The devil who saved me

BELLA POV.. 

Isang maulan na gabi sa probinsya, Bitbit ko ang isang lumang bayong na puno ng damit, ilang larawan ng pamilya, at lahat ng pangarap ko. Basang-basa na ang suot kong damit, pero mas malalim ang lamig na nararamdaman ko sa dibdib.

Nagpaalam ako sa mga kapatid at magulang ko kanina. Yakap-yakap ko sila nang mahigpit, parang ayokong bitawan ang init ng bahay namin na gawa sa nipa at kawayan.

Babalik ako pag may pera na ako. Ipapagawa ko ang bahay natin... bibili tayo ng lupa. Mag-aaral pa si Junior. Huwag kayong mag-alala," pangako ko sa kanila habang tumutulo ang luha ko na nakikihalo sa ulan. Ngumiti sila nang puno ng pag-asa. 

Si Ate Teresa, ang matagal nang "mabait" na recruiter sa baryo ang sumundo sa akin. Malawak ang ngiti niya, maamo ang mukha, parang tunay na anghel na ipinadala ng Diyos para tulungan kami.

"Sa Maynila, maraming oportunidad para sa katulad mo, Bella. Nakapag-high school ka pa. Perfect ka sa supermarket o grocery. Malinis ang trabaho, may overtime pa," sabi niya habang hinahaplos ang buhok ko. Dahil sa mga salitang iyon, sumama ako nang walang pangamba.

Pero nang tumigil ang sasakyan sa harap ng isang malaking bahay sa isang exclusive subdivision sa Maynila, alam ko na agad na may mali. 

Ang bahay ay puno ng ingay ng malalakas na music, tawa, at amoy ng alak at sigarilyo. Sa loob, mga babaeng naka-maikling damit, makapal ang makeup, at walang takip ang katawan ay naglalakad na parang mga manika na nabubuhay sa gabi.

"A-ate... ano po 'to? Saan po 'yung grocery o supermarket?" tanong ko, ang boses ko ay nanginginig.

Umismid si Ate Teresa. Ang dating matamis na ngiti ay biglang nawala. Napalitan ito ng mapanghamak, malamig na tingin na parang hayop na tinitimbang ang biktima.

"Gumising kana sa pangangarap mo, probinsyana. Walang libre sa Maynila. Kayo talagang mga inosente, naniniwala agad sa pangarap. Ngayon, magiging pera ka na para sakin."

Bumaling siya sa isang seksing babae na tinawag niyang Vanessa. 

"Ayusan mo 'tong bagong dating. 18, fresh, Virgin. Isang gabi lang, kikita tayo ng malaki sa kanya.. Kontakin mo si Martinez. Gusto noon ng bata at malinis."

Nanlamig ang buong katawan ko.

Hindi ko agad naintindihan ang ibig niyang sabihin, pero sapat na ang boses niya at ang mga tingin ng mga tao sa paligid para maramdaman kong may mali.

May mali sa lahat ng ito.

Kinilabutan ako hanggang buto. Dahan-dahan akong umatras, umaasang makakatakas pa bago nila mapansin ang takot sa mukha ko.

Pero huli na.

Dalawang malalaking lalaki ang biglang humarang sa akin.

"Ano'ng ginagawa niyo?!" sigaw ko, nanginginig ang boses.

Tumingin ako sa babaeng pinagkatiwalaan ko.

"Ate... nagsinungaling ka sa akin."

Namasa ang mga mata ko habang pilit kong inaalis ang mga kamay na pumipigil sa akin.

"Uuwi na lang po ako... pakiusap."

Pero sa halip na sagutin ako, lalo lang silang humigpit sa paligid ko.

"BITAWAN NIYO AKO!" sigaw ko, desperado.. 

Sa sandaling iyon, naintindihan ko ang katotohanan hindi ako dinala rito para tulungan.

Isa itong bitag na matagal na nilang in ihanda para sa mga katulad ko.. 

Nagpupumilit ako, sumisigaw hanggang sa sumakit ang lalamunan. Pero dalawang malalakas na suntok sa sikmura ang nagpatigil sakin.  Parang hihimatayin ako sa sakit. 

"Huwag sa mukha," malamig na utos ni Ate Teresa habang nakangiti.

"Gusto ni Martinez na perpekto ang mukha ng mga bagong babae niya."

dagdag niya, tila sanay na sanay sa ganitong sitwasyon.

Nanginginig ako habang hawak hawak ang tiyan ko.. 

Noong araw na iyon, natutunan ko ang pinakamalupit na katotohanan

Minsan, ang mga taong pinagkakatiwalaan mo ang unang magtutulak sa'yo sa bangungot.

Dinala nila ako sa isang silid. 

Puno ito ng salamin at malamlam na ilaw na lalo lamang nagpalakas sa pakiramdam na nakakulong ako. 

Pinilit nila akong sumunod sa gusto nila naligo at inayusan, dinamitan ng isang manipis na puting dress, walang pangloob na kasuotan... kahit paulit-ulit akong umiiyak at humihingi ng tulong, wala silang pakialam..

Lumapit si Vanessa at hinawakan ang mukha ko, pinagmasdan ako na para bang hindi niya nakikita ang taong nasa harapan niya.

"Bakit niyo ito ginagawa?" mahina kong tanong habang tumutulo ang luha ko

Tumaas ang kilay nito.. 

"Magpasalamat ka pa nga. Si Martinez ang bibili sayo. Hindi lang basta basta yun isa siyang hari sa mundong ito. Mayaman, kahit matanda na. Kapag nagustuhan ka niya... maaaring maging prinsesa ka. O alipin."

Hindi nagtagal, bumukas ang p***o.

Nanigas ako nang makita ko ang mga taong pumasok. Mga tauhan ni Teresa.

Wala silang sinabi. Wala rin silang pakialam sa takot na mababasa sa mukha ko habang papalapit sila.

Dinala nila ako palabas ng silid at isinakay sa isang itim na van.

Hindi na ako nakapalag.

Tahimik na lang akong umiiyak habang nakaupo sa loob, nanginginig ang mga kamay ko at pilit iniisip kung paano ako makakatakas.

Sa bawat segundo na lumilipas, mas lalo kong nararamdaman ang papalapit na impiyerno.. 

Tahimik ang buong biyahe.

Tanging ugong lang ng makina ang maririnig sa loob ng van, habang nakatitig ako sa kawalan at pilit pinipigilan ang panginginig ng katawan ko.

Isang skyscraper hotel sa gitna ng Makati ang sumalubong sa amin.

Mataas. Makintab. Napakagara.

Isang lugar na halatang para lamang sa mga taong may pera, impluwensiya, at kapangyarihan. Sa unang tingin pa lang, alam kong hindi ito lugar kung saan basta-basta nakakapasok ang mga ordinaryong tao.

Pagkababa namin ng van, agad kaming sinalubong ng manager ng hotel.

Walang tanong.

Walang pagtataka.

Parang matagal na niyang kilala ang mga taong kasama ko.

Napansin ko ang mga mata niya na dumaan sa akin—sa mukha kong puno ng takot at luha—pero wala akong nakitang kahit anong awa.

Parang wala siyang nakikita.

Parang wala akong halaga.

Hindi nagtagal, dinala nila kami papasok at sumakay sa elevator na diretso sa pinakamataas na palapag.

Sa bawat pag-akyat nito, mas lalo kong nararamdaman ang bigat sa dibdib ko.

Nang bumukas ang p***o ng elevator, isang malawak at marangyang penthouse ang bumungad sa akin.

Pero kahit gaano ito kaganda, hindi ko makita ang karangyaan.

Ang nakikita ko lang ay isang lugar na maaaring maging panibagong kulungan ko.

Pagbukas ng p***o, sinalubong kami ng mabigat na amoy ng alak at tabako.

Nanlamig ang katawan ko habang unti-unting bumungad sa akin ang loob ng penthouse.

Sa malaking sala, may isang lalaking nakaupo nang kampante, tila sanay na sanay na walang sinuman ang makakalaban sa kanya. Hawak niya ang isang bote ng mamahaling whiskey habang nakapaligid sa kanya ang katahimikang puno ng kapangyarihan at yabang.

Pero ang mas nagpabilis sa tibok ng puso ko ay ang nakita ko sa harapan niya.

May isang babae roon na halatang takot at wasak ang loob. Tahimik siyang umiiyak, hindi makatingin kahit kanino, habang ang mga taong nasa paligid niya ay kumikilos na parang walang mali sa ginagawa nila.

Nanlaki ang mga mata ko.

Doon ko naintindihan.

Hindi lang ako ang biktima.

Matagal na nilang ginagawa ito.

At ang lugar na akala ko ay isang marangyang tahanan ay isa palang kulungan ng mga taong nawalan ng boses.

"Dumating ka na pala..."

Bumaling ang matandang lalaki sa akin, may ngising nagbigay sa akin ng matinding takot.

"Ang bago kong laruan."

Naramdaman kong nanlamig ang buong katawan ko sa paraan ng pagtitig niya. Hindi iyon tingin ng isang taong nakakakita ng kapwa tao.

Para sa kanya, isa lamang akong bagay.  Isang bagay na maaari niyang angkinin.

Napaatras ako, nanginginig ang mga kamay ko habang pilit kong pinipigilan ang sarili kong umiyak.

"Gusto ko ng umuwi... Pakiusap po?" mahina kong tanong.

Tumawa siya nang mahina, tila natutuwa sa takot na nakikita niya sa mukha ko.

Sabay baling sa babaeng nasa harap niya.. 

"Hoy, ikaw... Luhod," sabi niya bago unilabas nito ang Pagkalalaki at isinalaksak doon sa bibig ng babae.. 

Nanlaki ang mga mata ko.. 

Doon ko naintindihan kung gaano kalalim ang bangungot na kinasadlakan ko.

Parang gusto kong sumuka, ang malaswang tunog na yun habang may ginagawa silang kalaswaan ay sobrang nakakadiri. 

Napaatras ako, nanginginig ang buong katawan ko.  Gusto kong tumakas.

Gusto kong buksan ang p***o at tumakbo kahit saan, basta malayo sa lugar na iyon.

Pero bago pa ako makagawa ng kahit ano, agad akong hinarangan ng mga tauhan niya at itinulak pabalik sa direksiyon ng sala.

Wala akong magawa kundi sumunod habang pinipilit kong huwag bumigay sa takot.

Maya-maya, tumalikod sila at nagpaalam na aalis na.

"Ahh, ganyan sige pa, ikaw manood ka—" ungol ng matanda sabay duro sakin.

Sa pagkakataong iyon hindi ko na kaya pang manood, Hindi ko na hinintay ang susunod na mangyayari.

Sa natitirang lakas na mayroon ako, mabilis akong lumapit sa p***o.

Pero hindi pala ganoon kadali.

Pagbukas ko ng p***o, agad kong nakita ang mga bantay na nakapwesto sa labas.

Sandali akong natigilan.

Akala ko wala na akong paraan.

Pero sa gitna ng takot, may isang bagay na mas malakas ang sumigaw sa loob ko. 

Ang kagustuhang makatakas.

Hindi ko na inisip ang peligro. Hindi ko na inisip kung ano ang mangyayari pagkatapos.

Lumaban ako.

Gamit ang lahat ng lakas na natitira sa akin, nakahanap ako ng pagkakataong makawala at agad akong tumakbo.

"Tulungan niyo ako!" sigaw ko habang tumatakbo sa malawak na corridor ng hotel, lahat ng p***o kinatok ko.

Ang mga luha ko ay patuloy na bumabagsak, pero hindi ako tumigil.

Hindi ako puwedeng mahuli.

Hindi ako puwedeng bumalik doon.

Sa likod ko, narinig ko ang galit na boses ni Martinez.

"Habulin niyo siya!"

Mabilis ang mga yapak sa likod ko. Naririnig ko na sila. Ang dibdib ko ay puno ng takot, ang hininga ko ay putol-putol. Nakarating ako sa elevator, pero sarado ito. Sa kabilang direksyon, may isa pang corridor.

Tumakbo ako nang hindi na iniisip ang kahit ano.

Hinubad ko ang sandals ko at iniwan iyon sa sahig. Hindi na mahalaga kung masakit ang bawat hakbang ko o kung ano ang iniisip ng mga taong nakakasalubong ko.

Ang tanging mahalaga ay makalayo.

Makawala.  Mabuhay.

Humahabol pa rin ang mga yabag sa likuran ko habang nilalamon ng takot ang buong katawan ko. Hindi ako tumigil kahit nanginginig na ang mga tuhod ko.

Hanggang sa pagliko ko sa isang corridor, nabangga ako sa isang matigas na dibdib.

Nawalan ako ng balanse at napaupo sa sahig.

Napapikit ako sandali, pilit hinihingal, bago dahan-dahang tumingala.

Sa harap ko ay isang lalaking hindi ko pa kailanman nakita.  Matangkad.

Malapad ang balikat.

Suot ang isang perpektong itim na suit na tila ginawa para sa kanya. Ang tingin ay malamig at nakakatakot.

Sa likod niya ay walong lalaki na halatang hindi basta-bastang tauhan.

Mga bodyguard na disiplinado, tahimik, at alerto sa bawat galaw sa paligid.

Pero ang lalaking nasa harapan ko ang tunay na nakakuha ng atensyon ko.

May bigat ang presensya niya.

Isang aura na nagsasabing hindi siya isang ordinaryong tao.

Parang ang buong hotel ay umiikot sa kanyang utos.

Ang mga mata niya ay kulay abo ng tumingin ito sa akin mula ulo hanggang paa. Nakita niya ang luha ko, ang pasa sa braso ko, ang manipis na damit na halos wala nang maitago.

Hindi ko na naisip kung sino siya.

Hindi ko na inisip kung ligtas ba siya o kung isa rin ba siyang panganib.

Ang tanging alam ko lang ay kailangan ko ng tulong.

Mabilis akong gumapang palapit sa kanya, nanginginig ang buong katawan ko. Ang unang nahawakan ko ay ang makintab niyang sapatos bago ako tuluyang napahawak sa kanyang binti.

Dahan-dahan akong tumingala.

At doon ko nakita nang mas malinaw ang mukha ng lalaking nasa harapan ko.

Malamig. 

Nakakatakot.

Pero sa sandaling iyon, siya lang ang tanging pag-asa ko.

"Tulungan niyo po ako..." mahina kong pakiusap, bago tuluyang bumigay ang mga luha ko.

"Please..."

Hawak ko ang kanyang binti habang pilit hinahanap ang lakas para magsalita.

"May humahabol po sa akin..."

Nanginginig ang boses ko.

"Pakiusap... tulungan mo ako."

Hindi ko alam kung sino siya.

Hindi ko alam kung bakit pakiramdam ko ay mas mabigat ang presensya niya kaysa sa lahat ng taong tumatakbo sa likuran ko.

Pero sa gabing iyon, ang lalaking hindi ko kilala ang una kong hinawakan habang humihingi ng kaligtasan.

"Pakiusap..."

Narinig ko ang mga yabag sa likuran ko.

Palapit sila nang palapit.

"Nandito siya!" sigaw ng isa sa mga tauhan ni Martinez.

Mas lalo akong nanginig.

Hindi ko na alam ang gagawin ko kaya mas mahigpit akong kumapit sa lalaking nasa harapan ko.

"Pakiusap..." bulong ko, halos wala nang boses. "Tulungan mo ako..."

Pero hindi siya gumalaw.

Nanatili lamang siyang nakatayo roon, kalmado at tahimik, na para bang walang anumang kaguluhan sa paligid niya.

Parang hindi siya natitinag ng kahit ano.

Hanggang sa yumuko siya at hinawakan ako sa braso, itinayo ako mula sa sahig.

Napatingin ako sa kanya. nakita ko ang mga mata niya nang malapitan.

Malamig.

Parang kaya niyang makita ang lahat ng takot na pilit kong itinatago.

Hinawakan niya ang pisngi ko pinabaling baling parang sinusuri ang itsura ko. 

Hindi iyon banayad na kilos.

May bigat.

May kapangyarihan.

At sa paraan ng pagtitig niya sa akin, alam kong ang lalaking ito ay hindi isang taong dapat balewalain.

Hindi ko alam kung siya ba ang kaligtasan na hinihintay ko...

O isa pang panganib na kailangan kong takasan.

Huminto sila sa harapan namin.

Naramdaman kong parang tumigil ang mundo ko.

Nanginginig akong napailing habang patuloy ang pag-agos ng luha ko.

"Pakiusap..." halos hindi ko na marinig ang sarili kong boses. "Huwag mo akong ibigay sa kanila..."

Hindi ko alam kung bakit, pero sa sandaling iyon, kumapit ako sa maliit na pag-asang baka hindi niya ako pabayaan.

Dahan-dahan siyang tumingin sa mga tauhan ni Martinez.

At doon ko napansin ang pagbabago.

Ang mga lalaking kanina lamang ay naghahabol sa akin nang walang pag-aalinlangan ay biglang natigilan.

Hindi sila gumalaw, hndi sila nagsalita.

Tumingin sila sa lalaking nasa harapan ko na para bang may nakita silang mas kinatatakutan kaysa sa sarili nilang amo.

Napansin ko ang kaba sa mga mata nila.

Ang pag-aalinlangan.

Ang takot.

At doon ko naisip—

Sino ba talaga ang lalaking ito? 

Ngumisi siya.

Hindi iyon ngiting puno ng saya.

Isa iyong ngiting malamig at mapanganib isang ngiting hindi umabot sa mga mata niya.

Dahan-dahan niyang hinubad ang kanyang itim na suit at ipinatong iyon sa balikat ko.

Parang isang tahimik na pahayag.

Parang sinasabi niya sa lahat ng naroon na hindi na nila ako basta-basta makukuha.

Tumingin siya sa mga tauhan ni Martinez.

At nang magsalita siya, Malamig ang boses niya na sapat para marinig ng lahat.

"Tell to your boss..."

Sandaling tumigil siya.

"His new possession is no longer under his control."

Nanigas ang mga lalaki sa harapan namin.  Walang sumagot.  Walang kumontra.

Dahil sa paraan ng pagtayo niya roon, malinaw na hindi siya isang taong hinahamon.

Hinila niya ako palapit sa kanya at inakbayan palayo sa kanila.

Hindi ko alam kung dapat ba akong matakot o magtiwala.

Ang tanging alam ko, ilang segundo lang ang nakalipas, tumatakbo ako para makaligtas.

At ngayon, nasa tabi ako ng isang lalaking parang mas nakakatakot pa sa lahat ng taong humahabol sa akin.

Pakiramdam ko ligtas ako...

Pero may malamig na boses sa isip ko na nagsasabing baka ang pagliligtas na ito ay simula lamang ng panibagong panganib.

Dahil ang lalaking humarap para protektahan ako...

ay tila may sariling kadilimang dala.