LOGINMARK'S POV:
since I only have 1 week to prepare for Christmas, dahil na rin sa sobrang busy ng kumpanya, I decided to shop for gifts. After ko mamili ng mga gift pumunta ako sa toy kingdom para bumili ng collection ko, I'm collecting hirono at pokemon. Nang dadamputin ko na sana ang pokemon blindbox set, may nakasabay ako na damputin ito kaya napalingon ako. Isang batang nasa edad 8-10 years old siguro at tangina kasama niya si... Shit! Pinaubaya ko nalang sa bata ang pokemon blindbox set dahil hindi ko siya kayang tignan at makasama. Naglibot nalang muna ko sa toy kingdom at naghanap ng ibang collectibles. After ko mag shopping ng mga regalo at pang personal na gamit, naisipan kong magkape muna.
"Iced matcha latte with almond milk for Romeo, white chocolate frappe for Lou and iced Spanish latte for Clyde," rinig kong sabi nang isang waiter ng cafe
"Sir, 260 pesos sainyo."
"Ay sorry. Here," sabi ko at inabot sakanya ang saktong amount. "SHIT!" bulalas ko nang may maramdaman akong malamig sa buong katawan ko.
"I'm sorry po. Sorry," sabi niya sabay punas sa damit ko
"Tatanga tanga kasi. Nakakainis!"
"Nag sorry na siya diba? Bat galit ka parin? Bata yan oh. Kahit kailan talaga napaka mapride mo," pagtataray ni Lou
"Ikaw kaya buhusan ng kape, matutuwa ka, Lou?"
"Huh? Bat po kilala mo mommy ko? Mommy magkakilala kayo?" Tanong nang batang nakatapon ng kape
"Oo anak. Tito mo siya."
"Mana siguro siya kay daddylo mommy na masungit."
"Alam ba nila mommy at daddy na nandito ka?" Tanong ko kay Lou
"Hindi and please 'wag mong sabihin. It's a surprise. Uuwi ako sa hacienda sa 23."
"Ge," sabi ko at umalis na.
What a shit day today! Nagbihis nalang ako sa sasakyan at dumeretso na ko ng uwi sa hacienda.
"Anak are you ok? Mukhang mainit ulo mo ah," sabi ni mommy
"I'm ok mom. May nakita lang akong ayaw ko Makita."
LOUREL'S POV:
What a malas day! nakakainis! Sa lahat ng pwede kong makita siya pa. Ang nakakainis lalo ang sungit pinagtaasan niya ng boses ang anak ko.
"Bwisit!"
"Akala ko ba ready ka na makita siya?"
"Oo pero nakakainis parin talaga lalo na pinagtaasan niya ng boses ang anak ko."
"Mommy it's ok. It's valid. Natapunan ko siya eh, kahit sino naman magagalit."
"Pero anak hindi ka dapat niya pinagtataasan ng boses lalo na at hindi mo kilala."
"Pero daddy sabi ni mommy tito ko po yon."
"Kahit na nak. Kami nga hindi ka nga namin sinisigawan, siya pa? Ano karapatan niya?"
"Mommy ok lang po talaga. It's not a big deal for me kaya 'wag na natin palakihin. Isa pa, may good thing naman s'yang ginawa, pinaubaya niya sakin yong blindbox collectible set na sabay namin dinampot."
2 days before Christmas, nag grocery kami for Christmas Eve at sa pinaka swerteng pagkakataon, nakasalubong ulit namin si Mark. Napaka mapagbiro ng tadhana. Lahat nalang ng pupuntahan namin nakakasalubong namin siya.
"Oh! Ikaw ulit?"
"Malamang. Ikaw lang may karapatan mag grocery?"
"For Christmas Eve?"
"Malamang."
"Napakataray talaga. Nagtatanong lang eh."
"Common sense kasi. Alam mo naman Christmas ngayon."
"Malay ko ba kung stock niyo lang."
"Pang salad lang bibilhin mo?" Tanong ko kasi yon lang ang laman ng cart niya
"Oo. Sabi ni dad, magpa deliver nalang kasi naka day off ang mga helper."
"Oh edi tayo ang mag prepare. Ano pa't naging chef tayo."
"Yeah. Sabagay. Pero may point din naman si dad, time consuming and nakakapagod. Yong imbes na nag e-enjoy ka nalang, mapapagod ka pa kasi magluluto ka pa."
"Ako, I'm enjoying preparing foods. You know that. Isa pa, bat makikipag unahan pa kayo sa mag pa-deliver dagdag pagod lang din yan sa mga tauhan niyo at sa mga riders. Imbes na nag e-enjoy nalang din sila, nagtratrabaho pa."
"Sabagay."
"Yan lang talaga bibilhin mo? Akin na, isasabay ko na sa cashier. Tas iuwi mo nalang lahat to."
"Iuuwi ko lahat? Teka. Yong pang salad lang. Baka magtaka yon bakit ang dami ko pinamili eh pang salad lang naman pinabili niya."
"Ikaw na bahala mag rason. Basta iuwi mo nalang lahat para di namin bitbitin pag uwi namin don," sabi ko habang nilalagay ang mga binili namin sa tapat ng cashier
"Bat kasi di pa kayo umuwi don?"
"Oo nga mommy, 2 days nalang naman oh. I miss mamita."
"Mas nakaka tuwa at nakaka surprise na kasama ko kayo pag uwi."
"Bat ka ba nagdedesisyon?" Sabi ni Clyde
"Suggestion yon, hindi desisyon. 'wag ka nga sabat ng sabat, di ikaw kausap ko."
"Fine. Gano'n nalang. Daanan nalang natin mga gamit namin at saka tayo dumeretso sa hacienda."
"Ge. Ayaw niyo bang kumain muna?" Tanong niya
"Romeo anak gusto mo ba kumain?" Tanong ni Clyde
"Kayo po ba, gusto niyo kumain?" Balik tanong samin ng anak ko
"Kung ako ha, depende sa kakainan, 'wag sa resto mismo natin kasi baka may makapag sumbong kay dad, edi palpak ang surprise," sabi ko. Every mall kasi ay may branch ng resto namin
"Sakin, 'wag na muna. Mas masaya siguro pag kasama natin kumain sila mommy at daddy," sabi ni Clyde
"Mommy at daddy? Bakit asawa mo ba si Lou? Kasal kayo?"
"Bakit ba? Bawal? Selos ka?"
"Bat naman ako magseselos? Sino ka ba?"
"Mark, Clyde!" Pagsita ko sa dalawa.
More or less 1 hour nag hintay si Mark sa lobby. After that ay umuwi na kami sa hacienda.
"Dito muna kayo. Sesenyas nalang ako pag pwede na."
"Ok."
"Dad? Mom?" Tawag ni Mark, "nandito na po ako. May surprise po ako sainyo," rinig kong sabi niya
"Surprise? Ano yon nak?" Rinig kong tanong ni mommy
"Wait lang po."
Sumenyas samin si Mark kaya pumasok na kami at kitang kita namin ang saya mga mata nila.
"Oh my gosh anak," sabi ni mommy sabay yakap sakin at saka ito nag beso ay Clyde
"I miss you anak," sabi ni daddy sabay yakap din sakin
"I miss you too po."
"Ito na ba ang apo ko? Napaka gwapong bata naman. Halika ka nga dito apo, payakap nga si mamita," sabi ni mommy sabay hila kay Romeo para yakapin ito
"I miss you mamita and daddylo. Mano po daddylo," sabi ni Romeo pero biglang iniwas ni daddy ang kamay niya
"Sige na guys, pumasok na kayo. Sana nagsabi kayo para na prepare ni manang mga rooms," sabi niya at umalis.
CHAPTER 22: MARK’S POV:Hindi nagtagal, bumalik na rin si Lou sa classroom. Kapansin pansin ang pag iwas niya sakin at hindi ko mawari kung bakit, hindi ko alam kung dahil ba sa nangyai no’ng nag bar kami o dahil kay Katelyn. Kahit may bakanteng upuan pa sa tabi ko, kay Aleck siya tumabi, nagbubulungan sila pero naririnig ko rin naman.“you know what guys, para talaga kayong mag boyfriend,” komento ni Katelyn na naka lean sa shoulder ko.“bat ba ang malisyosa mo? normal lang to sa’min. hindi nga nagseselos si Athena eh,” ani Aleck“di ka sure bro,” sabi ko dahil na open up na sa’kin ni Athena one time na nagseselos siya every time tinatawag ni Aleck na baby girl si Lou“baka ikaw lang bro,” singit naman ni Ivan sa usapan“bat naman magseselos ang boyfriend ko?” tanong ni Katelyn“Aleck, pahatid mamaya ha, coding si dad.”“sure. Pero let’s dinner muna mamaya”“ako na bahala sa dinner and chill mamaya. Namiss ko kayo ka bonding eh,” si Katelyn nan aka sandal parin sakin.“kayo nalang. A
MARK'S POV: Gusto ni Lou na iwasan ko raw muna siya dahil sa ginawa niya which is I understand kahit hindi naman dapat kasi nga ok lang talaga sakin. Dumeretso muna ko sa tambayan dahil medyo maaga pa naman at nong malapit na mag umpisa ang first subject namin sa umaga, sabay-sabay kaming pumasok. Pagdating namin sa classroom, may pumukaw agad sa atensyon ko. Shit! Bakit sa lahat ng pwedeng bumungad sakin, siya pa talaga. Naka upo pa siya sa tabi ni Lou.“oh! Hi Katelyn,” bati ni Aleck“hi Aleck,” sabi niya sabay beso“long time no see ah, how are you?” sabi naman ni Ivan“long time no see Ivan, I’m happy kahit nakita ko kayo ulit,” sabi niya sabay beso rin kay Ivan“magkakakilala kayo?” tanong ni Lou“yeah, they are my highschool friends. I’m Katelyn,”“nice to meet you katelyn, I’m Lou.”“nice to meet you, Lou,” sabi niya at nag shakehands sila“kilala mo rin siya?” tanong niya kay katelyn, she’s referring to me“yeah of course. He’s my boyfriend,” proud na sabi ni Katelyn“b-boyfr
MARK’S POV: Pag gising ko, nagluluto si tito ng almusal kaya tinulungan ko nalang muna. Maya-maya pa habang kumakain kami biglang dumating si Lou. Natawa nga ako sa sinabi ni tito na maigi nalang na hindi maalala ni Lou ang nangyari kagabi dahil sobra daw nakakahiya, para sakin naman hindi naman yon nakakahiya dahil sanay naman na ko sa gano’ng eksena.After lunch na ko umuwi dahil hinintay ko pang matuyo ang damit ko. Pag uwi ko sa bahay, nadatnan ko si mommy na paalis na naman ng bahay. San na naman kaya pupunta ‘to.“ikaw bata ka, kaninong bahay ka na naman nakitulog? Tinawagan ko ang mga kaibigan mo, at hindi ka daw doon natulog.”“bakit ba? Ang importante naman umuwi ako,” pabalang kong sagot, ganitong masakit ang ulo ko, ‘wag niya kong simulant“Hindi ka na nahiya, naki tulog ka na nga, nag uwi ka pa ng damit na hindi sayo. May bahay ka naman bakit sanay na sanay kang makitulog sa ibang bahay?” sermon ni mommy sakin“I swear, I wanted to go home, pero anong magagawa ko kung aya
MARK'S POV: dahil nga sobrang lasing na ni Lou ako nalang ang mag bubukas ng pinto nila dahil baka tulog na rin si tito. Hinanap ko ang susi ng bahay nila pero nagulat ako nang bigla niya akong hinalikan. Keys kasi na susi, hindi kiss na halik. "Oy," sabi ko sabay bitaw sa halik "tito," sabi ko nang biglang bumukas ang pinto. Shit nakita kaya niya yong halik "Pasok na kayo. Kailangan mo ba ng tulong?" Tanong ni tito "Ay hindi na po. San po yong room ni Lou?" "Sa taas, sa may gitnang kwarto. Sunod ako doon." Pag dating ko sa kwarto, agad ko s'yang nilapag sa kama. Aalis na sana ako nang bigla s'yang tumayo medyo natumba nga siya pero nasalo ko naman. "San ka ba pupunta?" Tanong ko "Ehem. Anong nangyayari dito?" Tanong ni tito na may dalang batya at bimpo "Hi daddy Rick," kumaway pa talaga siya "Tigilan mo ko. Pasaway ka," "Ang init!" Reklamo niya sabay hubad ng damit niya. Tumalikod agad ako dahil bigla akong nahiya kahit naka bra naman siya. Baka kung ano pa kasi ang isipi
MARK'S POV: I'm glad pinayagan na ko ni Lou na ligawan siya. Sana talaga pag dumating yong panahon na mamahalin din niya ko, sana hindi matulad sa past ko ang magiging relasyon namin. Naka move on naman na ko pero hindi ko pa kaya I disclose ngayon kung anong nangyari dahil may kunting sakit pa, siguro kasi wala pa kaming proper closure no'ng tao na yon. "Night out tayo mamaya. It's on me," pag anyaya ko kila Aleck at Ivan "Wow. Ano meron? Sinagot ka na? Ay sorry di ka pala napayagan manligaw," pilyong biro ni Aleck "Di ka sure." "Ha weh? Pumayag na siya ligawan mo?" "Oo. Hindi ko raw siya tinigilan kaya bahala nalang daw ako." "Wow congrats bro. Pag igihan mo." "Magtino ka na.""Mga gago. Matino naman na talaga ako." "Di kami sure. Diskombyado kami," biro ni Aleck "Gago. Diyan na nga kayo," sabi ko sabay walkout pero sinundan din naman nila ako "Hi Mark, can we go out for lunch?" Tanong no'ng babaeng nakasabayan namin "No," simpleng sagot ko at hindi ko siya nilingon "Ma
LOU'S POV: Hindi ko alam kung anong mararamdaman ko sa pag amin sakin ni Mark pero para sa ikakabuti ng lahat, maigi nang 'wag na muna. Hindi naman sa hindi ko siya gusto o hindi ko siya mahal, hindi lang siguro ako handa para doon kasi para sakin medyo mabilis ang mga pangyayari. I'm not closing my doors though. Hindi siya pumasok dahil lang don, I feel bad. Ayaw na ayaw ko kasing may nasasaktan ako. Pero ano magagawa ko, hindi pa ito ang tamang panahon. Pero bahagya akong nagulat sa sinabi niya na pagod na raw siya. Ang lalim ng pagkakasabi niya na tila may mas malalim pa yon na kahulugan. "Mark," pag tawag ko nang makita ko siya papasok ng classroom "Bakit?""Can we talk?" "Ok. Sa tambayan," sabi niya at naunang mag lakad "ano pag uusapan natin?" Tanong ulit niya at saka ito lumabas sa balcony ng tambayan nila "I just wanna say sorry for saying no," sabi ko sabay yuko. I really feel bad kasi "You don't have to say sorry. You don't owe me an explanation." "I do kasi alam ko
MARK'S POV: For the past 2 days, sobrang naiinis ako sa presensya ni Romeo. Wala naman s'yang ginagawang masama pero kasi anak siya ex ko eh, oo ex ko si Lou and we're not real siblings. We're actually step siblings. I hate everything about her, kahit pa ang anak niya, I hate him kahit wala s'yang
LOUREL'S POV: I'm glad mommy confronted them sa ginagawa nila kay Romeo, hindi na kasi talaga makatarungan eh. Nakakabwisit lang na gina-gaslight pa nila kami as if hindi mali ang ginagawa nila. "Mhie, init naman ng ulo mo. Relax lang. Hindi naman namin ipapahamak yong apo ko." "Dapat lang dhie.
LOUREL'S POV: masakit makitang hindi parin tanggap ni daddy hanggang ngayon ang mismong apo niya dahil lang sa isang rason. Pero umaasa parin akong balang araw matatanggap niya ang anak ko "Nak, pagpasensyahan mo na ang inasta ng daddy mo ha." "Naiintindihan ko po." "Sige na. Pumasok na kayo at
LOUREL'S POV: 2 years ago, napag desisyonan kong mag aral at ipagpatuloy ang master's degree ko Dito sa Turks and Caicos at ngayon graduation ko na. Hindi naging madali ang journey ko dito pero lahat yon nalagpasan ko dahil sa tulong ng diyos, ng pamilya ko at ng boyfriend ko. I must say, worth it







