Chapter 4 แกล้ง

“........” ฉันได้ฉลากมาแล้ว แต่ก็ยังเปิดไม่ได้เพราะเขาให้ปิดดูพร้อมกัน ฉันเดินกลับมานั่งที่เดิมด้วยหัวใจที่เต้นตุ้ม ๆ ต่อม ๆ 

“กติกาก็คือ ต้องตามหาพี่รหัสให้เจอภายใน 3 วัน ถ้าไม่เจอหรือยังไม่มีการรับเข้าสายรหัส จะโดนทำโทษทั้งพี่และน้องนะครับ” รุ่นพี่แจ้งข้อตกลงอย่างชัดเจน

“โอเค เปิดอ่านคำใบ้ได้เลยครับ” เมื่อรุ่นพี่ให้สัญญาณฉันก็เปิดดูคำใบ้ในมืออย่างรวดเร็ว

“เจ้าชายน้ำแข็ง?” อะไรคือเจ้าชายน้ำแข็ง ชื่อพี่น้ำแข็งเหรอ หรือว่าหมายถึงนิสัยเย็น ๆ แล้วอะไรคือนิสัยเย็น ๆ ล่ะ 

“เย็นชา!!” ฉันนั่งพิจารณากระดาษกับคำใบ้ในมืออยู่ไม่นาน ก็คิดถึงคำนี้ออกมา และฉันก็คิดว่าฟ้าจะเข้าข้างฉันเข้าแล้วล่ะ เพราะจากที่ฉันดู ๆ มา ไม่มีใครเย็นชาไปกว่าพี่ฮันเตอร์แล้ว

“วันนี้พอแค่นี้ครับ ขอให้น้องทุกคนหาพี่รหัสให้เจอเร็ว ๆ เลิกได้ครับ” เหล่าน้องรหัสทั้งหลายก็แยกย้ายกันไปหาพี่รหัสของตัวเอง แต่ฉันว่าฉันใช้ตัวช่วยดีกว่า

Part ฮันเตอร์

“คืนนี้กูจะไป Blood Sweet จะไปกับกูมั้ย” ไอ้มาคัสเอ่ยออกมาหลังจากที่เราเลิกกิจกรรมรับน้องแล้ว ซึ่งก็เป็นผับของมันนั่นแหละ

“เอาดิ คอแห้งพอดีว่ะ” ไคเลอร์ผู้ที่ไม่พลาดเรื่องแบบนี้อยู่แล้วเอ่ยขึ้นมา มันน่ะเจ้าเล่ห์กว่าทุกคนในกลุ่มบอกเลย

“กูก็ไป แต่อาจจะไปช้า” ธีโอ อาจจะเป็นพ่อพระในสายตาน้อง ๆ หรือคนอื่น แต่มันนี่แหละซาตานในร่างคน

“แล้วมึงล่ะ?” มาคัสหันมาถามผม ผมเลยพยักหน้ารับไปก็เท่านั้น เป็นเชิงบอกว่าคืนนี้จะไปกับพวกมันด้วย

“พูดบ้างก็ได้นะมึง เดี๋ยวน้องเขาก็หาว่ามึงเป็นรูปปั้นหรอก” ธีโอพูดหยอกล้อ ผมก็เลยยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจนัก ก่อนจะก้มกดเกมในมือต่อ 

“เฮียคะ!” ในระหว่างที่กลุ่มพวกเรากำลังนั่งเล่นกันอยู่ ก็มีผู้หญิงคนหนึ่งวิ่งเข้ามาหาไอ้มาคัส เมื่อมันได้ยินเสียงก็ละออกจากเกมและหันไปหาน้องคนนั้น

“ว่าไง?” เสียงตอนพูดกับเพื่อนแม่งอย่างเถื่อน พอพูดกับน้องคนนั้นอย่างกับคนละคน สงสัยเธอคนนี้จะสำคัญกับมันมาก

“?????” น้องคนนั้นไม่ยอมพูดอะไร แต่ว่าก้มลงมากระซิบข้างหูไอ้มาคัสเพื่อให้ได้ยินกันแค่สองคน ใกล้จนหน้าจะชนกันอยู่แล้ว

“ใช่” เมื่อน้องพูดจบมันก็ตอบกลับไปสั้น ๆ แค่นั้น หลังจากนั้นน้องก็ยิ้มไม่หุบเลย ผมก็มองแวบ ๆ แต่มือก็ยังกดเกมอยู่อย่างไม่สนใจนัก

“อู้ยย มาคัสมีเด็กว่ะ สวยหยดย้อยขนาดนี้ มึงไปหามาจากไหนเนี่ย” ไคเลอร์เอ่ยแซวออกมาเมื่อเห็นว่าน้องคนนั้นเดินออกไปจากตรงนี้แล้ว 

“พ่อกับแม่กูหามาให้เอง” มันตอบแต่มือก็ยังกดเกมอยู่อย่างนั้น เพราะตอนนี้เกมกำลังอยู่ในช่วงตึงเครียด และไม่นานก็มีคำว่า win ขึ้นมาบนหน้าจอ

“พ่อแม่มึงนี่สายตาดีว่ะ กูเห็นครั้งแรกนึกว่าไม่มีอยู่จริง คนอะไรสวยเกิน” ธีโอที่นั่งเงียบอยู่นานพูดขึ้นมา

“.......” ผมก็ดับหน้าจอโทรศัพท์และก็ร่วมวงกับพวกมัน แต่ก็ทำแค่นั่งฟังเฉย ๆ แหละ ผมไม่ชอบพูดให้มากความ

“พอ ๆ พวกมึงเลิกคิดไปไกลได้แล้ว นั่นน้องสาวแท้ ๆ กูเอง” มันพูดออกมาแบบนี้ทำให้ไคเลอร์ขมวดคิ้วขึ้นมาทันที ที่แท้ยัยนั่นก็เป็นน้องสาวมันนี่เอง ถึงว่าดูสนิทกันมาก

“มึงมีน้องสาวสวยขนาดนี้ ทำไมไม่เอามาแนะนำกับเพื่อนกับฝูงวะไอ้มาคัส” มาคัสส่ายหัวให้กับประโยคล่าสุดของไคเลอร์

“พวกมึงมันเลว กูไม่เอาน้องกูมาให้พวกมึงรู้จักหรอก” ดูท่ามันจะหวงน้องสาวอยู่พอสมควร รู้จักกันมาก็นาน แต่ไม่เคยรู้ว่ามันมีน้องสาวด้วย

“กูเลวตรงไหนเนี่ย” ธีโอพ่อพระรีบปฏิเสธทันควัน เมื่อโดนกล่าวถึง มันนี่แหละเลวที่สุดในกลุ่มแล้ว 

“ถ้าเป็นไอ้ฮันเตอร์ก็ว่าไปอย่าง” ไอ้มาคัสพูดพร้อมกับวางมือมาที่ไหล่ของผม ผมเลยหันไปมองมันด้วยสายตาเบื่อหน่าย

“กูไม่ชอบเด็ก” ผมพูดออกไปตามตรง ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม แต่แค่รู้ว่าตัวเองไม่ชอบเด็ก และจะเอาเด็กมาเป็นแฟนอะนะ ไม่มีวัน

“กุก็แค่แซวเล่น มึงก็โหดจังเลย กูล่ะสงสารน้องรหัสมึงจริง ๆ ต้องมาเจอคนแบบมึงเนี่ย” มาคัสพูดและละมือออกจากผม ผมก็ฟังผ่าน ๆ ไม่ใสใจอะไรมาก

“ไป ๆ แยกย้ายกลับเจอกันเวลาเดิม” ธีโอพูดจบเราต่างก็แยกย้ายกันไป ผมเองก็เช่นกันที่กลับมานอนที่คอนโด เพราะอีกหลายชั่วโมงกว่าจะมืด

สองวันผ่านไป

Part นาเนีย

เมื่อวันก่อนฉันเดินเข้าไปหาเฮียมาคัสเพื่อถามให้แน่ใจว่าพี่รหัสของฉันใช่ พี่ฮันเตอร์จริงรึป่าว และคำตอบก็ทำให้ฉันใจฟูขึ้นไปอีก 

“ใช่” เสียงเฮียวันนั้นดังเข้ามาในหูของฉันอีกครั้ง ฉันได้พี่ฮันเตอร์เป็นพี่รหัสด้วยล่ะ อิจฉาตัวเองทันมั้ยเนี่ย 

แต่ว่าฉันยังไม่ได้บอกพี่ฮันเตอร์หรอกว่าฉันรู้แล้ว ปกติถ้ารู้แล้วว่าใครคือพี่รหัสก็ต้องไปรายงานตัวและทำภารกิจเพื่อให้รุ่นพี่รับเข้าสายรหัส

“อิอิ” ยิ่งคิดก็ยิ่งสนุก ฉันกะว่าจะแกล้งเขาสักหน่อย เพราะว่าถ้าไม่เจอต้องโดนลงโดนทำโทษทั้งคู่ และฉันคิดว่าพี่ฮันเตอร์จะไม่ยอมโดนลงแน่นอน

“รอพรุ่งนี้แล้วกัน” ฉันล้มตัวลงนอนด้วยความอารมณ์ที่ดีแสนดี เพราะพรุ่งนี้ก็ต้องเข้ากิจกรรมเฉลยพี่รหัสแล้ว ไม่นานเกินรอพี่ฮันเตอร์ต้องทำอะไรสักอย่างแน่นอน

เช้าวันรุ่งขึ้น

Part ฮันเตอร์

“กูขอช่องทางติดต่อน้องมึงหน่อย” ผมทักไปหาไอ้มาคัส เพราะนี่ก็ผ่านมาครบ 3 วันแล้ว น้องยังไม่มารายงานตัวกับผมเลย 

ผมเลยไปดูใบรายชื่อและปรากฎว่าเป็น นาเนีย น้องสาวไอ้มาคัสได้ผมเป็นพี่รหัส แต่ป่านนี้น้องยังไม่มารายงานตัวเลย หรือว่าหาไม่เจอนะ

“มึงจะเอาไปทำไร?” ผ่านไปไม่ถึงนาทีมาคัสก็ถามกลับมา จะมีอะไรล่ะ ก็ผมไม่อยากโดนลงโทษน่ะสิ ให้ไปทำอะไรไม่รู้ไร้สาระ

“น้องมึงเป็นน้องรหัสกู กูไม่อยากโดนลงโทษ” ผมส่งข้อความตอบกลับไปตามความจริง ผมอยากอยู่ของผมเฉย ๆ 

“ติ๊ง!!” และมันก็ส่งช่องทางการติดต่อน้องมาให้ผม ผมก็กดเข้าไปดูที่หน้าโปรไฟล์ เพื่อแอดเพื่อนกับน้องเอง

แต่สายตาก็ดันไปเห็นรูปของเธอ มือเลยเลื่อนลงมาดูอย่างอัตโนมัติ น้องไม่ค่อยลงอะไรหรอก นานทีถึงลงรูป แต่ละรูปนี่แบบ......

Part นาเนีย

“ติ๊ง!” ในขณะที่ฉันกำลังจะแต่งหน้าเพื่อออกไปมอ ก็มีเสียงแจ้งเตือนเด้งเข้ามาในโทรศัพท์มือถือ จึงเดินไปหยิบขึ้นมาเปิดอ่าน

“กรี๊ด!!” ฉันร้องออกมาเสียงดังลั่นบ้าน เมื่อแจ้งเตือนที่ว่าเป็นของพี่ฮันเตอร์ ตอนนี้พี่ฮันเตอร์แอดเพื่อนฉันมาแล้ว เห็นมั้ยฉันบอกแล้วว่าพี่ฮันเตอร์ต้องทำอะไรสักอย่างแน่นอน

ฉันเห็นแบบนั้นก็เลยกดยอมรับและเข้าไปดูโปรไฟล์พี่ฮันเตอร์ แต่กลับพบกับความว่างเปล่า ไม่มีรูปอะไรลงเลยมีแค่โปรไฟล์รูปเดียว

“คนอะไรจะมีโลกส่วนตัวสูงขนาดนั้น” แต่นาเนียก็ชอบแบบนี้แหละท้าทายดี แกล้งนิดแกล้งหน่อยคงไม่เป็นอะไรหรอกมั้ง

“ติ๊ง!” ฉันกำลังจะกดปิดโทรศัพท์เพื่อแต่งหน้าต่อ ก็มีแจ้งเตือนเข้ามาอีกครั้ง และในช่องแชตของพี่ฮันเตอร์มันขึ้นว่าอีกฝ่ายกำลังพิมพ์

“ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก” หัวใจดวงน้อยของฉันเต้นขึ้นมาอย่างตื่นตระหนก ลุ้นกับจุดสามจุดที่มันกำลังเคลื่อนที่อยู่

“น้องครับ”

“คะพี่ฮันเตอร์?”

“รู้จักพี่?”

“เอ้า ก็รู้จักสิคะ”

“โอเค” 

“แล้วเราเจอพี่รหัสรึยัง?”

“เจอแล้วค่ะ ทำไมเหรอคะ?”

“รายงานตัวรึยัง?”

“ยังเลยค่ะ”

“มันใกล้จะหมดเวลาตามหาพี่รหัสแล้วนะ”

“รู้ค่ะ”

“แล้วยังเฉย?”

“ทำไมต้องตามหาคะ555”

“กวนเหรอ?”

“ก็ในเมื่อพี่รหัสทักมาหาหนูด้วยตัวเองแล้วนี่คะ”

“....…”

“อย่างมาเนียนเหอะ” 

“พี่นี่แหละพี่รหัสหนู”

“อ้าว”

“รู้แล้ว”

“แล้วทำไมไม่ทักหาพี่ล่ะ?”

“หนูก็แค่”

“อยากลองดีกับพี่ฮันเตอร์สุดเย็นชาเฉย ๆ ไงคะ”

“ได้ข่าวว่าทั้งเย็นชา ทั้งโหดสุด ๆ ไม่สนไม่แคร์ใคร”

“ใช่รึป่าวคะ?”

“ก็รู้หนิ ละยังจะทำแบบนี้อีก?”

“55555”

“แต่สุดท้ายพี่ก็ทักมาหาหนูเองนี่ไงคะ”

“ไม่รู้เหรอ?” 

“ว่าถ้าตามหาพี่รหัสไม่ทันเวลาที่กำหนดจะโดนลงโทษ”

“รู้ค่ะ”

“แล้วก็รู้ด้วยว่า พี่รหัสก็จะโดนลงโทษด้วย”

 “ไม่งั้นพี่ไม่ทักมาหาหนูเองแบบนี้หรอก”

“ยัยเด็กนี่!!”

“พี่ฮันเตอร์อย่าพึ่งหัวร้อนสิคะ”

“ป่าว ทำไมพี่ต้องสนใจคำพูดเราด้วย”

“นั่นน่ะสิคะ คนเย็นชาที่มีแต่คนยอมนี่เนอะ”

“รู้ก็ดี” 

“มารายงานตัวดี ๆ”

“พี่จะรับเป็นน้องรหัส”

“สวัสดีค่ะ มารายงานตัว ชื่อ นาเนีย ค่ะ”

“แค่นี่?”

“ค่ะ”

“ทำไมไม่มารายงานตัวตามกฎ”

“พี่ก็รู้หมดแล้วนี่ไง” 

“ให้หนูรายงานตัวซ้ำทำไมคะ จำเจ”

“!!!!!!!” 

“ชักจะหัวร้อนแล้วนะ”

“เอ้าพี่”

“อีกไม่นานก็หมดเวลาแล้วนะคะ” 

“พี่ก็รับหนูเป็นน้องรหัสเลยสิคะ ง่ายดี”

“ไม่มีทาง!”

“ฮั่นแน่ อยากโดนลงโทษด้วยกันล่ะสิ”

“อะไรของเธอ เด็กคนนี้นี่”

“เห้อ~ รับก็รับ”

“ก็แค่นี้เอง ไปละค่ะ บายนะคะ” 

“มีอะไรก็พิมพ์มาบอกหนูนะคะ”

“นี่ ! ชักจะมากไปแล้วนะ”