Chapter 2

Hunyo 18, 2022

Hindi nakatulog nang maayos si Mika. Paulit-ulit niyang binasa ang mga mensaheng natanggap niya mula sa hindi kilalang numero. Hindi niya alam kung sino ang nagpadala o kung bakit nito alam ang tungkol sa siyam niyang anak.

Ngunit isang bagay ang malinaw. Hindi aksidente ang nangyari sa kaniya. At kung may taong nakakaalam ng katotohanan, kailangan niyang mahanap ito.

Itinago niya ang mga screenshot at ang numero ng nagpadala bago bumangon sa kama. Nang tumingin siya sa salamin, nakita niya ang dating sarili—ang babaeng naniniwalang ang pagiging mabuting asawa ay nangangahulugang laging umiintindi, laging nagpaparaya, at laging sumusunod. Hindi na niya iyon gustong balikan pa.

Nang muling tumuktok si Aling Cora, sinabihan siya nitong naghihintay na ang pamilya sa ibaba.

"Pinababa na po kayo ni Don Emilio."

Huminga nang malalim si Mika.

"Okay, Manang. Pababa na ako."

Sa dining, nakaupo na ang pamilya Monteverde. Sa kabisera ng mahabang hapag ay naroon si Don Emilio Monteverde, ang padre de pamilya. Katabi nito si Doña Celia, habang nagbubuhos naman ng tsaa ang ina ni Adrian na si Lourdes. Nasa tabi ng bintana si Adrian, nakaupo sa wheelchair nito. Nang pumasok si Mika, agad itong tumingin sa kaniya.

"Medyo late ka na, bakit ngayon ka lang?"

Awtomatikong muntik nang lumabas sa bibig niya ang paghingi ng paumanhin. Ngunit pinigil niya ang sarili.

"Magandang umaga."

Bahagyang kumunot ang noo ni Adrian. Binigyan naman siya ni Lourdes ng matalim na tingin.

"Mabuti na lamang at naisipan mong mag-ayos bago bumaba. Umupo ka. May mahalagang bagay na tatalakayin ang lolo mo."

Tahimik na umupo si Mika sa tapat ng asawa at ibinaba ni Don Emilio ang kaniyang kutsara.

“Mag-iisang taon na ang inyong pagsasama. Binigyan namin kayo ng sapat na panahon, ngunit hindi maaaring manatiling walang katiyakan ang kinabukasan ng susunod na henerasyon ng mga Monteverde."

Napahigpit ang hawak ni Mika sa kaniyang panyo. Alam na niya ang susunod na mangyayari.

"Adrian," pagpapatuloy ng matanda. "Naayos mo na ba ang pagpapagamot ng asawa mo?"

Tumango ang lalaki.

"Yes, Lolo. Nakipag-ugnayan na ako sa St. Catherine's Medical Center. Nakausap ko na rin ang doktor. Sisimulan na natin ang IVF treatment ni Mika."

Tiningnan siya ni Adrian.

"Magiging maayos ang lahat, sweetheart."

Sa unang buhay niya, ito ang sandaling umiyak siya at nakiusap na bigyan pa siya ng panahon.

Ngunit hindi na ngayon.

"No."

Natahimik ang buong silid. Napahinto si Lourdes sa pagbuhos ng tsaa.

"Ano ang sinabi mo?"

Direktang tumingin si Mika kay Adrian.

"Hindi ako papayag sa treatment."

Nawala ang ngiti ng lalaki.

"Mikaela."

"Gusto ko munang kumonsulta sa ibang doktor. Gusto kong malaman kung bakit paulit-ulit na nagkakaroon ng komplikasyon ang mga pagbubuntis ko."

"Napag-usapan na natin iyan," singit ni Lourdes. "Hindi ka ba nagtitiwala sa doktor ng asawa mo?"

"May karapatan akong malaman ang buong kondisyon ng katawan ko."

"Si Adrian na ang bahala sa iyo," malamig na sabi ni Don Emilio. "Hindi mo kailangang kuwestiyunin ang lahat ng ginagawa niya."

"Kung ganoon, wala naman pong problema kung bibigyan ninyo ako ng pagkakataong makakuha ng independent medical opinion."

Nagpalitan ng tingin ang mga miyembro ng pamilya. Natawa nang maikli si Adrian.

"Napakarami mo na yatang pinapanood na drama. Hindi ka naman doktor, Mikaela. Hindi mo naiintindihan ang kailangan mo."

"Kung hindi ko naiintindihan, mas lalo akong dapat magtanong."

Tumigas ang panga nito.

"Nagiging hindi ka makatuwiran."

"Mas makatuwiran bang sumailalim ako sa isa pang operasyon nang hindi ko alam kung bakit?"

Walang sumagot. Iyon ang unang pagkakataong hindi niya pinayagang tapusin ni Adrian ang usapan sa pamamagitan lamang ng isang utos.

"Adrian," mariing sabi ni Don Emilio. "Ayusin mo ito."

"Of course, Lolo."

Ngunit hindi na nakatingin si Adrian sa matanda. Nakatutok ang mga mata nito kay Mika. Nang tumayo siya upang umalis, biglang hinawakan nito ang kaniyang braso.

"Stay here."

Napatingin si Mika sa kamay nito.

"Bitawan mo ako."

"Don't test me, Mikaela."

Hindi niya inalis ang tingin sa asawa.

"Nasasaktan ako."

Saglit na natigilan si Adrian bago ito bumitaw. Hindi na naghintay si Mika ng anumang paliwanag. Umalis siya at umakyat sa ikalawang palapag.

Pagpasok sa kaniyang silid, agad niyang nilock ang p***o. Nanginginig pa rin ang kaniyang mga kamay.

Hindi siya sanay na sumagot kay Adrian dahil sa loob ng halos limang taon, naging bahagi na ng kaniyang pagkatao ang pagsunod dito. Ngunit kailangan niyang matutunang labanan ang takot. Kinuha niya ang kaniyang cellphone at binuksan ang listahan ng mga contact.

Kailangan niya ng abogado. Kailangan niya ng sariling kopya ng kaniyang medical records. At kailangan niyang malaman kung sino ang may kontrol sa mga dokumentong iyon.

Sa buong buhay niya, ipinagkatiwala niya kay Adrian ang lahat ng papeles at desisyon tungkol sa kaniyang pagpapagamot. Hindi niya kailanman naisip na maaaring gamitin ng lalaki ang mga iyon laban sa kaniya.

Sa pagkakataong ito, sisiguraduhin niyang hindi na mauulit ang mga dati niyang pagkakamali.

May isang pangalan na pumasok sa isip niya.

Si Rafael Monteverde. Ang nakatatandang kapatid ni Adrian. Bumalik lamang ito noong nakaraang taon matapos ang ilang taong paninirahan sa isang monasteryo sa Baguio.

Dati itong isa sa pinakamakapangyarihang negosyante sa pamilya. Ngunit bigla itong tumalikod sa negosyo at iniwan ang lahat.

Hindi ito palakaibigan at hindi rin ito kilala sa pagiging mapagbigay. Ngunit may isang bagay na alam si Mika.

Kinatatakutan ito ni Adrian. At sa ngayon, sapat na iyon upang maging dahilan para subukan niyang lapitan ito.

Binuksan niya ang kaniyang cellphone upang hanapin ang numero ni Rafael, ngunit wala iyon sa kaniyang mga contact.

Napabuntong-hininga siya. Kailangan niyang humanap ng ibang paraan. Tatlong sunod-sunod na katok ang narinig niya sa p***o.

"Mikaela."

Napahigpit ang hawak niya sa cellphone.

Si Adrian.

"Open the door."

"Ano ang kailangan mo?"

"We need to talk."

"Not now, gusto ko ng magpahinga."

Ilang segundo ang lumipas bago muling nagsalita ang lalaki.

"Wala kang karapatang magdesisyon nang hindi ako kinokonsulta."

Nakatitig lamang si Mika sa nakasarang p***o. Sa dati niyang buhay, agad siyang sumusunod sa bawat utos ni Adrian. Ngunit hindi na siya ang dating Mika.

"Nakapagdesisyon na ako, Adrian."

Natahimik ito. Pagkatapos ay narinig niya ang mahinang buntong-hininga ng lalaki.

"Pagsisisihan mo ito, Mikaela."

Unti-unting lumayo ang mga yabag nito. Nang masigurong wala na ito sa labas, lumapit si Mika sa bintana. At doon niya nakita ang isang itim na SUV na papasok sa driveway.

Isang lalaki ang bumaba habang binubuksan ng drayber ang itim na payong. Matangkad ito, malapad ang balikat, at nakasuot ng madilim na amerikana. May pulang kuwintas ng dasal na nakapulupot sa kaniyang pulso. Hindi na kinailangang itanong ni Mika kung sino iyon.

Si Rafael Monteverde. Dumating na ang lalaking maaaring maging susi sa kaniyang kalayaan.

Ngunit hindi niya alam na ang pagdating nito ay magbubukas din ng isang lihim na matagal nang pilit itinatago ng pamilya.