pagitan ko at ng babaeng mahal ninyo, sino ang pipiliin ninyo?”

Matagal siyang tinitigan ni Alexander.

Pagkatapos, malamig itong sumagot.

“Hindi na kailangang itanong iyon. Alam mo na ang sagot.”

Tuluyan nang namuo ang luha sa mga mata ni Althea.

Tumango siya at pinilit na ngumiti.

“Opo. Naiintindihan ko.”

Umalis si Alexander nang hindi na lumilingon.

Nang marinig ni Althea ang pagsara ng pintuan, saka lamang niya hinayaang tumulo ang kaniyang mga luha.

Hindi niya alam na sa kabilang panig ng pintuan, huminto sandali si Alexander at inilabas ang kaniyang telepono.

May bagong mensahe mula sa isang babae.

Alexander, narinig kong ikakasal ka na. Totoo ba iyon? Akala ko ba ako lang ang mamahalin mo?

Napahigpit ang hawak niya sa telepono.

Ang pangalan ng nagpadala ay Isabelle Laurent.

Ang babaeng minahal niya nang buong puso.

Ang babaeng nangakong babalik, ngunit bigla na lamang nawala sa kaniyang buhay tatlong taon na ang nakalipas.

Ilang sandali siyang nakatitig sa mensahe bago nag-type ng sagot.

Huwag kang mag-alala. Walang magbabago sa nararamdaman ko para sa iyo.

Ipinadala niya ang mensahe at pumasok sa kaniyang sasakyan.

Hindi niya alam kung bakit bigla niyang naalala ang malungkot na mukha ni Althea habang nilalagdaan nito ang kontrata. Marahil ay dahil sa unang pagkakataon, may isang taong tumingin sa kaniya na hindi dahil sa kaniyang kayamanan o kapangyarihan.

Ngunit agad niyang itinaboy ang kaisipang iyon.

Wala siyang panahon sa mga damdamin.

May kasal siyang kailangang tapusin, isang kompanyang kailangang iligtas, at isang babaeng hinihintay na muling bumalik sa kaniyang buhay.

Samantala, sa loob ng bahay ng mga Monteverde, mahigpit na niyakap ni Althea ang kaniyang ama.

“Mapapatawad mo ba ako, anak?” mahinang tanong ni Don Roberto.

Pinunasan niya ang kaniyang mga luha at ngumiti.

“Opo, Papa. Gagawin ko po ang lahat para hindi kayo mag-alala.”

Ngunit nang makabalik siya sa kaniyang silid, hinubad niya ang kuwintas na bigay ng kaniyang ina at inilagay iyon sa ibabaw ng mesa.

“Ma,” bulong niya, “kung sakaling hindi ako maging masaya sa buhay na ito, sana bigyan ninyo ako ng lakas para kayanin ang lahat.”

Tumingin siya sa salamin.

Sa loob ng isang buwan, magiging asawa na siya ng pinakamalamig na lalaking nakilala niya.

Hindi niya hinihiling na mahalin siya nito.

Ang hinihiling lamang niya ay huwag sanang tuluyang mawala ang sarili niya sa pagsisikap na maging sapat para sa isang taong hindi naman siya kailanman pipiliin.

Ngunit may isang bagay na hindi niya alam.

Sa araw ng kanilang kasal, may isang lihim na mabubunyag na mag-uugnay sa kaniya, kay Alexander, at sa babaeng hindi nito kayang kalimutan.

At kapag nalaman niya ang katotohanan, maaaring hindi na sapat ang limang taon upang mapatawad niya ang lalaking pinakasalan niya.