Kabanata 4. Genius Son

NANG MAKAALIS si Beau ay umakyat na sa kanilang apartment si Leila. Inilabas niya ang susi sa bag at binuksan ang pintuan. Pagpasok sa loob ay agad siyang dumiretso sa sofa at nahahapong naupo na hindi man lang tinatanggal ang cardigan niya.

Kahit ano pa ang iniisip ni Beau, ang pinakamahalaga ngayon ay si San San. Kailangan niyang gawin ang makakaya para manatiling sikreto ang pagkatao ng anak.

Marahang tumunog ang door lock ng study room, mula roon ay lumabas ang isang anim na taong gulang na batang lalaki na hawig na hawig kay Leila. May nakaipit pang lapis sa pagitan ng tainga nito.

Nang makita nito ang hitsura niya ay tila napangiwi ito. “Mommy, take off your cardigan before you get on the sofa,” wika nito.

Alanganin siyang ngumiti, “Okay.”

This level of obsessive-compulsive disorder is definitely inherited from his father. Kaya nga nagulat siya kanina nang sabihin ni Beau na ito ang magmamaneho ng sasakyan niya; he was actually willing to touch her car.

Nang makitang hindi pa rin gumagalaw ang ina ay napapailing na lumapit si San San dito at siya na ang naghubad ng suot nito.

“Mommy, for the first twenty-two years of your life, did you live in a garbage dump?”

Napaawang ang labi niya sa sinabi ng anak. “Your mommy is just lazy, not incapable of taking care of herself.” Matapos ‘yon ay muli siyang nagsalita, “To be precise it should be the first twenty-five years, after all, before you were three years old you were just a little baby who had everything done for you.”

As expected of a mother na may science background, she has a whole repertoire of arguments when she gets serious, leaving San San completely defeated. “I must be a gift from God to save you.”

Totoo ang sinabi nito.

Matapos mabuntis, isa lang ang naging hiling ni Leila, iyon ay maging malusog at masaya ang anak niya. Pero hindi niya inaasahan na higit pa roon ang ibibigay ng Diyos sa kanya dahil napakatalinong bata ng anak niya. Sa murang edad ay kumikita na ng sariling pera si San San at nasusuportahan ang sarili nito.

Naamoy ni Leila ang aroma ng pagkaing niluto ng anak niya. Nagtungo siya sa kusina at doon ay nakita niya itong nakaapak sa maliit na silya, may hawak na spatula sa isang kamay at sa kabila naman ay ang takip ng pan.

Sumandal siya sa dingding pagkaraan ay nagtanong, “Baby, what would you think if your real father showed up one day?”

Wala siyang nakitang emosyon sa mukha nito. “Nagpakita ba si Beau Valencia sa ‘yo, ngayong  araw?”

Muntik na siyang masamid sa sariling laway.

Una, ay tama ang hula nito; pangalawa, nagulat siya na alam nito ang pangalan ni Beau kahit na hindi pa niya nabanggit ni isang beses ang pangalan na ‘yon sa harapan nito.

“P-Paano mo nalaman?”

Napanguso ito, “Mommy, the marriage certificate you keep in the study is all worn out… Also, today’s local news headline is Beau Valencia’s headshot.”

Napatango-tango siya sa narinig na tugon nito. Mayamaya ay itinama niya ito. “Isn’t it a bit inappropriate to call someone by their full name?”

Lalong nanghaba ang nguso nito. “If you don’t acknowledge it, he can only be an irrelevant person.”

Kahit papaano ay nakahinga siya ng maluwag at hindi napigilang pupugin ng halik ang maliit nitong mukha pagkaraan ay nagsalita, “Baby, Mommy loves you.”

Tila nandidiring pinunasan ni San San ang pisngi, “Basang-basa na ako ng laway mo, Mommy.”

Hindi niya napigilang matawa sa narinig. Tila ba biglang naglaho ang lungkot na nararamdaman niya.

A son who says one thing but does another.

--

Matapos maihanda ang mga pagkain sa mesa ay nagsimula na silang kumain.

“How was kindergarten today?” pagbubukas niya ng usapan.

Ganoon na ang routine nila araw-araw at as always ay iisa lang ang sagot nito: “Please believe in your son’s abilities.”

Paano niyang hindi papaniwalaan ang anak?

Isa si San San sa pinakasikat na batang modelo sa Pilipinas na may taunang kita na apat na milyon. Kung hindi lang siya naaawa rito ay paniguradong mas malaki pa ang kikitain nito.

Sa kita nitong iyon, nagawa niya itong ipasok sa isang sikat na paaralan sa edad na anim na taon.

With his good looks, he became the most sought-after student in the entire school on his first day.

“Mommy means that we can share both happy and unhappy things.”

“And what about you?”

“Huh?” kunot ang noong tanong niya.

Mayamaya pa ay napansin niyang may inilabas ito mula sa likuran at inilapag sa harapan niya ang ATM card na pag-aari nito.

“Is Wendy injured?”

Wendy ang pangalan na ibinigay nila sa sasakyan nila. Ang hinala niya ay nakita nito ang lahat ng nangyari mula sa bintana ng kanilang apartment. Wala talagang makakalusot sa matalas na mata ng kanyang anak.

“Mommy can handle it.”

Nanatiling kalmado si San San. “Why rely on a man when you can rely on your son?” pakli nito.

May punto ito. Naningkit ang mga mata niyang tiningnan ito; “Are you sure?”

Nahulaan ni San San na hahaba na naman ang usapan nila ng ina kaya itinaas niya ang palad sa harapan nito saka nagsalita, “No need for thanks.”

“Okay.” Malugod niyang tinanggap ang card ng hindi nagpapasalamat. “But it’s agreed that this money is a loan from Mommy to you.” Paglilinaw pa niya.

“Hmm.” Kaswal na tugon nito. Ang mala-porselana at makinis nitong kutis ay tila kumikinang sa tama ng liwanag na nagmumula sa ilaw. Animo may sarili itong ring light.

Sa araw-araw na magkasama sila ng anak ay hindi pa rin siya makapaniwala na may anak siyang napakagwapo. Hindi siya nakatiis at hinila niya ito saka pinupog ng halik.

Napabuntong hininga naman ito, kumuha ng tissue at pinunasan ang pisngi nito. “Mommy, please respect my germaphobia.” Anito.

Bahagya siyang natawa pero agad ring inangkin ang pagkakamali niya. “I will try my best to control myself next time.”

Pero isang nagdududang tingin lang ang ipinukol nito sa kanya.

Sa buong oras ng pagsasalo nila hindi maiwasan ni Leila na titigan ang anak. Iniisip niya kung gaano kaganda ang genes niya at nagsilang siya ng isang champion child model.

--

Sa kanyang silid, nakatitig lamang si Leila sa kanyang telepono habang malalim ang iniisip.

Ngayon ay alam na ni Beau kung saan sila nakatira. Paano kung isang araw ay bigla na lang itong sumulpot roon? Paano kung bigla nitong makita si San San? Hindi na niya magagawa pang itago ang anak dito kahit ano pa ang gawin niya.

Mabuti na lang at ang ospital kung saan siya nanganak ay pag-aari ng pamilya ng best friend niyang si Ciara, kaya ang pagpapalit ng medical record ay madali na lang para sa kanya.