Chapter 5 ฝากหน่อย

Part นาเนีย

“555555” ฉันหัวเราะออกมาคนเดียว ก่อนจะปิดโทรศัพท์ลง เริ่มแต่งหน้าแต่งตัวเพื่อไปมอ ตอนนี้พี่ฮันเตอร์น่าจะหัวร้อนแล้วล่ะ

ณ คณะบริหาร

“ตอนนี้ก็มาครบกันเรียบร้อยแล้วนะครับ” ฉันมานั่งที่เดิมโดยมีแก๊งเพื่อนเฮียมาคัสยืนด้านหน้า แค่เห็นหน้าพี่ฮันเตอร์ฉันก็อดยิ้มไม่ได้แล้ว

“ใครที่รู้ตัว เชิญออกมาด้านนอกเลยครับ อย่าให้พี่ต้องไปเชิญ” เหล่านักศึกษาที่หาพี่รหัสไม่เจอก็เดินออกไปด้านหน้าลานกิจกรรม

“........” พี่ฮันเตอร์มองหน้าฉันนิ่ง สงสัยจะโกรธที่ฉันไปกวนเขาเมื่อเช้าแน่เลย มองฉันอย่างกับจะจับไปขว้างไกล ๆ

“พี่รหัสเดินเข้าไปหาน้องของตัวเองได้เลยครับ ส่วนคนด้านหน้าคือคนที่โดนลงโทษ” เฮียมาคัสก็เดินไปหาน้องรหัส พี่ฮันเตอร์ก็เดินเข้ามาหาฉัน

“พี่ฮันเตอร์ ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ” ฉันยิ้มหวานให้กับพี่ฮันเตอร์ที่ตอนนี้หน้าตาบอกบุญไม่รับอยู่ตรงหน้าของฉัน

“โอเคค่ะ วันหลังหนูจะไม่แกล้งพี่แล้ว” ฉันยอมขอโทษเจ้าตัวแต่โดยดี เพราะดูเหมือนเขาจะไม่พอใจจริงจังมากที่ฉันแกล้งเขาแบบนั้น

“รู้ตัวก็ดี เป็นน้องรหัสพี่แล้วก็อย่าดื้อกับพี่ เข้าใจรึป่าว” ฉันได้ยินดังนั้นก็พยักหน้ารับทันที ฉันไม่ดื้อหรอก (มั้งนะ)

“น้องรหัสคนนี้เป็นเด็กดีที่สุดแล้วค่ะ” ฉันยอตัวเองเต็มที่ พอได้คุยกันก็ดูเหมือนว่าเขาจะไม่โหดเท่าไหร่นะ แต่เอนไปทางเย็นชามากกว่า 

“โอเคครับ ขอให้พี่ทุกคนดูแลน้องของตัวเองให้ดี วันนี้เลิกกิจกรรมได้” เมื่อจบกิจกรรมเราเลยนัดกันไปกินมื้อเย็นเพื่อฉลองสายรหัสสักหน่อย

“เย็นนี้กูส่งโลเคชั่นไปให้นะ” เฮียมาคัสพูดขึ้นมาโดยมีเฮียมาคัส พี่ไคเลอร์ พี่ธีโอ กับน้องรหัสตัวเอง รวมถึงฉันกับพี่ฮันเตอร์ที่ไปด้วย 

“อืม ตามนั้น” พี่ฮันเตอร์ตอบแค่นั้นแล้วก็เดินออกไป เย็นชาจริง ๆหลังจากนั้นฉันกับเฮียมาคัสก็แยกออกมาที่รถ วันนี้ฉันกลับกับเฮียเพราะไม่มีเรียนทั้งคู่

ระหว่างทาง

“หนูชอบมันเหรอ?” เฮียมาคัสที่ขับรถอยู่จู่ ๆ ก็พูดขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย และคำถามมันก็ทำให้ฉันไปไม่ถูกอีกด้วย ถามตรงแบบนี้เลยเหรอ

“ก็เพื่อนเฮียหล่ออะ สูงก็สูง ขาวก็ขาว” ฉันตอบกลับไปอย่างไม่ปิดบัง ถามมาขนาดนี้แล้ว แสดงว่าเฮียดูออกตั้งแต่แรก

“จะจีบมันก็ยากอยู่ เจ้าชายน้ำแข็ง ฉายานี้ไม่ใช่ได้มาเล่น ๆ” ฉันก็ว่ายังงั้นแหละ แต่คนมันชอบสะอย่าง ยังไงก็ต้องทำให้พี่ฮันเตอร์มารักจนได้

“เฮียก็รู้ว่าหนูเก่งจะตาย” ฉันเอาอะไรมามั่นคะเนี่ย แฟนสักคนก็ยังไม่เคยมี จีบใครก็ยังไม่เคยจีบเลย แล้วด่านแรกก็โหดหินขนาดนี้

“ครับแม่คนเก่งของเฮีย คงไม่มาร้องไห้กับเฮียหรอกเนอะ” เฮียเอ่ยออกมาอย่างหยอกล้อ ฉันเลยส่ายหัวรัวด้วยความมั่นใจ ฉันออกจะน่ารักแบบนี้จะไม่ใจอ่อนได้ไง

19.14 น.

“หูยยย น่ากินไปหมดเลยอ่ะ” ตอนนี้เราก็มาถึงร้านชาบูเป็นที่เรียบร้อยแล้ว และฉันเลือกที่จะนั่งข้างพี่ฮันเตอร์ ส่วนอีกฝั่งเป็นเฮียมาคัส

“น่ากินก็จัดเลยครับน้อง ๆ ทุกคน” เมื่อได้ยินแบบนั้นฉันก็ลงมือกินอย่างไม่รอช้า ว่าจะมาจีบพี่ฮันเตอร์สักหน่อย แต่ของกินตรงหน้ามันล่อตาล่อใจเหลือเกินค่อยจีบละกัน

“เฮียหนูหยิบผักอันนั้นไม่ถึง” เมื่อเฮียมาคัสได้ยินก็มองตามนิ้วที่ฉันชี้ไปหยุดที่ผักบุ้ง และก็เอื้อมมือไปหยิบให้ฉัน

“ขอบคุณค่ะ” ฉันรับมาจากมือเฮียและก็เทมันลงหม้อชาบู ที่มันกำลังเดือดปุด ๆ อยู่ตอนนี้ กลิ่นน้ำซุปมันช่างยั่วยวนใจฉันเหลือเกิน

“นาเนียทำไมน่ารักแบบนี้ ไม่เหมือนไอ้มาคัสเลย” พี่ธีโอพูดขึ้นมาในขณะที่กำลังคีบเนื้อจากหม้อไปใส่จานตัวเอง

“หนูไม่ต้องไปฟังมัน ไอ้นี่มันร้าย” เฮียมาคัสเมินเพื่อนตัวเองแต่ว่าหันมาเตือนฉันแทน 

“กูเพื่อนมึงไง กูก็แค่สงสัย ใส่ร้ายกูเลยนะมึง อย่าไปเชื่อไอ้มาคัสมากน้องนาเนีย มันมั่ว” พี่ธีโอรีบแก้ตัวทันควัน

“อย่าไปแซวน้องเขาเยอะ เดี๋ยวแฟนน้องเขาก็ดักฆ่ามึงหรอก” พี่ไคเลอร์พูดขึ้นมาต่อบทสนทนา เฮียได้ยินแบบนั้นก็มองไปที่พี่ไคเลอร์ด้วยสายตาเย็นเฉียบ ส่วนอีกฝ่ายก็ทำเมินไป

“หลอกถามได้ตรงดีค่ะ แต่นาเนียก็อยากบอกพอดีเลย” ฉันพูดพรางเหลือบมองไปยังพี่ฮันเตอร์ที่นั่งอยู่ด้านข้าง

“นาเนียโสดสนิท แต่ว่า...” ฉันพูดทิ้งท้ายไว้ ก่อนจะหันไปเผชิญหน้าตรง ๆ กับพี่ฮันเตอร์เขาเองก็มองฉันเป็นเชิงคำถามเช่นกัน

“นาเนียมีคนที่ชอบแล้วล่ะค่ะ” พูดจบปุ๊บก็จัดการส่งยิ้มหวานไปให้พี่ฮันเตอร์หนึ่งกรุบ ได้ยินดังนั้นเขาก็ชะงักเล็กน้อย แต่ก็หันไปคีบผักมากินต่อ

“มองมันขนาดนี้ก็คงไม่ต้องถามแล้วเนอะว่าน้องชอบใคร” พี่ไคเลอร์และพี่ธีโอก็เลิกสนใจฉันและหันไปดูแลน้องรหัสตัวเอง

“พี่ฮันเตอร์คะ” มือน้อยของฉันเลื่อนขึ้นไปสะกิดแขนของคนด้านข้างเบา ๆ พี่ฮันเตอร์เองก็หันมาตามเสียงเรียกของฉัน

“มีอะไร ว่ามาสิ” เมื่อเห็นว่าฉันเอาแต่เขินตัวบิด พี่ฮันเตอร์ก็ถามออกมา ด้วยสีหน้าที่เรียบเฉยแบบนั้น

“นาเนียชอบพี่ฮันเตอร์ค่ะ” ในที่สุดฉันก็พูดมันออกไป และทุกอย่างภายในโต๊ะก็หยุดชะงัก ทุกสายตามองมาที่ฉันกับพี่ฮันเตอร์เป็นตาเดียว

“เชี่ย~ น้องมึงแม่งคนจริงว่ะ กูนับถือ” พี่ไคเลอร์พูดออกมาดับความเงียบที่เกิดขึ้นเมื่อครู่นี้ ซึ่งเจ้าตัวเองก็ยังไม่ได้พูดอะไรออกมา

“โทษนะครับน้อง พี่ไม่ชอบเด็ก” พี่ฮันเตอร์พูดกับฉันแค่นั้น น้ำเสียงที่ไม่ได้ยินดียินร้ายกับอะไรเลย ไหนจะหน้านิ่ง ๆ แบบนั้นของเขาอีก

“กูพูดไม่ออกเลย” เมื่อพี่ฮันเตอร์ปฏิเสธฉันอย่างแทบไม่ต้องคิดก็ทำฉันเหว๋อไปเลยค่ะ หน้าแตกดังเพล้ง แต่ฉันก็ไม่ยอมแพ้หรอก

“วันนี้อาจจะไม่ชอบ แต่ถ้าวันหน้าก็ไม่แน่นะคะ” ฉันหันไปคีบกุ้งมาวางในจานให้พี่ฮันเตอร์พร้อมความมั่นใจที่กลับมาอย่างรวดเร็ว

“ไม่มีทาง” พูดอีกกี่คำพี่ฮันเตอร์ก็ตัดบทฉันทุกรอบ คนอะไรจะใจร้ายใจดำได้ขนาดนั้น

“ระวังนะคะ จะตกหลุมรักนาเนียแบบไม่รู้ตัว” ฉันยังคงดื้อดึงที่จะจีบพี่เขาต่อ 

“อ้าปากสิคะ น้องรหัสป้อนทั้งที พี่รหัสจะใจร้ายกับน้องได้ลงคอเหรอคะ” ฉันคีบกุ้งตัวเดิมที่พี่ฮันเตอร์ไม่ยอมกินจ่อตรงริมฝีปากของเขา

“เห้อ...” พี่ฮันเตอร์ถอนหายใจจนทุกคนได้ยิน ก่อนจะจำใจกินกุ้งจากมือฉัน เห็นแบบนั้นฉันเองก็ยิ้มหน้าบานไปเลยค่ะทุกคน

“มึงก็ใจดีกับน้องกูหน่อยสิวะไอ้เตอร์” เฮียที่นั่งเงียบอยู่นานพูดขึ้นมา พี่ชายทำดีต้องให้รางวัลสักหน่อยแล้ว

“นี่สำหรับเฮียของหนูคร้า...” ฉันคีบกุ้งไปให้เฮีย ก่อนจะยื่นหน้าเอาแก้มไปถูที่แขนเฮียอย่างอ้อน ๆ

หลายอาทิตย์ผ่านไป

“พี่ฮันเตอร์คะ ช็อกโกแลตค่ะ” ฉันจ่อช็อกโกแลตไปที่ปากพี่ฮันเตอร์ เขาเองก็งับมันเข้าไปก่อนจะกดเกมกับเพื่อนต่ออย่างไม่สนใจนัก

“พี่ฮันเตอร์รักนาเนียรึยังคะ?” นี่เป็นการถามครั้งที่ร้อยแล้วมั้ง นี่ก็ผ่านมาเดือนกว่าแล้วที่ฉันจีบพี่ฮันเตอร์ แต่ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ใจอ่อนลงเลย

“ไม่” และนี่ก็คือคำปฏิเสธครั้งที่ล้านที่เขาพูดกับฉัน คนอะไรจะแข็งเป็นหินแบบนี้ ไม่สิเขาเป็นน้ำแข็งต่างหากเย็นชาชะมัด

“เลิกจีบมันเถอะนาเนีย เฮียหาใหม่ให้เอามั้ย ดีกว่าคนเย็นชาแบบมันตั้งเยอะ” เหมือนว่าเฮียมาคัสจะเป็นคนเหนื่อยแทนฉันแล้ว

ก็ฉันมาเช้าทุกวันเพื่อให้ได้มากินข้าวเช้าที่โรงอาหารกับพี่ฮันเตอร์ ตอนเที่ยงก็มานั่งกินข้าวด้วยกัน ตอนเย็นก็มาหาเฮียเพื่อมาจีบพี่ฮันเตอร์อีก

“เดี๋ยวกูมา” เมื่อเล่นเกมอยู่ก็มีสายเข้าและเฮียก็เดินออกไปรับ ฉันก็ยังคงป้อนขนมให้พี่ฮันเตอร์ต่อไป เขาเองก็กดเกมไปปากก็งับช็อกโกแลตไป

“ป้อนแต่มันไม่เห็นป้อนพี่มั่งเลย” พี่ไคเลอร์พูดออกมาก่อนจะย่นจมูกใส่ฉัน 

“ไม่ให้พี่คนสวยคนนั้นป้อนล่ะคะ เมื่อวานเห็นไปส่งกันด้วยนี่” ฉันเหลือจะเชื่อกับความเจ้าเล่ห์ของเขาจริง ๆ 

“นาเนีย เฮียต้องไปอิตาลีด่วน” เฮียเดินกลับมาด้วยท่าทีที่ร้อนรน เกิดอะไรขึ้นที่นั่นกันนะ ถึงทำให้เฮียของฉันรีบร้อนได้ขนาดนี้

“ไปก่อนนะคะพี่ ๆ” ฉันเก็บกระเป๋าด้วยความรวดเร็วและกำลังจะลุกขึ้นตามเฮียไป ทว่า...

“นาเนียอยู่นี่แหละ ที่นั่นมันมีเรื่องนิดหน่อย เดี๋ยวเฮียรีบไปเคลียร์ให้เสร็จแล้วจะกลับมานะ” ฉันมองเฮียนิ่ง ฉันไม่อยากให้เฮียไปคนเดียวเลย

“เฮียไม่เป็นไรหรอก แต่หนูจะอยู่คนเดียวที่บ้านไม่ได้ เพราะกัสก็ไปกับเฮียด้วย ไม่มีคนอยู่ดูแล” เฮียพูดและก้าวไปยังหน้าเพื่อนตัวเองที่นั่งอยู่

“........” ทุกคนที่ตั้งใจฟังอยู่ก่อนหน้า ก็เข้าใจสถานการณ์ที่เป็นอยู่ และพร้อมใจกันมองไปที่ฮันเตอร์