Ang Babaeng Nakatago sa Puso Niya

Hindi mapakali si Althea habang nakatingin sa matandang lalaking nasa harapan niya.

Hindi niya ito kilala, ngunit kung makatitig ito sa kaniya ay para bang may matagal na itong hinahanap. Mas lalong nagtaka ang dalaga nang makita niya ang pagbabago sa ekspresyon ni Alexander. Ang lalaking palaging kalmado at tila walang kinatatakutan ay ngayon nakakunot ang noo at mahigpit ang pagkakuyom ng mga kamao.

“Alexander, sino po siya?” tanong ni Althea.

Hindi agad sumagot ang kaniyang asawa.

Sa halip, hinarap nito ang matanda.

“Sinabi ko nang hindi ngayon ang tamang panahon, Tiyo Eduardo.”

Napakunot ang noo ni Althea.

Tiyo?

Ibig sabihin, kamag-anak ito ni Alexander.

“Hindi mo maaaring patuloy na itago ang katotohanan, Alexander,” mariing sagot ng matanda. “Lalo na ngayon na kasal ka na sa anak ni Elena.”

Nanlaki ang mga mata ni Althea nang marinig ang pangalan ng kaniyang ina.

“Elena?” mahinang tanong niya. “Kilala ninyo ang nanay ko?”

Biglang napatingin sa kaniya si Eduardo. Saglit itong natahimik bago malungkot na ngumiti.

“Kilala ko siya, hija. At kung alam mo lamang ang lahat ng nangyari noon, marahil hindi ka papayag na basta na lamang magpatuloy ang kasal na ito.”

“Ano pong ibig ninyong sabihin?”

“Tumigil na kayo,” malamig na utos ni Alexander.

Ngunit sa pagkakataong iyon, hindi umurong ang matanda.

“Hindi mo maaaring diktahan ang lahat habambuhay. May karapatan ang babaeng ito na malaman kung bakit siya napasok sa pamilyang ito.”

Humarap si Althea sa kaniyang asawa.

“Alexander, ano ang ibig niyang sabihin?”

Mahigpit siyang tiningnan ng lalaki.

“Uuwi na tayo.”

“Hindi pa ako tapos magtanong.”

“Althea.”

“Hindi! Mula nang ikasal tayo, lagi na lamang akong sumusunod sa mga sinasabi mo. Hindi ako nagtatanong tungkol sa mga personal mong bagay. Hindi ako nakikialam sa relasyon ninyo ni Isabelle. Pero ngayon, pangalan ng nanay ko ang pinag-uusapan ninyo. Hindi ako aalis hangga't hindi ninyo ipinapaliwanag sa akin ang lahat.”

Natahimik ang dalawa.

Marahil ay hindi inaasahan ni Alexander na maririnig niya ang ganoong katapang na pananalita mula sa kaniyang asawa.

Sa wakas, huminga nang malalim si Eduardo.

“May mga bagay na hindi pa maaaring sabihin sa iyo ngayon, Althea. Pero ipinapangako kong malalaman mo rin ang katotohanan.”

“Bakit hindi ngayon?”

“Dahil kailangan kong makausap muna ang ama ni Alexander.”

Nang marinig iyon, lalo lamang naguluhan si Althea.

Ngunit wala nang sinabi si Eduardo. Nagpaalam ito at tuluyang umalis.

Naiwan silang mag-asawa sa pasilyo.

“Alexander, pakiusap,” mahinang sabi ni Althea. “Sabihin mo sa akin kung ano ang nangyayari.”

Tumingin ito sa kaniya nang matagal.

“Hindi ko alam ang lahat ng detalye.”

“Pero kilala mo ang nanay ko?”

Bahagyang gumalaw ang panga ni Alexander.

“May mga bagay akong narinig tungkol sa kaniya.”

“Anong mga bagay?”

“Althea, hindi ito ang tamang panahon.”

Napatawa siya nang mapait.

“Iyan na naman ang sagot mo.”

Tumalikod si Althea at naglakad patungo sa kanilang sasakyan.

Sa unang pagkakataon, hindi siya hinabol ni Alexander.

Ngunit habang naglalakad siya palayo, hindi maalis sa isip niya ang isang bagay.

Bakit tila natatakot ang kaniyang asawa na malaman niya ang nakaraan ng kanilang mga pamilya?

Tahimik ang biyahe pauwi.

Nakatitig si Althea sa bintana habang pinagmamasdan ang mga ilaw sa kalsada. Sa tabi niya, abala si Alexander sa pagbabasa ng mga mensahe sa kaniyang telepono.

Ilang beses niyang gustong magsalita, ngunit pinili niyang manahimik.

Pagdating nila sa mansiyon, agad siyang bumaba at nagtungo sa kaniyang silid.

Ngunit bago niya maisara ang p***o, narinig niya ang boses ni Alexander.

“Althea, sandali.”

Huminto siya.

“Ano na naman?”

Hindi nagustuhan ni Alexander ang tono niya, ngunit hindi na ito nagkomento.

“Gusto kong malaman mo na hindi ako ang nagplano ng lahat ng ito.”

Napatingin siya sa lalaki.

“Anong hindi ninyo pinlano?”

“Ang kasal natin.”

Saglit siyang natahimik.

“Pero pumayag ka.”

“Oo.”

“Nilagdaan mo ang kontrata. Ikaw ang nagtakda ng mga tuntunin. At noong tinanong kita kung bakit ako ang pinili mo, sinabi mong dahil sa negosyo.”

“Totoo naman iyon.”

Napangiti si Althea nang mapait.

“Kung gayon, ano pa ang gusto mong ipaliwanag?”

Hindi nakasagot si Alexander.

“Alam mo, Alexander, hindi ko hinihingi na mahalin mo ako. Matagal ko nang tinanggap na hindi mangyayari iyon. Pero sana naman, huwag mo akong tratuhing parang wala akong karapatang malaman ang mga bagay na may kinalaman sa sarili kong buhay.”

Saglit na nagtagpo ang kanilang mga mata.

Pagkatapos ay tumalikod si Althea at pumasok sa kaniyang silid.

Naiwan si Alexander sa pasilyo, hindi maipaliwanag ang bigat na nararamdaman sa dibdib.

Hindi niya alam kung bakit tila may kung anong bagay na nagbabago sa tuwing nakikita niyang nasasaktan si Althea.

Dati, wala siyang pakialam sa damdamin ng ibang tao.

Ngunit ngayon, ang bawat luhang pinipigilan ng kaniyang asawa ay tila may kapangyarihang guluhin ang kaniyang katahimikan.

At iyon ang bagay na higit niyang kinatatakutan.

Kinabukasan, maagang nagtungo si Althea sa opisina ng kaniyang ama.

Hindi niya kayang maghintay pa. Kailangan niyang malaman kung ano ang alam nito tungkol kay Eduardo at sa pamilya Villareal.

Nadatnan niya si Don Roberto na nag-aayos ng mga dokumento.

“Papa, kailangan po nating mag-usap.”

Napatingin ang matanda.

“May problema ba, anak?”

“May nakilala po akong kamag-anak ni Alexander kagabi. Si Eduardo Villareal.”

Biglang natigil ang kamay ng kaniyang ama.

Napansin iyon ni Althea.

“Kilala ninyo po siya, hindi ba?”

Dahan-dahang ibinaba ni Don Roberto ang hawak na papel.

“Bakit mo siya nakilala?”

“Nakita niya ako sa isang pagtitipon. Nang marinig niyang anak ako ni Mama, sinabi niyang may katotohanang kailangan kong malaman tungkol sa pamilya natin.”

Namayani ang katahimikan sa silid.

“Papa, ano po ang itinatago ninyo sa akin?”

Napaupo ang kaniyang ama at hinaplos ang kaniyang noo.

“May mga bagay na matagal ko nang gustong sabihin sa iyo, Althea. Pero natakot akong malaman mo.”

“Bakit po?”

Tumingin si Don Roberto sa kaniyang anak.

“Dahil maaaring magbago ang tingin mo sa maraming taong mahalaga sa iyo.”

Naramdaman ni Althea ang panlalamig ng kaniyang mga daliri.

“May ginawa po bang masama si Mama?”

“Wala,” mabilis na sagot ng kaniyang ama. “Huwag mong iisipin iyon. Ang nanay mo ay isang mabuting babae.”

“Kung gayon, ano po ang problema?”

Huminga nang malalim si Don Roberto.

“Bago tayo magkaroon ng sariling negosyo, matagal akong nagtrabaho para sa pamilya Villareal. Magkakilala kami ng ama ni Alexander. Sa panahong iyon, naging malapit din ang nanay mo sa kanilang pamilya.”

“Malapit? Paano po?”

“Kaibigan niya ang ina ni Alexander.”

Nagulat si Althea.

Hindi niya kailanman narinig ang kuwentong iyon.

“Bakit hindi ninyo sinabi sa akin?”

“Dahil natapos ang pagkakaibigang iyon sa isang hindi pagkakaunawaan. Nagkaroon ng alitan sa pagitan ng dalawang pamilya, at simula noon, hindi na muling nagkita ang nanay mo at ang ina ni Alexander.”

“Ano ang naging dahilan ng alitan?”

Napayuko si Don Roberto.

“Hindi ko pa kayang sabihin sa iyo ang lahat.”

“Papa!”

“Patawarin mo ako, anak. Pero may mga bagay na kailangan mo munang malaman mula sa tamang tao.”

Napapikit si Althea.

Muli na naman siyang iniwan sa gitna ng mga tanong.

Ngunit bago siya makaalis, tinawag siya ng kaniyang ama.

“Althea, may isang bagay akong gustong ipaalala sa iyo. Anuman ang marinig mo tungkol sa nakaraan, huwag mong hayaang ibang tao ang magpasya kung sino ang dapat mong pagkatiwalaan.”

Hindi na nakasagot si Althea.

Umalis siya sa opisina na mas mabigat ang dibdib kaysa noong dumating siya.

Pagbalik niya sa mansiyon, napansin niyang bukas ang p***o ng silid-aklatan.

Karaniwan ay hindi siya pumapasok doon dahil sinabi ni Alexander na may mga pribadong dokumento itong nakatago sa loob.

Ngunit habang dumaraan siya, may nakita siyang lumang larawan sa ibabaw ng isang maliit na mesa.

Hindi niya alam kung bakit bigla siyang napahinto.

Lumapit siya at marahang kinuha ang larawan.

Isang batang babae ang nakangiting nakatayo sa tabi ng isang batang lalaki. Sa likod nila ay may malaking puno at isang lumang bahay na napapalibutan ng mga bulaklak.

Napanganga si Althea.

Kilala niya ang lugar na iyon.

Ang bahay sa larawan ay ang lumang tahanan ng kaniyang ina sa probinsiya—ang bahay na matagal nang hindi nila napupuntahan.

Ngunit sino ang batang lalaki?

Binaligtad niya ang larawan.

May nakasulat sa likod nito.

Para kay Alexander, mula sa iyong munting kaibigan, Althea. Huwag mong kalimutan ang pangako natin.

Nanginig ang kaniyang mga kamay.

Althea.

Pangalan niya.

Biglang bumukas ang p***o.

“Anong ginagawa mo rito?”

Napalingon siya.

Nakatayo si Alexander sa may pintuan. Sa unang pagkakataon, nakita niyang nagbago ang kulay ng mukha nito nang mapansin ang larawang hawak niya.

“Saan mo nakuha iyan?” mariing tanong ng lalaki.

“Nasa mesa po.”

Agad itong lumapit at kinuha ang larawan mula sa kaniya.

“Hindi mo dapat ginalaw ang mga gamit ko.”

“Alexander, bakit may larawan ko rito?”

Hindi ito sumagot.

“Bakit may nakasulat na pangalan ko? At bakit parang bata pa lamang tayo ay magkakilala na tayo?”

Mahigpit na hinawakan ni Alexander ang larawan.

“Hindi ko alam kung bakit naroon iyan.”

“Hindi mo alam?”

“Maraming lumang gamit ang pamilya namin. Maaaring may naghalo lamang ng mga larawan.”

Umiling si Althea.

“Hindi ako naniniwala sa iyo.”

Biglang tumalim ang tingin ng lalaki.

“Mag-ingat ka sa mga sinasabi mo.”

“Bakit? Dahil ba may katotohanang ayaw mong malaman ko?”

Hindi sumagot si Alexander.

Lumapit si Althea at tumingin nang diretso sa kaniyang mga mata.

“Alexander, nagkakilala na ba tayo noong mga bata pa tayo?”

Matagal siyang tinitigan ng lalaki.

Sa wakas, nagsalita ito.

“May mga alaala tayong hindi dapat balikan.”

“Hindi iyon ang tinanong ko.”

“Althea, tama na.”

“Hindi! Gusto kong malaman kung bakit may larawan ko sa bahay ninyo. Gusto kong malaman kung bakit kilala ng tiyuhin mo ang nanay ko. At gusto kong malaman kung bakit tila lahat kayo ay may alam tungkol sa akin maliban sa akin mismo!”

Natahimik ang buong silid.

Sa unang pagkakataon, hindi naitago ni Alexander ang pag-aalinlangan sa kaniyang mukha.

Hindi niya alam kung paano sasagutin ang mga tanong ni Althea nang hindi inilalantad ang lihim na matagal nang ipinagbabawal ng kaniyang ama na banggitin.

Ngunit bago pa siya makapagsalita, tumunog ang kaniyang telepono.

Pangalan ng kaniyang ama ang lumitaw sa screen.

Sinagot niya iyon.

“Ano po iyon?”

“Alexander,” mariing sabi ng matandang Villareal sa kabilang linya. “Nasaan ka?”

“Nasa bahay.”

“Kasama mo ba ang asawa mo?”

Napatingin si Alexander kay Althea.

“Opo.”

“Kung ganoon, makinig kang mabuti. Huwag na huwag mong hahayaang malaman niya ang nangyari dalawampung taon na ang nakalipas. Kapag nalaman niya ang katotohanan, mawawala sa atin ang lahat.”

Nanlamig ang mga kamay ni Alexander.

Ngunit hindi niya namalayang bukas pa ang telepono at narinig ni Althea ang bawat salitang sinabi ng kaniyang biyenan.

Dahan-dahan siyang umatras.

“Dalawampung taon?” mahinang bulong niya.

Napatingin si Alexander sa kaniya.

“Althea—”

“Anong nangyari dalawampung taon na ang nakalipas?”

Walang naisagot ang lalaki.

Tumulo ang isang luha sa pisngi ni Althea.

“Sabihin mo sa akin ang totoo, Alexander. Ano ang kinalaman ko sa lihim na iyan?”

Ngunit sa halip na sumagot, ibinaba lamang ng lalaki ang kaniyang telepono.

At sa unang pagkakataon mula nang ikasal sila, hindi galit o pagkainis ang nakita ni Althea sa mga mata ng kaniyang asawa.

Kundi takot.

Takot na baka ang lihim na matagal nitong pinoprotektahan ang maging dahilan ng pagkawasak ng kanilang pagsasama.

At bago tuluyang makaalis si Althea sa silid, isang pangungusap ang binitiwan ni Alexander.

“Althea, may isang bagay kang kailangang malaman. Hindi ikaw ang unang babaeng pinili ng pamilya ko para sa akin.”

Natigilan siya.

“Kung gayon, sino?”

Napapikit si Alexander.

“Ang iyong ina.”