2

Bella POV.. 

Naglalakad kami sa mahabang corridor ng hotel, nakaakbay siya sa akin nang mahigpit sapat para hindi ako makagalaw o makaiwas. Ang bawat hakbang namin ay nag bibigay ng Sobra sobrang kaba sakin. 

Hindi ko alam kung saan niya ako dadalhin. Hindi ko alam kung ano ang nasa isip niya.

Ang tanging alam ko lang... nasa tabi ko ang isang lalaking nag ligtas sakin.. 

Ngunit bakit biglang naging mas nakatatakot ang gabing ito?

Ang mga bodyguard niya ay sumusunod sa likod namin nang tahimik, parang mga anino na handang pumatay sa isang senyas lang.

Ang init ng suit niya ay bumabalot sa halos hubad kong katawan dahil sa manipis na damit na suot ko. Sa ibang pagkakataon, marahil ay mararamdaman ko iyon bilang proteksyon... bilang ginhawa.

Pero hindi ngayon.

Sa halip na kumalma, mas lalo lamang bumilis ang tibok ng puso ko. May kakaiba sa presensya niya isang bigat na hindi ko maipaliwanag. Para bang sa likod ng ginawa niyang pagliligtas sa akin ay may nakatagong dahilan na hindi ko pa alam.

Siguro kanina nakita ko siya as a safe place. Isang hero. Ngayon? Parang may hawla na unti-unting sumasara sa paligid ko.

Hindi ko alam kung siya ba ang dapat kong pagkatiwalaan... O kung siya ay isang bagong panganib na mas malala kaysa doon kay Martinez. 

Napahinto ako bigla nung lumiko kami sa kabilang corridor. Isang bagay sa loob ko ang sa wakas ay nakahanap ng lakas ng loob na lumaban, Huminto ako sa palalakad.

Napansin niya agad. Tumigil din siya at dahan-dahang humarap sa akin. Sa sandaling magtama ang aming mga mata, parang tumahimik ang buong paligid. 

Ang tanging naririnig ko lang ay ang aking hindi pantay na paghinga at ang marahas na kabog ng aking puso.

"T-Thank you..." Nanginginig ang boses ko habang pilit kong pinipigilan ang takot na gumapang sa dibdib ko. "Pero hanggang dito na lang po ako."

Bahagya kong hinigpitan ang hawak ko sa laylayan ng manipis kong damit, pilit na pinapakalma ang sarili.

"Salamat po talaga sa pagtulong ninyo... pero uuwi na po ako."

Ilang sandali ang lumipas nang walang nagsasalita sa amin. 

Tahimik siya.

Hindi siya gumalaw. Hindi man lang nagbago ang ekspresyon ng mukha niya habang nakatitig lamang sa akin nang matagal.

Ang titig na iyon ay malamig at walang mabasang emosyon, pero mas lalo akong kinabahan dahil pakiramdam ko ay pinagmamasdan niya ang bawat kurba ng katawan ko ang panginginig ng kamay ko, ang bilis ng paghinga ko, ang takot na pilit kong itinatago.

Parang alam niyang takot na takot na ako.. 

"You want to go home..." mahina niyang sabi. 

Paulit-ulit akong tumango, nagbabadyang bumagsak ang mga luha.

"O-Opo... Gusto ko na pong umuwi. Salamat po ulit." aniya ko, mas malakas nang kaunti, pero nanginginig pa rin ang boses ko.

Unti-unti akong napaatras ng ilang hakbang habang hindi inaalis ang tingin ko sa kanya.

Gusto kong tumakbo.

Gusto kong makalayo.

Gusto kong magising na lang mula sa gabing ito na parang isang masamang panaginip lang ito.

Yumuyuko ako,  Paulit-ulit, bilang magalang na paalam. Pilit kong ipinapakita na nagpapasalamat ako ng taos puso, kahit nanginginig pa rin ang mga kamay ko.

Pero nang sa wakas ay naglakas-loob akong tumalikod para umalis...

Agad na may humarang sa daraanan ko.

Dalawang bodyguard niya.

Matatangkad. Matitigas ang ekspresyon. Tahimik na nakatayo sa daanan ko.. Walang emosyon sa kanilang mga mukha, pero sapat ang presensya nila para mapahinto ako.

Napaatras ako nang hindi sinasadya.

Ilang hakbang. bago pa ako makahanap ng ibang daan, naramdaman kong nasa likod ko na siya.

Muling humawak ang kamay niya sa aking baywang at hinila ako pabalik, marahas.... nagpahiwatig na wala akong ibang pagpipilian kundi ang sumama sa kanya... 

Hindi ako makagalaw habang naririnig ko ang mababa at kalmadong boses niya.. 

"Come with me for now,"

Napalunok ako ng mariin at dahan dahang humarap ulit sa kanya.

"K-kailangan ko na po talagang umalis..." 

Lumipat ang kanyang mga mata sa kanyang relo.. 

"It's 11:45 in the evening," aniya, parang wala lang. 

"Pero... kailangan ko na pong umuwi. May pamilya po ako. Naghihintay po sila—"

Bigla niyang hinawakan ang pisngi ko, tila nauubusan na ng pasensya. Mahigpit ang pagkakahawak niya habang pilit niya akong pinapatingala sa kanya, sinusuri mabuti ang mukha ko.

Napahawak ako sa braso niya, nanlalaki ang mga mata ko sa gulat at kaba. Hindi ko alam kung ano ang iniisip niya, Malamig ang kanyang mga mata, ngunit may nakatagong mapanganib na kislap sa ilalim ng mga ito.

"You think after I saved you..." mahina niyang sabi, hindi inaalis ang tingin sa akin, "a simple 'thank you' is enough?"

May bahagyang ngisi ang sumilay sa labi niya, pero hindi iyon umabot sa mga mata niya.

Nanginig ako. 

"W-wala po akong pera... wala po akong maibabayad sa—"

"Shh." Putol niya. Inakbayan niya ulit ako, mas mahigpit kaysa kanina, at pinilit akong maglakad kasama niya.  para bang hindi na mahalaga ang ano mang pagtutol ko. Tahimik na sumunod sa aming likuran ang kanyang mga bodyguard.

"I'm bored tonight," sabi niya nang parang  wala lang.. "Come have a drink with me."

Hindi ko alam kung ano pa ang sasabihin ko mas lalo akong nakakaramdam ng takot ngayon.

Pakiramdam ko ay pinaglalaruan niya ako.

Binibigyan ako ng kaunting pag-asa...

Tapos, dahan-dahan niya itong binabawi.

"S-sige po, pero sandali lang po ahh... Kailangan ko na po kasi talagang umuwi samin.. " namumutla kong bulong habang patuloy kaming naglalakad patungo sa pribadong elevator sa dulo ng corridor.

"what's your name?" tanong  niya. 

"B-bella po.." 

"Nice name.." 

"Do you know that when someone owes me a debt of gratitude... I don't let them off the hook easily?"

Napalunok ako, kahit probinsyana ako at hindi nakatuntong ng kolehiyo naiintindihan ko ang ibig sabihin nun.. 

Bumukas ang elevator. Pinauna niya akong pumasok sa loob bago siya, dalawang tauhan lang niya ang sumabay samin. Nang magsara ang elevator, parang nakulong ang mundo ko. Ang numero ng palapag ay tumataas... pataas ng pataas, patungo sa pinakataas na floor.

At sa bawat segundo, Parang may invisible na kadena na unti-unting lumalapat sa leeg ko.

Nailigtas nga ako mula kay Martinez... pero sa kanya?

Parang mas may mahigpit pang hawla na papasukin ko. At parang... hindi niya ako hahayaang makalabas nang buo.

Pagkabukas ng elevator doors, ginabayan ako niya ako papasok sa marangyang suite.

Pagpasok ko pa lang, agad kong napansin ang lahat ng bagay dito ay mukhang napakamahal malayo sa anumang bagay na nakasanayan ko. Ang mga eleganteng mga kasangkapan, at perpektong ayos ng buong lugar ay nagbibigay ng impresyong maganda...

Pero ang mas nakakatakot.

Ay yung dami ng tao sa loob.

Mas maraming bodyguard lahat nakaitim.

Tahimik silang nakatayo sa paligid ng suite, nakapuwesto sa gilid ng mga dingding at sulok ng silid na parang mga pader na handang pumatay kung may magtatangka sa boss nila. Hindi sila gumagalaw. Hindi sila nagsasalita.

Para silang mga lalaking naghihintay lamang ng isang utos mula sa kanya.

Kinakabahan ako.. 

Pakiramdam ko ay mas mahirap tumakas dito. 

Napansin niya ang pag-aalinlangan ko, pero wala siyang sinabi, tipid lang itong ngumisi..

Naglakad lamang siya papunta sa isang sofa at umupo itinuro ang tapat niyang upuan.

"Sit."

Isang simpleng salita.

Pero sa mababa at kalmado ang tono niya, parang hindi iyon isang pakiusap. Isa iyong utos.

Dahan-dahan akong lumapit at umupo sa tapat niya, pilit na itinatago ang kaba na unti-unting sumisikip sa dibdib ko.

Kaharap ko siya kaya doon ko na pagmasdan nang mabuti ang itsura niya.

Hindi siya mukhang ordinaryong lalaki lang.  Mayroon siyang aura ng isang taong sanay na sinusunod.

Ang presensya niya pa lamang ay sapat na para dominahin ang buong silid..

Lahat sa kanya ay mukhang maayos.

Kontrolado. At mapanganib.

Maayos ang pagkakaayos ng maitim niyang buhok, may ilang hiblang bahagyang bumabagsak sa noo niya na lalo lamang nagpapatingkad sa nakakatakot niyang anyo. Ang perpekto niyang panga, matangos  na ilong, at perpektong hubog ng mukha parang  hindi sapat ang salitang gwapo para ilarawan siya.

May kung anong likas na babala sa loob ko na nagsasabing hindi dapat ako maging kampante.

Dahan-dahan kong iginala ang tingin ko sa buong suite.

Ang buong lugar na ito ay kanya.

Ang kanyang mundo.

Ang kanyang mga patakaran.

At sa hindi ko maipaliwanag na dahilan...

Pakiramdam ko ay unti-unti na rin akong hinihila papasok dito.

Nang muli akong tumingin sa kanya, napagtanto kong kanina pa pala niya ako pinagmamasdan.

Parang hinihintay niya akong maintindihan ang isang bagay.

Parang alam niya na ang mga tanong na bumabagabag sa isip ko.

"Relax...." mahina niyang sabi.

Ngunit imbes na gumaan ang pakiramdam ko, mas lalo lamang humigpit ang pagkakahawak ko sa laylayan ng damit ko.

Dahil sa kakaibang dahilan...

Mas lalo akong kinabahan sa mga salitang iyon.

Makalipas ang ilang minuto, bumukas ang p***o ng suite. Napalingon ako agad. Tatlong lalaki ang sunod-sunod na pumasok.

At sa unang tingin ko pa lamang...

Natigilan ako, halos magkamukha silang apat.

Pare-pareho ang hugis ng mukha, matitikas na tindig, at ang presensyang parang kayang patahimikin ang buong silid nang hindi nagsasalita. Sila ay quadrupets.

Pero may isang bagay na agad kong napansin.

Ang kanilang mga mata.  Doon sila nag kakaiba.  Ang unang lalaki ay may mga matang purong asul malinaw at malamig. Tahimik lamang siyang naglakad papasok, pero kahit wala siyang sinasabi, ramdam ko agad ang bigat ng kanyang presensya.

Ang mga mata naman ng tumulong sakin ay kulay abo, Malamig at mahirap basahin. Mga matang parang  laging may itinatagong sikreto.

Ang sumunod na lalaki ay may kakaibang pares ng mata isang kulay asul at isang kulay abo. Nakangisi siya habang pumapasok, at may kakaibang kumpiyansa sa bawat hakbang niya. Hindi ko alam kung dapat ba akong kabahan o mag-ingat sa kanya.

Dahil kahit nakangiti siya...

May kung anong mapanganib sa kanyang aura.

Ang huling lalaki naman ang pinakatahimik.

Seryoso ang mukha niya, halos walang mabasang emosyon. Ngunit ang mga mata niya ang agad. nakakuha ng atensyon ko.

Isang mata na kulay asul.

At isang mata na kulay pilak.

Napakaganda.. 

Tumingin ako sa lalaking nag ligtas sakin saka sa tatlong lalaking bagong dumating.

Hindi ko alam kung sino sila.

Pero isang bagay ang malinaw sa akin. Kailangan ko na talagang umalis.. 

"Fuck... Maddox, only one girl?" tanong nung lalaking may purong asul na mga mata habang tinitigan ako mula sa kinatatayuan niya.

May bahagyang ngisi sa labi niya, pero hindi ko malaman kung nagbibiro ba siya o seryoso.

"Don't tell me we're sharing the girl again." dagdag niya, sabay tingin kay Maddox.

Nanigas ako.

Hindi ko nagustuhan ang paraan ng pagkakasabi niya.

Parang pinag-uusapan nila ako na parang hindi ako tao.

Parang isa lamang akong bagay na gagamitin mamaya.

Mabilis kong ibinalik ang tingin kay Maddox, pero nanatiling kalmado ang ekspresyon nito. Walang mabasang reaksyon sa malamig niyang mukha.

"Quiet," malamig na sagot ni Maddox.

Isang salita lang.  Pero sapat na para tumahimik ang buong silid.

Ang lalaking may asul na mga mata ay bahagyang napangisi, tila sanay na sa ganoong pagtugon ni Maddox.

"kieran," tawag ni Maddox sa lalaking pure blue eyes.

"If you don't want to, then just get another girl." malamig na sabi ni Maddox.

Mas lumawak ang ngisi nung Kieran, pero wala na siyang sinabi.

Napakuyom ko ang kamao ko sa takot nang maramdaman kong lumapit ang lalaking may magkaibang kulay ng mata.

Ang lalaking may isang asul at isang kulay abong mata.  Siya ang may ngising hindi ko mabasa.

Unti-unti siyang lumapit hanggang sa umupo ito sa tabi ko, masyadong malapit para maging komportable ako.

"Hi," bati niya, magaan ang tono na parang hindi tugma ang kilos niya sa boses niya dahil hinaplos niya ako sa hita na agad kong kinapitlag.. 

Ang titig niya ay nagpaparamdam sa akin ng matinding pagkailang, na para bang sinusubukan niyang makita kung gaano ako natatakot.

Agad akong umiwas ng tingin at bahagyang lumayo.

Hindi ko gusto ang pakiramdam na binibigay nila sa akin.

Napansin nila ang paglayo ko at bahagya silang napangisi.. 

"Scared," tanong niya.

Pero hindi ako sumagot...unti unti lang akong naluluha.. 

Si Maddox ay tahimik lamang na nakamasid mula sa kanyang kinauupuan.

Mas lumala lang ang takot.. Lalo na ng haplusin nung may blue at silver na mata ang buhok ko ng may diin mula sa likod ko, bahagya pa itong yumuko para silipin ang mukha ko..pero ng may mapansin ito, bumitaw ito.. 

"Where did you get her? She looks so young..." tanong nito.. 

Tumigil ang paghinga ko sa tanong niya, Hindi siya sinagot nung Maddox.. 

Pero ng mapansin ko na hinubad nung Kieran ang suit niya at nag salita.. 

"Who's going first?" 

Hindi ko na napigilan ang sarili ko.

Tumayo ako agad mula sa kinauupuan ko.

"U-uwi na po ako..."

Lumabas ang boses ko na mahina at nanginginig.  Hindi ko na hinintay ang sagot nila.

Ang tanging gusto ko lang ay makalayo.

"Please po..." Nanlalaki ang mga mata ko sa takot.. Pakiramdam ko nanganganib ako.. 

Napatitig ako sa tumulong sakin nakikiusap ang mga mata ko.. Umaasa akong papayagan na niya akong umalis.. 

Pero bago pa man ako makagawa ng isa pang hakbang, naramdaman ko ang kamay na humila sa akin pabalik sa sofa.

Napaupo akong muli, gulat sa biglang kilos.

Ang lalaking may magkaibang kulay ng mata ang humila sa akin pabalik.. 

May bahagyang ngisi sa labi niya habang nakatingin sa reaksyon ko.

"Sandali," sabi niya.

Bahagyang yumuko siya, tila natutuwa sa takot na nakikita niya sa akin.

"Hindi pa nga tayo nagsisimula..."

Huminto siya saglit.

"...natatakot ka na?"

Nanlaki ang mga mata ko.

Hindi ko alam kung ano ang ibig niyang sabihin.  Pero isang bagay ang malinaw.

May binabalak sila.. 

Mabilis akong tumingin kay Maddox.

Nakatitig pa rin siya.

Tahimik.

Nakaupo sa kanyang lugar.

Pinagmamasdan lamang ako.