10

ยังรักกันไหม

“ที่แท้คุณมอสก็เป็นแค่แฟนเก่าของน้องพีพีนี่เอง” รุจจงใจพูดเหน็บแนมเขา

“ใช่ค่ะ แค่แฟนเก่า ตอนนี้ไม่เหลือเยื่อใยอะไรทั้งนั้น แม้แต่คำว่าพี่น้อง เพื่อนของเจนก็ไม่รับ จะบอกว่าแค่คนรู้จักก็ยังไม่อยากจะพูดเลยนะคะ” เจนจิเสริมคำพูดแรง ๆ ออกไปอีก มอสถึงกับแอบกัดฟันกรอด แววตาดูไม่ค่อยปลื้มนักที่โดนหยามต่อหน้ารุจ

“จะพูดยังไงก็ได้ครับ แต่พี่ยืนยันว่าพี่ยังรักพีพีอยู่” เขาพร่ำคำว่ารักออกมาบ่อยจนเธอเอือมระอากับคำคำนี้ พีพีจึงทำเป็นเมินต่อเขาแล้วหันมาสนใจรุจแทน

“พี่รุจตั้งใจมาซื้อรถใหม่โดยเฉพาะเหรอคะ?”

“วันนี้เป็นวันเกิดพี่ เลยอยากซื้ออะไรเป็นของขวัญให้ตัวเองน่ะ อ้อ เย็นนี้พี่จะจัดงานเลี้ยงฉลองเล็ก ๆ กัน สามสาวว่างมั้ยคะ พอจะไปเป็นสีสันภายในงานให้พี่ได้มั้ยเอ่ย” เขาถือโอกาสชวนพวกเธอ

“ไม่เป็น...” พีพีจะรีบปฏิเสธ แต่ไม่ทันจบประโยค เจนจิรีบตอบก่อนว่า

“ยินดีมากค่ะ พวกเราว่างพอดีเลย ไปสิคะ พีพีกับพี่รุจจะได้ทำความรู้จักกันมากขึ้น” เธอคิดจะใช้รุจกำจัดมอสให้พ้นจากเพื่อนรัก แม้จะดูออกว่ารุจก็เจ้าชู้ แต่ขอยืมมือเขาก่อน คิดว่ารุจไม่น่าจะใช่คนดื้อด้านอะไร

“แก...ฉันว่า...” พีพีลำบากใจ ไม่ใช่เพราะรุจ แต่กังวลว่าอาจจะได้เจอหน้าใครบางคนมากกว่า

“ไปเถอะแก รู้จักคนใหม่ ๆ ไว้ เบื่อแล้วคนเก่า ๆ หน้าเดิมสันดานเดิม” เธอพูดถากถางคนบางคนที่ยังยืนร่วมวงสนทนาไม่ยอมไปไหนสักที

“ถ้าพูดถึงพี่ พี่ไม่โกรธครับ พี่เข้าใจน้องเจนดี แต่ถ้าน้องเจนจะชงให้พีพีคบกับผู้ชายคนนี้ พี่ขอเตือนว่าเขาก็ไม่ต่างไปจากพี่หรอกครับ” มอสพูดจบก็หมุนตัวเดินหน้ามุ่ยปลีกตัวไป ถึงจะทิ้งระเบิดลูกใหญ่ไว้ให้รุจ ถึงกระนั้นชายหนุ่มก็ไม่ได้กังวลใจอะไร รวมถึงพีพีด้วย เพราะเธอไม่ได้ชอบรุจ

“ตกลงไปนะคะ พี่จะส่งพิกัดร้านให้”

“ไปค่ะ” เจนจิตอบ

“ว่าแต่พี่จะแอดไลน์ใครได้บ้างครับ” เขาหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมา

“ทั้งสามคนเลยก็ได้ค่ะ” เจนจิตอบแทนเพื่อน

หลังจากแลกไอดีไลน์กันเสร็จ สามสาวก็แยกย้ายขอตัวกลับไปเตรียมตัวกันก่อนไปงานปาร์ตี้

20.22 น.

@ Be mine tonight

บาร์เล็ก ๆ ตั้งอยู่ใจกลางเมืองในย่านดัง เป็นร้านบาร์ลับนั่งชิลล์เหมาะสำหรับพบปะสังสรรค์กับเพื่อนฝูงในยามค่ำคืน

“เจ้าของวันเกิดมารึยังวะแก ทำไมไม่เห็นพี่เขาเลย” เจนจิเอ่ยถามพีพี พลางกวาดสายตามองไปรอบร้าน

“ไม่รู้สิแก ฉันก็มาพร้อมกับแก” พีพีตอบพลางชะเง้อหารุจเช่นกัน

“นั่นใช่พี่เขามั้ย โน่นน่ะ” เธอบุ้ยปากไปทางรุจ เห็นชายหนุ่มกำลังนั่งคุยหัวเราะคิกคักกับสาว ๆ กลุ่มหนึ่งอย่างสนุกสนาน 

“พี่เขาเฟรนลี่ดีนะ” พีพีเอ่ย

“แบบนี้เรียกเจ้าชู้ แค่ทำความรู้จักพอนะแก อย่าตกหลุมรักเชียวล่ะ” เจนจิย้ำเตือนเพื่อนรัก กลัวว่าพีพีจะหลงเสน่ห์ของรุจเข้า

“ฉันดูออกหรอกน่า” หญิงสาวยิ้มมุมปาก ก่อนจะเดินเข้าไปทักทายหนุ่มเจ้าเสน่ห์

“สุขสันต์วันเกิดค่ะพี่รุจ พวกเรามารบกวนพี่รึเปล่าคะ” เจนจิเอ่ยทักทายชายหนุ่มโดยไม่สนว่าเขากำลังเต๊าะสาว ๆ อยู่

“อ้าว มากันแล้วเหรอคะ” เขาเงยหน้ามายิ้มต้อนรับสองสาว “งั้นพี่ไปก่อนนะคะสาว ๆ เอาไว้ค่อยคุยกัน” ก่อนจะหันไปบอกลาสี่สาว แล้วดีดกายลุกมาสนใจพีพีกับเจนจิ “มากันสองคน? แล้วอีกหนึ่งสาวล่ะคะไม่มาด้วยเหรอ?”

“ยัยชีติดนั่งสมาธิค่ะเลยขอบาย” เจนจิตอบติดขำ ทั้งที่ความจริงแล้วแก้วตาติดธุระด่วน

“อ๋อค่ะ งั้นไม่เป็นไร เชิญสองสาวทางนี้เลยค่ะ พี่จองโต๊ะที่วิวดีที่สุดเอาไว้แล้ว” รุจผายมือก่อนจะเดินนำทางไปที่โต๊ะที่จองไว้

บาร์ลับแห่งนี้ตั้งอยู่ที่ชั้นเจ็ด เขาเลือกจองโต๊ะที่เห็นวิวเมืองตึกสูง บวกกับบรรยากาศภายในร้านที่ตกแต่งสไตล์หรูหรา มีแสงไฟพอสลัว อบอวลไปด้วยเสียงเพลงที่ฟังสบายหู เป็นบาร์กึ่งไปทางผับ 

“ไม่มีคนอื่นมาเหรอคะ?” เจนจิสงสัยว่าทำไมมีแค่เธอกับเพื่อนที่เป็นแขกของเขา

“มีค่ะ แต่ยังมาไม่ถึง สองสาวตามสบายเลยนะคะ อยากทานอะไรสั่งได้เต็มที่ พี่เลี้ยงเองค่ะ” รุจฉีกยิ้มอย่างเป็นมิตรก่อนจะเลื่อนเก้าอี้ให้สองสาวนั่ง ทำตัวเป็นสุภาพบุรุษมากจนพวกเธอก็แอบเกร็ง

“นั่งดูเมนูอาหารกันไปก่อนนะคะ เดี๋ยวพี่มา” เขาจัดการหาที่นั่งให้สาว ๆ แล้วจึงขอตัวไปจัดการบางอย่างสักครู่ ทิ้งให้สองสาวนั่งงงทำตัวไม่ถูกกันไป

“แปลก” เจนจิเอ่ยตามหลังรุจไปจนเขาลับตา

“จริง ฉันก็คิดเหมือนกับแก” โดยมีสายตาของเพื่อนที่นั่งข้าง ๆ มองตามไปเช่นกัน

“วันเกิดอะไรไม่มีเพื่อนพี่น้องหรือญาติหรือไม่ก็ลูกน้องของพี่เขามาสักคน ฉันรู้สึกว่าพี่เขามีแผนอะไร”

“ช่างเถอะ คงไม่กล้าทำร้ายเราหรอก สั่งอาหารที่แพงที่สุดมาดีกว่า”

“เออ จริง ความคิดดีเพื่อน ถือว่ามื้อนี้เราประหยัดเงินไปเยอะเลย” สองสาวก้มหน้าก้มตาดูเมนู และเหมือนจะเลือกจานที่แพงที่สุดของร้าน ไม่พอยังสั่งไวน์ชั้นดีราคาแพงมาอีกด้วย กะจะเอาให้เขาขนหน้าแข้งร่วงไปเลย

ผ่านไปสักพักอาหารถูกเสิร์ฟครบทุกจาน ทว่าเจ้าของวันเกิดก็ยังไม่โผล่หน้ากลับมา จนเจนจิเกิดความกังวลใจ

“ทำไมพี่รุจยังไม่มาอีกแก เราคงไม่โดนหลอกหรอกนะ สั่งมาเป็นหมื่นเลยมั้งเนี่ย” มองดูอาหารบนโต๊ะก็อดคิดหนักไม่ได้ ถ้าเขาเบี้ยวไม่จ่ายเธอสองคนงานเข้าแน่

“ไม่หรอกแก มาโน้นแล้ว” พีพีบุ้ยปากให้เพื่อนมองตามสายตา เมื่อเห็นร่างสูงของคนที่พูดถึงกำลังเดินมุ่งหน้าตรงมาทางนี้

แต่คุณพระ! เขาไม่ได้เดินมาคนเดียว คนที่ตามหลังรุจมาติด ๆ

“นั่นมัน...ไทเธย์?”

เสียงในหัวเธอตะโกนชื่อเขาดังก้อง ตาสวยเบิกกว้าง วินาทีแรกเหมือนหัวใจหยุดเต้นก่อนจะกลับมาเต้นเร็วขึ้น รีบหันมามองเพื่อนข้าง ๆ เจนจิจะทำหน้ายังไงถ้าได้เห็นหน้าเขาอีกครั้ง

“นั่นไอ้ไทแฟนเก่าแกใช่มั้ยพีพี” สีหน้าและน้ำเสียงดูไม่ค่อยจะดีเลย

“ค...คิดว่าใช่นะ” พีพีเอ่ยแผ่วเบา ภาวนาให้เพื่อนไม่ปรี๊ดแตกด่าเขาออกไปตรง ๆ

“มาแล้วค่ะ รอนานมั้ยคะ พอดีไปรอรับรุ่นน้องมา นั่งก่อนสิวะไท” รุจเชื้อเชิญให้ชายหนุ่มที่พึ่งเดินตามหลังมานั่งลงข้างเขา ซึ่งเป็นเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามกับเจนจิ

ไทเธย์แสดงสีหน้าตกใจเล็กน้อยที่เห็นสองสาวมาเป็นแขกของเจ้านาย คนหน้านิ่งไม่ได้กล่าวคำทักทายหรือยิ้มแย้มให้กับพวกเธอ เขาแค่นั่งลงตามที่รุจสั่ง สายตาหลุบมองไปที่อาหารบนโต๊ะอย่างไร้อารมณ์ ผิดกับคนตรงข้ามที่เอาแต่จ้องเขาด้วยสายตาอาฆาตแค้น

เพื่อนรักอาการหนักกว่าเพื่อนที่เป็นแฟนเก่าของเขาเสียอีก

“นี่ไทเธย์ รุ่นน้องพี่เอง ไททำงานที่อู่พี่ค่ะ” รุจแนะนำเขาให้ทั้งคู่รู้จัก แม้จะรู้แล้วว่าสองสาวรู้จักชายหนุ่มดีกว่าเขาเสียอีก

“แสดงว่าเป็นลูกน้องพี่รุจใช่มั้ยคะ?” เจนจิถาม

“ค่ะ”

“ฮึ ชีวิตตกต่ำแล้วเหรอ?” เจนจิเอ่ยเชิงสะใจ จนเพื่อนแอบสะกิดแขนเอาไว้ กลัวว่าเธอจะพูดแรงไปมากกว่านี้

“ก่อนที่จะถามอะไรกัน พี่ขอสารภาพผิดอะไรก่อนเลยนะคะ” รุจเอ่ยแทรก

“อะไรคะ?” เจนจิเลิกคิ้ว

“ที่จริงวันนี้ไม่ใช่วันเกิดพี่ และก็ไม่ใช่วันเกิดไท”

“อ้าว แล้วพี่โกหกเราทำไม มีเจตนาอะไร?” เจนจิหน้าตาจริงจังถามเสียงดุดันท่าทางเอาเรื่องรุจ

“ใจเย็นนะคะ พี่มีเหตุผล คือพี่ไม่รู้จะเชิญน้องพีพีมากินข้าวกับพี่ยังไงเลยใช้มุกนี้”

“อยากทานข้าวกับเพื่อนเจน แต่ทำไมลากผู้ชายคนนี้มาด้วยคะ?” เธอลากสายตามองไทเธย์อย่างไม่สบอารมณ์

“พี่รู้ว่าไทกับพีพีเคยคบกันมาก่อน” พูดถึงตรงนี้ พีพีกับไทเธย์ก็สบตากันทันที

“พี่อยากถามน้องทั้งสองให้แน่ใจว่ายังรักกันอยู่รึเปล่า”

“...”

“...”

“...”

ทั้งสามคนสตั้นไปหลายวินาทีเมื่อเจอคำถามของรุจ

“ตอบพี่เขาไปสิแก มีอะไรให้ยังรักอยู่กับผู้ชายเจ้าชู้คนนี้ ชิ” เจนจิหันมาจี้ให้เพื่อนตอบพลางเบะปากใส่คนตรงหน้าอย่างหมั่นไส้

“คือ...เอ่อ...” พีพีไม่แน่ใจกับคำตอบของตัวเอง เธอกำมือตัวเองแน่น นัยน์ตายังคงมองใบหน้าแฟนเก่าไม่วางตา จนเมื่อมองไปที่คอของเขา

“นี่เขาทิ้งสร้อยที่ฉันซื้อให้แล้วเหรอ?”

“ไม่ค่ะ เราต่างก็เดินกันคนละทางแล้ว” เมื่อเห็นว่าชายหนุ่มไม่ได้ใส่สร้อยเส้นนั้นที่มีชื่อเธอแล้ว ก็แอบน้อยใจเล็กน้อยจึงตอบไปตามอารมณ์ที่ไม่ค่อยโอเคนัก

“มึงล่ะไท ยังรักพีพีอยู่มั้ย?” รุจหันมาถามฝ่ายชายบ้าง

“...” เขาก็ยังเป็นเขา ไม่ตอบอะไรง่าย ๆ เหมือนอย่างเคย ทำหน้าเรียบเฉยดั่งคนไม่รู้สึกรู้สาอะไร ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่ยอมอ้าปากปฏิเสธสักที

มันยากเหลือเกินที่จะเอ่ยคำโกหกออกไป เพราะในใจยังรักไม่เคยลืม แต่คิดจะผลักเธอออกไปจากชีวิตแล้วต้องทำให้เนียนที่สุด นี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาพูดว่าไม่รักเธอ

ทว่าทำไมครั้งนี้มันพูดยากพูดเย็นขนาดนี้ หรือเป็นเพราะต้องพูดต่อหน้าเธอ...

ทำเธอเจ็บซ้ำแล้วซ้ำเล่า กระนั้นเธอก็ยังไม่ลืมเขา ไม่รู้ผู้ชายคนนี้มีดีอะไรนักหนา ถึงทำให้ใจเธอผลักไสเขาออกไปจากใจไม่ได้สักที