Chapter 07 - Confront

Napamura si Adriel. Halos nasambit na niya ang lahat ng mura habang pinagsisipa ang kawawang sofa. Nahila niya ang kanyang buhok dahil sa frustrasyon, at nang maalala niya ang kaawang - mukha ni Sereia ay sinuntok niya ang kawawang sofa.

Sinasabi na nga ba niya at hindi siya nito basta - basta lulubayan. Sa tinagal - tagal ba naman na naging gawain nito na bulabigin ang buhay niya, talagang mahihirapan ito na pakawalan siya.

The memory of him meeting with Sereia for the first time at the bridge suddenly flash on his mind. He close his eyes in frustations. Napatingala siya.

Naging deva ju kay Adreil ang pag - upo ni Sereia sa railings ng tulay. Ganito rin ang posisyon nito nang una niya itong nakita. Nakaupo sa malamig na railings habang nakatingin sa malawak na dagat. Na para bang naglalakbay rin ang isip nito.

Kapag naalala niya ito ay mas lalo siyang hindi mapakali. Parang inuusig nito ang konsensiya niya. Na kung hindi siya pupunta ay baka tuluyan na itong lulundag. Baka siya pa ang sisihin ng mga tao. Napakalalim pa naman ang tubig doon dahil open sea ito. Konektado niyon ang napakalaking ilog ng lugar nila, at kapag nilamon na ito ng dagat ay talagang mahihirapan ang mga tao na tulungan si Sereia.

Tumakbo palabas si Adriel. Nakita iyon ni Helios kaya inis na binalingan niya si Roger. Hinila niya ang kwelyo nito.

"Baliw ka ba? Bakit mo pinakita sa kanya? Alam mo naman ang takbo ng utak no'n."

Marahas na tinanggal ni Roger ang kamay ni Helios. Binato niya ito ng masamang tingin. "Bakit? Ano bang mali ko? Kilala niya si Sereia. Alam naman natin na siya ang dahilan kung nag - senti ang babae niya. Nasa kanya pa rin 'yon kung paano niya i-hahandle ang sitwasyon."

Napabuntonghininga si Helios. "Hindi ka nag - iisip."

Saka siya tumakbo papalapit sa pinto. Binuksan niya ito at kumaripas ng takbo.

Kailangan niyang habulin si Adriel. Kakaiba ang kanyang kutob at hindi niya iyon nagustuhan.

***

Sa kakamadali ni Adriel ay basta na lang niya ipinarking ang mamahalin niyang big bike sa gilid ng kalsada. Mula sa malayo ay tanaw niya si Sereia. Hindi na ito nakaupo sa railings pero nakatunghay naman ito. Nasa magkabilang pisngi ang mga kamay nito habang nakatukod sa railings ang mga braso.

Napatiimbang si Adriel. Sinabit niya ang helmet sa side mirror ng big bike. Mabigat ang kanyang hakbang at hindi maipinta ang mukha.

"Sereia!" Gitil na sigaw ni Adriel.

Napalingon ito. Naging mabilis naman ang paglalakad ni Adriel. Nang malapitan niya ito ay kaagad niyang hinila ng marahas ang braso nito. Takang napatingin si Sereia.

"Teka, masakit. Bakit mo ba ako hinawakan? Bitawan mo nga ako!" palahaw ni Sereia habang pilit na kumawala sa mahigpit na paghawak ni Adriel.

Binato ni Adriel ang braso ni Sereia. Nagtaas - baba ang kanyang balikat at madilim ang mukha. "Are you fûcking sick? Ano'ng ginagawa mo rito?"

Napakunot ang noo ni Sereia pero hindi rin nagtagal. Napaismid siya bago nagsalita, "tama ka. Baliw nga ako, pero mas baliw ang pamilya mo. Kaya hindi ko talaga maintindihan. Pero teka nga, ano'ng ginagawa mo rito? Hindi ba at may party ka ng mga barkada mo?"

Napatanga si Adriel. Hindi siya kaagad nakahuma. Pinuproseso pa ng utak niya ang mga salitang lumalabas sa bibig ni Sereia.

Ano'ng nangyayari sa babaeng 'to? Hindi naman ito ganito. Where is the Sereia he used to know? She's always docile and well - behaved when they argue.

Napaisip si Adriel. Tinitigan niya ng mabuti ang mukha nito, at nang mabasa niya roon ang pagiging spoiled brat ay dumilim ang kanyang mukha.

"So you're playing hard to get, huh?" Adriel asked. "Sinubukan mo bang kunin ang atensiyon ko para maiwan ko ang party na para sana kay Margarette?

Sereia paused. She looked at the arrogant guy in front of him with a puzzled look. "What did you say?"

"Tch." Napailing si Adriel. "Don't talk to me like I am idiot. You know what I am talking about." Saka siya nagpakawala ng isang nakakaasar na tawa. "Tànga! Kahit magpakamatay ka pa sa harap ko ay hindi pa rin kita mamahalin. Kahit magmakaawa ka pa sa harap ko. Ito'ng tatandaan mo, napakalayo ng agwat mo kay Margarette kaya hinding - hindi kiya magugustuhan. Ni wala ka sa kalingkingan niya. So don't threat me with your suicide thing. It disgust me."

Si Sereia naman ang natahimik. Blangkong napatitig siya kay Adriel. Ngayon ay naiintindihan niya kung ano ang ipinuputok ng botse nito.

Pagod na siyang magsalita. Para saan pa? Kahit na magpapaliwanag pa siya kay Adriel ay ma - misinterpret lang nito ang lahat. Na kahit anong buka ng bibig niya ay hindi pa rin ito maniniwala at makikinig sa kanya. Sarado na ang utak nito. Belib na belib ito sa sarali na para bang sinasabi talaga nito na ito ang tama.

Napailing siya. Imbes na makipagtalo ay tumalikod siya. Naglakad siya papalayo.

Hindi nagustuhan ni Adriel ang pagtalikod ni Sereia. Pakiramdam niya ang harapan siya nito binabastos. Sa inis niya ay sinundan niya ito. Hinila niya ang kaliwang braso nito at sa lakas niyon ay kamuntik pang mapasandal si Sereia sa bisig niya.

Napatiimbang si Adriel. "Ano ba talagang gusto mo, ha? Threatening me with your foolishness ---"

Before he could finish his words, Sereia stop him. "Stop tailing me," she hissed. "You're right. Walang - wala ako sa Margarette mo kaya pwede ba, bitawan mo na ako. Hinding - hindi na ako maghahabol sa inyo."

Biglang naging malamig ang ekspresiyon ni Adriel. "Ano? Ulitin mo nga?"

"Tch!" Tinulak ni Sereia si Adriel dahilan upang mabitawan siya nito. "Narinig mo ako," malamig na wika rin ni Sereia. "Hinding - hindi na ako maghahabol. Sana ay maging masaya kayo. Huwag kang mag - alala, hindi na sasakit ang ulo mo."

Umangat ang gilid ng labi ni Adreil. "Talaga? Oh, eh ano 'tong drama mo ngayon. Bakit nandito ka, ha?"

"Ano ba'ng pakialam mo?" Hindi na mapinta ang mukha ni Sereia. "Ano naman sa'yo kung nandito ako? Labas ka na. If you're thinking that I am making a drama just to lure you, cut it. Nagising na ako, Adriel at kung iniisip mo na hindi ako tutupad sa usapan, pwes; nagkakamali ka." Nakipagsukatan siya ng tingin kay Adriel. "Aalis ako."