Kabanata 3. Cold Treatment

TAHIMIK NA tumanaw sa labas ng bintana si Leila, iniisip kung kailan niya dapat dalhin ang kotse sa pagawaan.

Kabibili lang niya ng sasakyan na ito ilang buwan palang ang nakararaan. Segunda mano man ay matibay pa rin pero ngayon ay may gasgas na dahil sa pagiging clumsy niya.

“Leila, how have you been these past seven years?” mula sa kung saan ay tanong ni Calli.

Bahagya pa siyang nagulat sa tanong nito dahil sa pagkakaalala niya ni minsan ay hindi man lang siya nito tinapunan ng pansin noong nag-aaral pa sila sa kolehiyo. Kung papansinin man siya ay himala na ang magsabi ito ng dalawa o tatlong salita. Pero makalipas ang pitong taon ay tila ba nag-iba na ito.

“Ayos lang.”

Tumango ito. “If I remember correctly, you majored in artificial intelligence as an undergraduate. Did you work in a related industry after graduation?”

Sort of, but not entirely.

After graduating, Leila submitted her resume to many artificial intelligence companies. Outstanding graduate siya mula Ateneo De Manila na may mataas na GPA kaya madali niyang naipasa ang interview. Ngunit pagpasok sa kompanya ay saka niya napag-alaman na lahat ng empleyado sa departamento ay pawang mga lalaki, siya, bilang nag-iisang babae ay naisantabi.

Hindi naniniwala ang mga nakatataas maging ang mga kasamanahan na maaari rin siyang umangat sa trabaho dahil lang sa babae siya. Kaya’t kadalasan ang ibinibigay sa kanyang trabaho ay iyong maliliit o madadali lamang.

Bukod pa roon, ay kinailangan niyang mag-maternity leave kaya maraming oportunidad ang lumampas sa palad niya.

“I work in the R&D department at Yale Technology,” tugon ko.

Tumango-tango ito. “Yale is a very well-known company.” Matapos magsalita ay binalingan niya si Beau. “Beau, hindi ba nag-invest ka sa company na ‘yon?”

Napaawang ang labi ni Leila sa narinig. Si Beau, investor sa kompanyang pinagtatrabahuan niya? Pitong taon na siya sa kompanya at ngayon lang niya nalaman ito.

Tiningnan sila nito mula sa rearview mirror saka sumagot para kumpirmahin ang tanong ng una.

Biglang bumilis ang tibok ng puso niya. Maaari kayang alam nito na nag-maternity leave siya?

--

Sa buong durasyon ng biyahe ay panaka-nakang nagnanakaw ng tingin si Leila kay Beau. Hanggang ngayon ay pinipilit niyang arukin kung may alam ba ito tungkol sa anak nila. Pero sa tingin niya ay wala itong alam.

Otherwise, he would have confronted her long ago.

Ang totoo, wala siyang balak na ipaalam rito ang tungkol sa anak nila dahil natatakot siyang kunin nito ang custody ni San San mula sa kanya. Bilang isang ina na pinipilit pagkasyahin ang maliit na kinikita sa trabaho at ama na nuknukan ng yaman, sigurado na kung ano ang magiging desisyon ng husgado.

Hindi niya kayang manalo laban rito.

Bumaba na si Calliyah sa harap ng napakatayog na condo building na nakatayo sa gitna ng magulong siyudad ng Quezon City. Yumuko ito para dungawin ang lalaki. “Beau, see you tonight,” wika nito pagkaraan ay binalingan siya. “Leila, mayroon nga palang welcome party mamaya. Baka gusto mong sumama?” tanong nito.

Paniguradong ang party na ‘yon ay inihanda para kay Beau. Hindi niya gusto ang mga ganoong okasyon, isa pa, magiging katatawanan lamang siya kapag nagpakita siya roon. “I have something to do tonight, you guys have fun.”

“Okay, magkita na lang tayo sa susunod.” Isinara na nito ang pintuan, hila-hila ang purple suitcase na naglakad ito palayo. Kapansin-pansin ang magarbong tindig nito, kahit sino ay mapapalingon.

Natural na ang pagiging confident nito sa sarili dahil sa magandang background ng pamilyang pinanggalingan nito. Samantalang siya ay walang maipagmamalaki.

Noon niya napansin na silang dalawa na lang ni Beau ang naiwan sa sasakyan. Nakapatong pa rin ang mga kamay nito sa manibela pero hindi pa nito iyon ini-start ang engine, tila ba may hinihintay ito.

Nag-ipon ng lakas ng loob si Leila saka nagsalita: “Seven years ago…”

“Come sit in the front.” Biglang sabi nito, tila hindi narinig ang sinabi niya.

Noon niya napagtanto ang sinabi nito kanina na “sit over there” na ang ibig sabihin talaga ay maupo siya sa tabi nito sa passenger seat.

Napalunok siya at dahan-dahang binuksan ang pintuan saka lumipat sa front seat.

Tahimik lang si Leila habang nasa biyahe sila. Nanatili siyang nakayuko at nilalaro ang palawit ng kanyang bag. Hindi niya alam kung paano pang bubuksan muli ang usapan na sinubukan niyang i-bring up kanina matapos nitong putulin iyon.

“Where are you staying?”

Maang siyang napatingin rito pagkaraan ay natataranta niyang iwinasiwas ang palad niya, “H-Hindi mo na ako kailangang ihatid. Ako na ang bahalang magmaneho pauwi,”

Seeing her startled like a frightened rabbit, Beau felt a tightness in his chest for no reason. “I don’t need this little bit of time.” Wika niya sa malamig na tinig.

Walang nagawa si Leila kun’di ibigay rito ang address niya.

Magaling na driver si Beau, just like when he was in the US all those years when he drove alone.

Pero nagtataka si Leila dahil alam niyang mayroon itong sariling driver.

“What were you about to say?” tanong nito na ang tinutukoy ay iyong kanina.

Napalunok siya, nagdadalawang isip kung dapat pa ba niyang ituloy ang pagpapaliwanag rito sa tunay na nangyari seven years ago…o banggitin na lang niya ang tungkol sa divorce?

Naisip niyang sa pagbabalik nito ay maaaring nabawasan na ang poot na nararamdaman nito sa kanya, pero matapos niya itong makita kasama si Calli, napagtanto niyang masyado siyang umasa na magkakaayos pa sila.

Siguradong nais ni Beau ng divorce nang sa gano’n ay makapagpakasal na ito sa babaeng tunay nitong mahal.

Pero kahit na gano’n naisip niyang kailangan pa rin nitong marinig ang panig niya, “That drunken incident seven years ago wasn’t my doing.” Dahil sa takot na hindi siya nito paniwalaan ay agad niyang dinugtungan ang sinasabi: “If I wanted to profit from our marriage, I should have taken action seven years ago.”

If Beau were to do a simple investigation, he would know that the disadvantages this marriage brought her far outweighed the advantages.

Mahabang sandali ang lumipas, at walang narinig ni isang salita si Leila mula rito. Hindi niya alam kung naniwala ito o hindi sa sinabi niya.

“You and Calliyah…”

“That’s none of your business,” putol nito sa sasabihin niya, ramdam niya ang malamig na pakitungo nito. “Why don’t you live in the house in Ilocos?”

Ang bahay na tinutukoy nito ay ang bahay nila noong ikasal sila. Matapos niyang malaman ang pagdadalantao ay agad niyang nilisan ang lugar na ‘yon. Dahil sa pag-aalalang malaman nito ang tungkol kay San San ay tipid niya itong sinagot, “Hindi ko gusto roon.”

Biglang nagdilim ang anyo ni Beau. Ha, I don’t like it.

“Get off.” Utos nito.

Napakurap siya at luminga sa labas ng bintana, saka niya napagtanto na nasa tapat na sila ng apartment building na tinutuluyan.

Teka, bakit siya ang kailangang bumaba? Napansin siguro nito ang pagtataka sa mukha niya at nagsalita ito, “Someone will fix the car and bring it back tomorrow.”

Maang lang niya itong tiningnan.

“Get out of the car,” pag-uulit pa nito. “We can’t stay here for too long.”

Hindi niya maintindihan pero sinunod pa rin niya ito, bumaba siya at bahagyang yumuko, saka nagsalita, “Babayaran kita agad sa lalong madaling panahon.”

Ang tanging sagot na natanggap niya ay ang mabilis na pagharurot ng sasakyan papalayo.