Chapter 3

Si Rafael Monteverde. Kahit mula sa malayo, kapansin-pansin ang tahimik na awtoridad sa bawat kilos nito. Hindi ito nagmamadali, ngunit tila lahat ng tao sa paligid ay kusang nagbibigay-daan.

Walang pagkakahawig sa nakababatang kapatid nitong si Adrian.

Kung ang alindog ni Adrian ay laging nakalaan para sa mga taong nais nitong manipulahin, ang presensiya naman ni Rafael ay hindi nangangailangan ng pagpapanggap.

Sa dati niyang buhay, bihira silang magkaroon ng pagkakataong makapag-usap nang personal. Bihira itong umuwi sa mansiyon. At kapag naroon man, kadalasan ay hindi ito nakikihalubilo sa pamilya.

Ang alam lamang niya, dati itong isa sa pinakamakapangyarihang negosyante ng Monteverde Holdings bago biglang talikuran ang mundo ng negosyo at manirahan sa isang monasteryo sa Baguio. Walang nakakaalam kung bakit. Ngunit isang bagay ang palaging napapansin ni Mika.

Hindi kailanman nagsasalita si Adrian tungkol sa kapatid nito nang walang bahid ng pagkainis. At may dahilan siya upang maniwalang hindi lamang iyon simpleng alitan ng magkapatid.

Pagkalipas ng ilang minuto, narinig ni Mika ang mga boses mula sa bulwagan.

"Rafael."

Si Adrian.

"Sinabi sa akin ni Lolo na gusto niya akong makita."

"Matagal ka naming hindi nakita," sabi ni Don Emilio.

"May mga bagay na mas mahalagang asikasuhin, Lolo."

Hindi sumagot si Don Emilio.

Lumayo si Mika sa bintana. Hindi siya maaaring basta bumaba at humingi ng tulong. Wala pa siyang ebidensya, at hindi pa niya alam kung anong uri ng tao si Rafael. Ngunit kailangan niyang gumawa ng paraan upang makausap ito.

Inayos niya ang kaniyang damit at lumabas ng silid. Pagdating sa hagdanan, nakita niyang nagtipon ang pamilya sa bulwagan. Nakatayo si Don Emilio malapit sa sofa. Nasa wheelchair naman si Adrian, samantalang si Rafael ay nananatili sa may pintuan habang inaalis ang kaniyang amerikana.

Nang mapansin siya nito, bahagyang nagbago ang ekspresyon ng lalaki. Hindi ito ngumiti ngunit sapat ang isang segundo ng pagtitig upang maramdaman ni Mika na sinusuri siya nito.

"Ah, Mikaela," sabi ni Don Emilio. "Naaalala mo pa ba ang kapatid ni Adrian?"

"Magandang gabi po."

"Naaalala kita," maikling sagot ni Rafael.

"Matagal na tayong hindi nagkikita," dagdag ni Don Emilio.

"May mga dahilan kung bakit."

Hindi na nagtanong ang matanda.

"Adrian, sabihin mo sa asawa mo na may pinag-uusapan tayo."

Bago pa makapagsalita si Adrian, sumagot si Mika.

"May gusto rin po sana akong itanong kay Rafael."

Agad na napatingin sa kaniya ang asawa.

"Anong kailangan mo?"

"Isang bagay na may kinalaman sa pagpapagamot ko."

"Mikaela, this is not the right time."

"Hayaan mo siyang magsalita."

Mababa ang boses ni Rafael, ngunit sapat iyon upang tumigil si Adrian. Saglit na nagtagpo ang kanilang mga mata. Nakita ni Mika ang bahagyang paghigpit ng panga ng asawa bago ito muling sumandal sa wheelchair.

Huminga siya nang malalim.

"Gusto kong makakuha ng kumpletong kopya ng medical records ko. Gusto ko ring magpakonsulta sa ibang doktor bago ako sumailalim sa panibagong fertility treatment."

Kumunot ang noo ni Don Emilio.

"Napag-usapan na iyan."

"At hindi pa rin ako pumapayag."

"Si Adrian na ang bahala sa iyo," singit ni Lourdes.

"Mas mabuti kung siya ang sumagot," malamig na sabi ni Rafael habang nakatingin sa nakababatang kapatid.

Tumigas ang mukha ni Adrian.

"Hindi nauunawaan ni Mika ang sitwasyon."

"Kung ganoon, bakit hindi mo ipaliwanag sa kanya."

Natahimik ang silid.

"May dahilan kung bakit kailangang magpatuloy ang treatment," mariing sabi ni Adrian.

"Kung ganoon, ano ang problema kung gusto niyang makakuha ng pangalawang opinyon?"

"Pribadong usapin ito ng mag-asawa."

"Ang katawan niya ang pinag-uusapan. Hindi lamang ikaw ang may karapatang magdesisyon."

Napatingin si Mika kay Rafael. Hindi niya inaasahang maririnig iyon mula sa isang Monteverde.

Umubo nang bahagya si Don Emilio bago nagsalita.

"Rafael, huwag kang makialam sa mga bagay na hindi mo nauunawaan."

"Kung may ginagawa kayong hindi kayang ipaliwanag sa isang doktor, marahil iyon ang dapat ninyong pag-usapan."

Walang sumagot. Nang makita ni Mika ang galit sa mukha ni Adrian, naunawaan niyang hindi simpleng opinyon ang sinabi ng kapatid nito. May bigat ang bawat salitang binibitawan ni Rafael sa loob ng bahay na iyon. At hindi iyon basta-bastang binabalewala ng pamilya.

Makalipas ang ilang minuto, nagpaalam si Rafael sa pamilya at nagtungo sa silid-aklatan.

Hindi agad sumunod si Mika. Hinintay muna niyang makaalis ang iba bago siya naglakad patungo sa silid.

Nakita ni Mikaela na bahagyang nakabukas ang p***o kaya naman kumatok siya.

"Pasok."

Nakatayo si Rafael sa tabi ng mesa habang binabasa ang isang dokumento. Nang makita siya, ibinaba nito ang hawak.

"May kailangan ka pa ba?"

"May hihilingin sana ako."

"Ano iyon?"

"Kailangan ko sana ng tulong para makakuha ng kumpletong medical records ko, " sagot ni Mika.

"Bakit hindi mo direktang hilingin sa ospital?"

"Nagawa ko na iyon noon. Sinabihan ako ng hospital administration na may restriksiyon sa pag-access sa records ko. Ang opisina ng asawa ko ang may hawak ng mga dokumento."

Bahagyang tumalim ang tingin ni Rafael.

"Sino ang naglagay ng restriksiyon?"

"Hindi ko alam. Hindi rin ipinaliwanag sa akin."

"At bakit mo kailangan ang mga iyon?"

Nag-alinlangan si Mika kung sasabihin niya na ba ito kay Rafael. Hindi niya maaaring sabihin ang tungkol sa kaniyang pagbabalik sa nakaraan. Hindi niya rin maaaring ipaliwanag ang lahat ng nalalaman niya tungkol kay Adrian. Kaya pinili niya ang katotohanang kaya niyang patunayan.

"Naniniwala akong may mali sa mga naging pagpapagamot ko. May mga bagay na hindi tugma sa mga sinabi sa akin ng asawa ko."

Tahimik siyang pinag-aralan ni Rafael.

"May ebidensya ka ba?"

"Wala pa."

"Kung ganoon, bakit ako ang nilapitan mo?"

"May narinig akong kinatatakutan ka ni Adrian."

Bahagyang tumaas ang isang kilay ng lalaki.

"At iniisip mong magagamit mo iyon?"

"Iniisip kong hindi mo hahayaang may gumawa ng mali dahil lamang kaya nila."

Hindi agad sumagot si Rafael. Pagkaraan ng ilang sandali, kinuha niya ang kaniyang cellphone.

"May kakilala akong abogado na hindi konektado sa negosyo ng pamilya. Ipapadala ko sa iyo ang contact details niya."

Napakurap si Mika.

"Tutulungan mo ako?"

"Tutulungan kitang makahanap ng taong makakapagpayo sa iyo. Ang susunod mong gagawin ay ikaw ang magdedesisyon."

Hindi iyon pangakong ililigtas siya. Ngunit sa unang pagkakataon, may taong nagbigay sa kaniya ng pagkakataong ipaglaban ang sarili.

"Maraming salamat."

"May isa pa akong sasabihin."

Huminto si Mika bago lumabas.

"Huwag mong haharapin ang asawa mo nang walang ebidensya."

"Bakit?"

"Dahil kung kontrolado niya ang sitwasyong sinasabi mo, sisiguraduhin niyang wala kang mapapatunayan."

Nanlamig ang kaniyang mga daliri.

"Sa tingin mo ba sasaktan niya ako?"

Hindi agad sumagot si Rafael.

"Sa tingin ko, hindi mo pa lubos na kilala ang lalaking pinakasalan mo."

Paglabas ni Mika sa silid-aklatan, naroon si Adrian sa dulo ng pasilyo. Nakatutok sa kaniya ang mga mata nito.

"Ano ang pinag-usapan ninyo?"

"Tungkol sa medical records ko."

"At ano ang sinabi niya?"

"Na dapat kong kunin ang sarili kong mga dokumento."

Gumulong palapit ang wheelchair.

"Mikaela, alam mo bang mali yang pinagagagawa mo?"

"Maaaring ganoon nga."

"Kung ganoon, bakit hindi ka na lang makinig sa akin?"

Dumiretso ang tingin ni Mika sa mga mata nito.

"Dahil ilang taon na akong nakikinig sa iyo."

Hindi nakasagot si Adrian. Nagpatuloy siya sa paglalakad patungo sa hagdanan. Sa unang pagkakataon, hindi na niya kailangang maghintay ng pahintulot nito upang umalis. Ngunit bago siya tuluyang makalayo, narinig niya ang malamig na boses ng asawa.

"Pagsisisihan mo ang lahat ng ito, huwag mong asahang may tutulong pa sa iyo."

Hindi lumingon si Mika. Dahil hindi niya alam kung sino ang mas mapanganib sa dalawang magkapatid. Ang lalaking nais siyang kontrolin?

O ang lalaking maaaring may sariling dahilan kung bakit nais nitong tulungan siya?