Ang Pangakong Nakalimutan

“Ang iyong ina.”

Parang huminto ang mundo ni Althea sa apat na salitang iyon.

Napatingin siya kay Alexander, naghahanap ng kahit kaunting palatandaan na nagbibiro lamang ito. Ngunit nanatiling seryoso ang mukha ng lalaki. Sa unang pagkakataon mula nang ikasal sila, nakita niyang may bagay na kinatatakutan ang kaniyang asawa.

“Anong ibig mong sabihin?” mahinang tanong ni Althea. “Ano ang kinalaman ng mama ko sa lahat ng ito?”

Napahawak si Alexander sa gilid ng mesa. Sandali siyang tumingin sa lumang larawan na hawak ni Althea bago muling ibinalik ang tingin sa kaniya.

“Dalawampung taon na ang nakalilipas, may kasunduang gustong tuparin ang dalawang pamilya natin.”

“Anong kasunduan?”

“Ang pagsasama ng Monteverde at Villareal.”

Napakunot ang noo ni Althea. “Hindi ba iyon ang dahilan kung bakit tayo ikinasal? Para mailigtas ang kumpanya ng pamilya ko?”

“Hindi iyon ang unang pagkakataon na sinubukan ng pamilya natin na pag-isahin ang kanilang mga buhay.”

Lumapit si Alexander sa bintana. Sa labas, tahimik na kumikislap ang mga ilaw ng hardin, ngunit tila wala siyang nakikita roon.

“Noon, magkaibigan ang mga ina natin. Si Elena Monteverde at si Victoria Villareal. Pareho silang naniniwalang mas magiging matatag ang dalawang pamilya kung magtutulungan ang mga ito. Nangako silang balang araw, magiging bahagi ng iisang pamilya ang kanilang mga anak.”

“Ang ibig mong sabihin…” Hindi agad naituloy ni Althea ang pangungusap. “Ako at ikaw?”

Tumango si Alexander.

Napaatras siya nang isang hakbang.

“Kaya ba tayo pinakasal ni Papa? Dahil sa isang pangakong ginawa ng mga magulang natin bago pa tayo lumaki?”

“Hindi ganoon kasimple.”

“Kung gayon, ipaliwanag mo sa akin!” Napataas ang tinig ni Althea. “Araw-araw akong nabubuhay sa bahay na ito na parang isang estranghero. Hindi mo ako kinakausap maliban kung kailangan. Hindi mo man lang ako tinatrato bilang asawa. At ngayon, malalaman kong may lihim na dahilan pala ang kasal natin?”

“Althea—”

“Karapatan kong malaman ang totoo!”

Natigilan si Alexander.

Hindi siya sanay na may sumisigaw sa kaniya. Sa opisina, sapat na ang isang tingin niya upang patahimikin ang mga direktor. Ngunit sa harap ng babaeng ito, hindi niya alam kung paano ipagtatanggol ang sarili.

“May nangyari sa pagitan ng mga magulang natin,” sa wakas ay sinabi niya. “Isang pangyayaring sumira sa pagkakaibigan nila.”

“Ano iyon?”

“Hindi ko alam ang buong detalye.”

“Hindi mo alam o ayaw mong sabihin?”

Napatitig si Alexander sa kaniya.

Bago pa siya makasagot, biglang bumukas ang p***o ng silid-aklatan.

Nakatayo roon si Eduardo Villareal, ang tiyuhin ni Alexander. Halatang narinig nito ang kanilang pagtatalo.

“Sa wakas, nagsimula na rin kayong magtanong sa isa't isa,” sabi ng matanda.

“Uncle, hindi ito ang tamang panahon,” mariing sagot ni Alexander.

“Kung patuloy mong ipagkakait sa kaniya ang katotohanan, kailan pa magiging tamang panahon?”

“Sinabi ko nang ako ang bahala rito!”

“At ano ang ginagawa mo? Itinatago mo ang lahat sa likod ng malamig mong mukha habang ang babaeng ito ang nagdurusa sa kasalanang hindi naman niya ginawa!”

Napatakip si Althea sa kaniyang bibig.

“Anong kasalanan?” tanong niya. “Anong ginawa ng pamilya ko?”

Napabuntong-hininga si Eduardo. Tumingin muna siya kay Alexander bago humarap kay Althea.

“Dalawampung taon na ang nakalilipas, nagkaroon ng malaking pagtatalo ang iyong ama at ang ama ni Alexander. Pareho silang may hawak na negosyo, pareho silang makapangyarihan, at pareho silang may tiwala sa isa't isa. Ngunit may isang kasunduang pinansiyal na nauwi sa pagkawasak ng kanilang samahan.”

“Hindi ko maintindihan,” bulong ni Althea.

“May dokumentong nawala. Isang dokumentong nagpapatunay kung sino talaga ang may pananagutan sa pagbagsak ng isang malaking proyekto. Sinisi ng pamilya Villareal ang iyong ama. Itinanggi naman iyon ni Don Roberto. Mula noon, nagkawatak-watak ang dalawang pamilya.”

“Pero bakit ako ang kailangang magbayad?” Nanginginig ang tinig ni Althea. “Wala pa nga ako sa mundong ito nang mangyari iyon!”

“Dahil may mga taong naniniwalang ang kasal ninyo ang tanging paraan upang maibalik ang nawalang tiwala,” sagot ni Eduardo.

Napailing si Althea.

“Hindi tiwala ang nabubuo sa pamamagitan ng sapilitang kasal.”

Walang nakasagot sa kaniya.

Maging si Alexander ay tila nawalan ng mga salitang maibibigay.

Maya-maya, tumunog ang telepono ni Althea. Pangalan ng kaniyang ama ang lumitaw sa screen.

Agad niya itong sinagot.

“Papa?”

“Althea, anak, nasaan ka?” Nag-aalalang tinig ni Don Roberto ang narinig niya. “Kailangan nating mag-usap.”

“May gusto akong itanong sa inyo, Papa. Totoo bang may malaking lihim ang pamilya natin tungkol sa mga Villareal?”

Natahimik ang kabilang linya.

Sapat na ang katahimikang iyon upang masaktan siya.

“Papa, pakisagot ako.”

“Hindi ko gustong malaman mo ang lahat sa ganitong paraan.”

Napapikit si Althea. “Kaya totoo.”

“Anak, ginawa ko ang lahat para protektahan ka.”

“Sa pamamagitan ng pagpapakasal sa isang lalaking hindi ako mahal?”

“Akala ko iyon ang pinakamabuting paraan para mailigtas ang kumpanya at ang kinabukasan mo.”

“Paano naman ang kinabukasan ko bilang isang babae, Papa? Naisip n'yo ba kung ano ang mararamdaman ko?”

Walang sagot.

Napahagulgol si Althea, ngunit pinilit niyang pigilan ang sarili.

“May isa pa akong tanong. Ano ang nangyari sa mama ko?”

Sa pagkakataong iyon, tila nagbago ang paghinga ng kaniyang ama.

“Bakit mo itinatanong iyan?”

“Dahil sinabi ni Alexander na ang mama ko ang unang babaeng pinili ng pamilya niya para sa kaniya. At dahil may nakita akong litrato namin noong bata pa kami.”

Muli siyang natahimik.

“Papa?”

“Althea, makinig ka sa akin. Huwag kang basta maniwala sa lahat ng sasabihin sa iyo ng mga Villareal.”

“Kung gayon, sabihin ninyo ang totoo!”

Ngunit bago pa siya makapagsalita muli, naputol ang tawag.

Ilang ulit niyang tinawagan ang kaniyang ama, ngunit hindi na ito sumagot.

Dahan-dahang ibinaba ni Althea ang telepono. Pakiramdam niya ay wala siyang mapagkakatiwalaan. Ang lalaking pinakasalan niya ay may mga lihim. Ang kaniyang ama, na buong buhay niyang minahal, ay tila may itinatago ring katotohanan.

At ang ina niyang matagal nang yumao ay biglang naging sentro ng isang misteryong hindi niya maintindihan.

“Althea,” mahinang tawag ni Alexander.

Hindi siya lumingon.

“Ano pa ang itinatago mo sa akin?”

“Wala akong alam na makapagbibigay sa iyo ng buong sagot.”

“Kung gayon, bakit parang ikaw ang pinakakinatatakutan ng lahat na malaman ko ang katotohanan?”

Hindi nakasagot si Alexander.

Lumapit si Althea sa mesa at inilapag ang lumang litrato sa ibabaw nito.

“Alam mo ba kung sino ang batang lalaking nasa larawang ito?”

Matagal na tinitigan ni Alexander ang litrato.

Pagkatapos ay dahan-dahan siyang tumango.

“Ako iyon.”

“At ako ang batang babae?”

“Oo.”

“Kung gayon, bakit hindi mo ako nakikilala?”

Napayuko si Alexander.

“Dahil may nangyari sa araw na kinunan ang larawang iyan. Isang pangyayaring pilit kong kinalimutan.”

“Ano ang nangyari?”

Bago pa makasagot si Alexander, may narinig silang malakas na pagbagsak mula sa pasilyo.

Agad silang lumabas ng silid-aklatan.

Sa sahig, nakahandusay si Isabelle Laurent. Nakakalat sa paligid niya ang ilang papel at isang maliit na kahon na tila nahulog mula sa kaniyang mga kamay.

“Isabelle!” sigaw ni Alexander habang mabilis itong nilalapitan.

Ngunit bago niya ito maabot, nakita ni Althea ang isang lumang sobre na nakabukas sa tabi ng kahon.

May pangalan sa harap nito.

Elena Monteverde.

At sa ibaba ng pangalan ay may nakasulat na mga salitang nagpahinto sa paghinga ni Althea.

“Ang katotohanan tungkol sa gabing muntik nang ikamatay ni Alexander.”

Nang yumuko si Althea upang kunin ang sobre, biglang dumilat si Isabelle.

“'Wag!” sigaw nito, pilit na inaabot ang papel. “Hindi mo puwedeng basahin iyan!”

Ngunit huli na.

Nabasa na ni Althea ang unang pangungusap sa loob ng liham.

At sa sandaling iyon, naunawaan niyang ang kasal nila ni Alexander ay hindi lamang bunga ng isang lumang kasunduan.

May isang gabing muntik nang mawalan ng buhay ang lalaking kinamumuhian niya—at maaaring ang kaniyang ina ang may alam sa tunay na nangyari.