Mag-log inWhile taking a trip to Ohio with her family 16-year-old Sakura tattoo receives a magic necklace containing the powers of a being known as the swordkeeper she must now use these powers to find magic weapons and save an alternate universe
view moreเสียงนาฬิกาปลุกดังแว่วมาจากใต้กองหมอนทรงยันต์กันฝันร้าย โลมา หญิงสาวผู้มีใบหน้าสวยคมสะดุดตา แต่ขอบตาคล้ำเล็กลงจากการนั่งเช็กตารางสีมงคลจนดึกดื่น สะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยอาการลุกลี้ลุกลน สิ่งแรกที่เธอทำไม่ใช่การบิดขี้เกียจ แต่คือการหยิบมือถือขึ้นมาเปิดแอปพลิเคชัน “เช็กดวงรายวัน”
“วันนี้ชาววันพฤหัสบดี... ทิศมงคลคือทิศตะวันออกเฉียงเหนือ"
“สีนำโชคคือสีส้มอิฐและเขียวเหนี่ยวทรัพย์ สีต้องห้ามคือสีม่วง”
"ระวังวิบากกรรมจากของมีคมและวาจาเชือดเฉือน”
โลมาพึมพำกับตัวเองก่อนจะรีบดีดตัวลงจากเตียง สายตาเธอกวาดมองรอบห้องพักขนาดรูหนูที่ผนังเต็มไปด้วยโปสเตอร์ดาราเกาหลีที่แปะทับด้วยผ้ายันต์จากวัดดังทั่วสารทิศ บนหัวเตียงมีหินนำโชคเรียงรายประหนึ่งคลังแสงอัญมณี เธอกวาดตามองชุดที่เตรียมไว้ตั้งแต่วันก่อน
วันนี้คือวันสำคัญ... วันที่เธอต้องไปสัมภาษณ์งานหลังจากตกงานติดต่อกันมาแล้ว 3 เดือน
เธอก้าวเข้าสู่ขั้นตอนการแต่งตัวที่ประณีตยิ่งกว่าการประกอบพิธีกรรม โลมาเลือกชุดสไตล์ Bohemian ที่เธอเชื่อว่าช่วยเสริมพลังงานธาตุลมเพื่อให้หยิบจับอะไรก็คล่องแคล่ว เสื้อผ้าฝ้ายสีส้มอิฐปักลายดอกไม้ประดับด้วยพู่ห้อยระย้า กระโปรงยาวชายบานพลิ้วสีเขียวเข้มเข้าชุด เธอม้วนผมลอนคลาย ๆ แล้วประโคมเครื่องประดับไม้และหินสีมงคลเต็มข้อมือ เสียงลูกปัดกระทบกันดังกริ๊งกร๊างทุกครั้งที่ขยับตัว
“สาธุ... วันนี้ขอให้ลูกช้างได้งานเถอะนะคะ หลวงพ่อช่วย โลมาจะแก้บนด้วยไข่ต้มร้อยฟองเลย”
เธอยกมือท่วมหัวหน้าโต๊ะเครื่องหมู่บูชาจิ๋ว ก่อนจะหยิบ “ตะกรุดสาริกาลิ้นทอง” มาพกติดตัวเพื่อช่วยเรื่องการเจรจา แล้วก้าวเท้าซ้ายออกจากห้องตามเคล็ดลับโบราณ
แต่โลกความเป็นจริง... มักไม่ปรานีสายมู
ระหว่างทางไปสมัครงาน โลมาเผชิญกับ “บททดสอบดวงชะตา” อย่างหนักหน่วง เริ่มจากสายรถเมล์ที่ควรจะมาในทิศมงคลดันยางแตกต่อหน้าต่อตา เธอต้องวิ่งกระหืดกระหอบไปขึ้นวินมอเตอร์ไซค์ที่ขับซิ่งจนพู่ที่เสื้อโบฮีเมียนของเธอไปพันเข้ากับแฮนด์รถข้าง ๆ จนเกือบเกิดอุบัติเหตุ พอไปถึงบริษัทแรกที่นัดสัมภาษณ์ เธอกลับพบว่าระบบไฟในอาคารขัดข้องจนยกเลิกการสัมภาษณ์ทั้งหมดในวันนั้น
“สีส้มอิฐไม่ช่วยเลยเหรอเนี่ย...” เธอพึมพำอย่างท้อแท้ ขณะยืนปาดเหงื่ออยู่ริมฟุตพาท
จนกระทั่งสายตาของเธอเหลือบไปเห็นป้ายประกาศรับสมัครพนักงานชั่วคราวเร่งด่วนที่สนามกอล์ฟสุดหรูแห่งหนึ่ง “The Peak Golf Club” ตำแหน่งพนักงานอำนวยความสะดวกในสนาม (แคดดี้เฉพาะกิจ)
“สนามกอล์ฟ... อยู่ทิศตะวันออกเฉียงเหนือเป๊ะ” โลมาตาเป็นประกาย เธอรีบบึ่งไปที่นั่นทันที
ณ สนามกอล์ฟ “The Peak Golf Club”
บรรยากาศในออฟฟิศสนามกอล์ฟกำลังเข้าขั้นวิกฤต เสียงวิทยุสื่อสารดังระงมสวนกับเสียงโทรศัพท์ที่แผดร้องไม่หยุด
“พี่ชัย แคดดี้กลุ่ม VIP ท้องเสียกะทันหันสามคน รถกอล์ฟขาดคนขับด่วน แขกกำลังจะถึงคลับเฮาส์แล้ว”
ชัย ผู้จัดการสนามวัยกลางคนที่เหงื่อท่วมหน้า หันมาเจอ โลมา ที่ยืนเก้ ๆ กัง ๆ อยู่หน้าประตูพอดี เขาไล่สายตามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า... แล้วก็ต้องชะงักกึก
หญิงสาวตรงหน้าสวมชุดกระโปรงผ้าฝ้ายสีชุดส้มอิฐ เขียว ปักลายเถาวัลย์พะรุงพะรัง ข้อมือเต็มไปด้วยกำไลหินสีนำโชคที่ส่งเสียง กรุ๊งกริ๊ง ทุกครั้งที่เธอขยับตัว ผมลอนเซอร์สไตล์โบฮีเมียนของเธอดูเหมือนหลุดออกมาจากงานเทศกาลดนตรีข้างเขาใหญ่ มากกว่าจะมาเดินอยู่บนกรีนหญ้าที่ตัดเรียบกริบระดับมิลลิเมตร
“มาสมัครงานแคดดี้ใช่ไหม” ชัยถามรัวเร็ว ไม่รอให้เธอทักทาย
“คะ อ๋อ... ใช่ค่ะ คือโลมาเช็กดวงมาแล้วว่า...”
“ไม่ต้องเช็กดวง ขับรถกอล์ฟเป็นไหม แบกถุงหนัก ๆ ไหวหรือเปล่า” เขาขัดจังหวะพลางยื่นใบสมัครแบบลวก ๆ ให้เธอเซ็น
“ขับได้ค่ะ แบกไหวค่ะ โลมาพลังธาตุไฟเยอะ...”
“เออ ๆ ดี พลังอะไรก็เอามาให้หมด” ชัยเซ็นชื่อกำกับในใบพนักงานทดลองงานทันทีโดยไม่ดูวุฒิการศึกษาด้วยซ้ำ ก่อนจะหันไปตะโกนสั่งลูกน้อง
“เฮ้ย เอาหมวกแคดดี้ให้ยัยหนูโบฮีเมียนนี่ใบหนึ่ง แล้วพาไปลงสนามหลุม 1 ด่วน แขก VIP กำลังจะออกรอบในอีก 5 นาที”
โลมายังไม่ทันได้ตั้งตัว หมวกปีกกว้างใบใหญ่ก็ถูกสวมทับลงบนหัวจนเกือบปิดตา พร้อมกับถุงกอล์ฟหนักอึ้งที่ถูกโยนมาพาดบ่า
“เดี๋ยวค่ะพี่ ไม่สัมภาษณ์ต่อเหรอคะ เรื่องทัศนคติ หรือ...”
“ทัศนคติเอาไว้ก่อน ตอนนี้เอาชีวิตรอดจากแขก VIP ให้ได้ก็พอ ไป”
“จำไว้นะ เธอต้องนิ่งมีสติห้ามไปรบกวนสมาธิลูกค้า ที่สนามห้ามซุ่มซ่ามและที่สำคัญ"
"วันนี้บอสใหญ่จะลงมาตรวจสนามด้วยตัวเอง ห้ามทำเรื่องขายหน้าเด็ดขาด!” ผู้จัดการกำชับเสียงเข้ม
ชัยโบกมือไล่ส่ง ๆ ทิ้งให้โลมายืนงงในชุดส้มเขียวสดใสท่ามกลางพนักงานคนอื่น ๆ ในชุดยูนิฟอร์มสีขาวสะอาดตาที่มองเธอเป็นตาเดียว โลมารีบกึ่งวิ่งกึ่งเดินตามพนักงานคนอื่นออกไป พู่ที่กระโปรงสะบัดพลิ้วไปตามแรงลม พร้อมกับความมั่นใจเต็มร้อยว่าปาฏิหาริย์สายมูกำลังจะเริ่มต้นขึ้น…
โลมาประคองร่างในชุดโบฮีเมียนขึ้นนั่งบนรถกอล์ฟไฟฟ้า พู่ปักที่แขนเสื้อสะบัดพริ้วปะทะลมขณะที่เธอกำพวงมาลัยแน่น สายตาจับจ้องไปที่เส้นทางสีเขียวขจีมุ่งหน้าสู่หลุม 1 ด้วยหัวใจที่พองโต
“ทิศเหนือมงคล... ลมพัดจากขวาไปซ้าย ตำราว่าไว้จะได้รับทรัพย์!”
เธอพึมพำคาถาเรียกขวัญเบาๆ ขณะขับรถนำขบวนแขก VIP ระดับมหาเศรษฐีไปยังจุดทีออฟ (Tee-off) ท่ามกลางสายตาพนักงานคนอื่นที่มองชุด "ส้มอิฐ-เขียว" ของเธอด้วยความกังขา แต่โลมาหาได้แคร์ไม่ เธอเชื่อมั่นว่าออร่าของหินสีบนข้อมือจะช่วยให้ทุกอย่างราบรื่น
เมื่อถึงหลุม 1 บรรยากาศเงียบสงัดจนได้ยินเสียงลมพัดใบไม้ แขก VIP ผู้ทรงอิทธิพลก้าวออกมายืนประจำจุด เตรียมพร้อมจะวาดวงสวิงเปิดเกมอย่างสง่างาม เขาจัดท่าทางอย่างพิถีพิถัน สูดลมหายใจเข้าลึก และเริ่มเงื้อไม้กอล์ฟขึ้นช้า ๆ ในจังหวะที่สมาธิของทุกคนจดจ่ออยู่บนปลายไม้
แต่แล้ว... "เคราะห์กรรม" ก็ทำงานเร็วกว่า "แต้มบุญ"
พู่ห้อยระย้าที่แขนเสื้อโบฮีเมียนของโลมาดันไปเกี่ยวเข้ากับหัวถุงกอล์ฟใบยักษ์ในจังหวะที่เธอพยายามจะก้มลงหยิบน้ำเย็นบริการลูกค้า เธอสะดุ้งสุดตัวและพยายามกระชากแขนออก แรงดึงนั้นมหาศาลพอที่จะทำให้ "สร้อยหินนำโชค 7 สี" เส้นเขื่องบนข้อมือของเธอขาดผึง
แกรก... แกรกๆๆๆ!
ลูกปัดหินสีนับร้อยเม็ด ทั้งหินตาแมว หินมงคล และลูกปัดไม้กระจายตัวออกจากเส้นเอ็น พุ่งลงกระทบพื้นปูนและพื้นหญ้าที่เงียบสงัดราวกับเสียงลูกระเบิดขนาดย่อม มันกระเด็นกระดอนไปทั่วทิศทาง บ้างก็กลิ้งไปหยุดอยู่แทบเท้าของลูกค้าในจังหวะที่เขากำลังจะฟาดไม้ลงมาพอดี
“เฮ้ย”
ลูกค้าชะงักกึกจนเสียขวัญ วงสวิงที่ควรจะสมบูรณ์แบบกลับกลายเป็นการ "ตีแป้ก" หัวไม้เฉี่ยวลูกกอล์ฟไปเพียงนิดเดียว ส่งผลให้ลูกกอล์ฟสีขาวนวลพุ่งกระเด็นออกไปในแนวราบแบบไร้ทิศทาง ก่อนจะตกลงสู่สระน้ำข้างกรีนด้วยเสียง “จ๋อม” ที่ดังบาดลึกเข้าไปในใจของทุกคนที่ยืนอยู่ตรงนั้น
ความเงียบที่น่าอึดอัดเข้าปกคลุมสนามหลุม 1 ทันที ลูกค้าหน้าถอดสี มือที่ถือไม้กอล์ฟสั่นเทิ้มด้วยความโกรธ ขณะที่โลมายืนตาค้างมองดูหินนำโชคของเธอที่บัดนี้กลายเป็น "หินนำซวย" กระจัดกระจายอยู่เต็มพื้นสนาม
“ขะ...ขอโทษค่ะท่าน พอดีหินมัน...มันอยากออกมาช่วยรับพลังงานลบแทนท่านค่ะ”
โลมาละล่ำละลักตอบพลางรีบก้มลงไปตะกุยเก็บหินบนพื้นอย่างลนลาน โดยไม่รู้เลยว่าสายตาคมกริบของใครบางคนที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่ห่างๆ กำลังจ้องมองเธอเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อ
เหตุการณ์ที่สองหนักกว่าเดิม เมื่อเธอต้องส่งเหล็กเบอร์ 7 ให้ลูกค้า แต่ดันไปหยิบ “น้ำมนต์พกพา” ในกระเป๋าออกมาฉีดพ่นใส่ลูกกอล์ฟโดยพลการ
“ทำอะไรของเธอเนี่ย” ลูกค้าตวาด
“ฉีดน้ำมนต์เรียกพลังค่ะท่าน ลูกจะได้วิ่งลงหลุมเป๊ะ ๆ ไงคะ”
แต่ความซวยถึงขีดสุดเกิดขึ้นที่หลุม 9 ซึ่งเป็นหลุมพาร์ 5 ที่ยากที่สุด และที่นั่นเอง... เธอได้เผชิญหน้ากับ “บอสปราบ” เจ้าของสนามกอล์ฟผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเนี้ยบระดับไมโครเมตร
ปราบยืนอยู่วงนอกในชุดโปโลสีน้ำเงินเข้ม กางเกงสแล็คสีเทาไม่มีรอยยับแม้แต่นิดเดียว ผมเซตทรงเป๊ะสะอาดตา เขากำลังยืนคุยกับนักธุรกิจระดับประเทศที่เป็นคู่ค้าสำคัญ ท่าทางของเขาเต็มไปด้วยอำนาจและความกดดัน
โลมาที่พยายามจะกู้หน้า ดันรีบวิ่งเอาคูลลิ่งทาวเวอร์ (ผ้าเย็น) ไปบริการลูกค้าท่ามกลางแดดเปรี้ยง แต่เพราะกระโปรงโบฮีเมียนที่ยาวรุ่มร่ามดันไปเกี่ยวเข้ากับหัวสปริงเกอร์ฉีดน้ำอัตโนมัติที่เพิ่งซ่อมเสร็จ
แกรก... ตู้ม!
น้ำพุ่งกระฉูดขึ้นมาแรงอย่างกับน้ำพุเมืองนอก และมันพุ่งตรงไปที่กลุ่มของบอสปราบอย่างแม่นยำ ไม่ใช่แค่ตัวบอสที่เปียกโชก แต่นาฬิกาหรูและแท็บเล็ตที่มีข้อมูลสำคัญในมือของเขาก็อาบน้ำมนต์ธรรมชาติไปด้วย
“ว้ายยย โลมาขอโทษค่ะ ขอโทษค่ะคุณลูกค้า” หญิงสาวรีบวิ่งหน้าตั้งเข้าไปเอาผ้าปักพู่โบฮีเมียนของเธอเช็ดหน้าให้ปราบอย่างลนลาน แต่ยิ่งเช็ดพู่ที่เปียกน้ำก็ยิ่งฟาดหน้าปราบจนเขาต้องหลับตาปี๋
“หยุดเดี๋ยวนี้” เสียงกัมปนาทของปราบดังขึ้นจนนกที่เกาะต้นไม้แถวนั้นบินหนีกันกระเจิง
ปราบลืมตาขึ้นมาอย่างช้า ๆ น้ำจากสปริงเกอร์หยดลงจากปลายจมูกโด่งคมสัน สายตาคมกริบดุจมีดโกนจ้องเขม็งไปยังหญิงสาวในชุดสีส้มอิฐปักพู่ระย้าที่ดูเหมือนหลุดออกมาจากเทศกาลดนตรีมากกว่าจะเป็นแคดดี้ ใบหน้าของเขาแดงก่ำด้วยความโกรธจัดที่พยายามสะกดกลั้นไว้ เขาหยิบผ้าเย็นที่เปียกชุ่มและเต็มไปด้วยลูกปัดไม้ของเธอโยนทิ้งลงบนพื้นหญ้าอย่างไม่ไยดี
“คุณเป็นใคร ใครรับคุณเข้ามาทำงานในสภาพที่ชุดเลอะเทอะแบบนี้” ปราบถามด้วยน้ำเสียงเย็นชาแต่แฝงไปด้วยพลังทำลายล้าง
“คือ... โลมาเป็นพนักงานใหม่ค่ะ เพิ่งมาเมื่อสักครู่คะ” หญิงสาวตอบเสียงสั่นเครือ มือไม้สั่นพยายามลูบกำไลหินที่เหลืออยู่บนข้อมือเพื่อเรียกสติ
“วันนี้ดวงมัน... ดวงมันไม่ค่อยดีเท่าไหร่ค่ะ แต่อย่าเพิ่งวีนเลยนะคะ เดี๋ยวโลมาไปเอาน้ำมนต์ในรถมาพรมแก้เคล็ดให้...”
“ดวง” ปราบทวนคำพร้อมแค่นยิ้มสมเพช
“ที่นี่คือสนามกอล์ฟระดับสากล ไม่ใช่สำนักร่างทรง"
"เราจ้างคนมาทำงานด้วยความสามารถ ไม่ใช่ดวงและความสามารถของคุณในวันนี้คือ... ทำผมเสียบุคลิก ทำลูกค้าของผมเสียหน้า และทำให้อุปกรณ์ของผมพัง”
“ผู้จัดการชัย มานี่” ปราบตวาดใส่วอร์เรียกเสียงดังลั่นสนามจนนกบินหนี
ชัย ผู้จัดการสนามขับรถกอล์ฟวิ่งหน้าตั้งเข้ามาทันที หน้าตาซีดเผือดจนแทบจะเป็นลมเมื่อเห็นสภาพเจ้านายเปียกปอนไปทั้งตัว
“คะ...ครับ บอส ผมขอโทษครับ พอดีคนขาดกะทันหันผมเลยต้องรีบรับ...”
โลมาหูผึ่งตาโตเท่าไข่ห่าน เธอหันไปมองผู้จัดการสลับกับชายหนุ่มตรงหน้าด้วยอาการช็อกซีนีม่า
“บอส... คนนี้คือ... เจ้าของที่นี่เหรอคะพี่ชัย”
“ก็เออน่ะสิ นี่ บอสปราบ เจ้าของสนามกอล์ฟและธุรกิจในเครือทั้งหมด” ชัยกระซิบดุพลางหันไปโค้งคำนับปราบปรกๆ
“บอสครับ ผมจะจัดการไล่ออกทันทีครับ ผมขอโทษจริงๆ ครับ”
ปราบก้าวเข้าไปใกล้จนโลมาต้องถอยหลังกรูด กลิ่นน้ำหอมราคาแพงมหาศาลเจือกลิ่นดินหญ้าทำเอาเธอหายใจไม่ทั่วท้อง เขาชี้หน้าเธออย่างคาดโทษ สายตาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่คลอไปด้วยน้ำตาของเธอ
“คุณรู้ไหมว่าเวลาของผมมีค่าแค่ไหน คำขอโทษโง่ๆ จากปากที่พูดแต่เรื่องไร้สาระของคุณมันชดใช้ไม่ได้หรอกนะ” ปราบสั่งเสียงเฉียบขาด
“ชัย อย่าให้ผมเห็นหน้าเธออีก ไม่ว่าดวงของเธอจะบอกให้เดินมาทิศไหนก็ตาม”
โลมายืนตัวสั่นเทิ้มท่ามกลางสายตาพนักงานคนอื่น ๆ ที่มองมาอย่างเวทนาผสมขำขัน เธอทั้งอาย ทั้งโกรธ และน้อยใจในโชคชะตา หญิงสาวหันหลังวิ่งหนีออกมาจากกรีนหลุม 9 ทันที พู่ที่กระโปรงโบฮีเมียนสะบัดไปมาอย่างบ้าคลั่งเหมือนจะเยาะเย้ยความซวยซ้ำซากของเจ้าของ
“ทิศมงคลอะไรกัน... สีส้มอิฐอะไรกัน... บอสปราบคนนี้นี่แหละ คือเจ้ากรรมนายเวรตัวจริงของแท้”
In FalusiaKariya hung on for dear life on the side of Spire peak, hoping someone would save him, considering the fact that he was already battered and bruised. Just then a man with long white hair, red eyes, wearing a black wizards robe and a lady with long black hair, with brown eyes, a white face wearing a black kimono stepped to the edge of the mountain and looked down.
Spire peak, a place of many legends and stories around Falusia. Spire peak stands by itself, no one lives on it, all that’s up there is a big dial in which swords and stones seem to fit. No one knows how the dial got there, it just appeared one day and it has been apart of Falusia ever since. People say that the former Sword Keeper disappeared after a battle and was never seen again.Sekora and D2 landed at the base of Spire peak, which was a big mountain with
Sekora took a long needed rest after the battle with Kariya, which took a lot out of her. It was Saturday, so that meant lots of rest, which Sekora used to sleep the whole day. Peter was even sent away, leaving the parents to believe she was sick.Sekora said that she was and Jamie made her soup and took her temperature. D2 came into the kitchen, where Sekora was eating soup and told her that she found the location of the final two swords.
In Falusia,Luese was sitting in a tree thinking over what the Sword Keeper had said to him.“We’ll help you, but I’ll be watching you.”
Welcome to GoodNovel world of fiction. If you like this novel, or you are an idealist hoping to explore a perfect world, and also want to become an original novel author online to increase income, you can join our family to read or create various types of books, such as romance novel, epic reading, werewolf novel, fantasy novel, history novel and so on. If you are a reader, high quality novels can be selected here. If you are an author, you can obtain more inspiration from others to create more brilliant works, what's more, your works on our platform will catch more attention and win more admiration from readers.