4

Flashback 3

Pumunta ako.

Kailangan kong mabawi ang ID ko.

Isa pa naman iyon sa mga requirement para makapasok sa school—hindi ako makakapasok kinabukasan kung wala iyon.

Pero 9:30 PM na nang makarating ako.

Late ako ng tatlumpung minuto.

Nahirapan pa kasi akong magpaalam kay Mama. Kaya hinintay ko munang makatulog siya bago ako palihim na umalis ng bahay.

Sandali lang naman, sabi ko sa sarili ko. Kukunin ko lang ang ID ko… tapos uuwi na agad ako.

Pero pagdating ko pa lang sa baba ng hotel, may lumapit na agad sa akin na lalaki.

Halatang nagmamadali.

At kabado.

“Bakit ngayon ka lang? Galit na galit na si Boss Damon!” sabi niya agad.

Bago pa ako makapagsalita, hinawakan niya ang braso ko at halos kaladkarin ako papunta sa elevator.

“H-hoy—sandali!”

Pero hindi siya nakinig.

Habang hinihila niya ako, napansin ko ang mga guard at ilang staff ng hotel.

Nakatayo lang sila.

Nakatitig sa amin.

Pero wala man lang kahit isa ang kumilos para tumulong.

Parang… wala silang nakikitang mali.

Siguro napansin ng lalaking kasama ko ang pagtataka sa mukha ko.

Kaya bahagya siyang ngumisi.

“Walang tutulong sa’yo dito,” malamig niyang sabi.

Pagkatapos ay tumingin siya sa akin.

“Si Boss Damon… ang may-ari ng hotel na ’to.”

Parang biglang lumamig ang buong katawan ko sa narinig ko.

At doon ko lang naisip…

Baka nagkamali ako ng pagpunta dito mag-isa.

Tanda ko pa ang room na pinasukan namin.

Room 663.

Pagkabukas ng p***o, tumambad agad sa akin ang eksena sa loob.

May mga bote ng alak sa mesa.

Sa sofa, naroon ang ilan sa mga kapwa ko estudyante—nag-iinuman at naninigarilyo, parang wala lang sa kanila ang oras o lugar.

At sa pinakagitna ng lahat…

Nakita ko si Damon.

Nakasandal siya sa sofa, hawak ang baso ng alak.

Madilim ang mga mata niya habang nakatingin sa akin.

Mukhang galit siya.

Siguro dahil late ako ng tatlumpung minuto.

“Sit down… here.”

Itinuro niya ang bakanteng pwesto sa tabi niya.

“H-hindi ako puwedeng magtagal,” agad kong sabi habang pilit pinatatag ang boses ko.

“Kailangan ko lang kunin ang ID ko… please, ibalik mo na.”

Bigla siyang tumawa.

Kasabay ng pagtawa ng iba pang naroon sa loob ng kwarto.

“Ibabalik ko rin naman,” sabi niya, mabagal ang tono.

“Pero umupo ka muna dito… Dalhia.”

“Upo na,” dagdag ng isa sa mga lalaki.

Naramdaman ko ang pag-igting ng panga ko habang napapakuyom ang mga kamao ko.

Pero kahit ayaw ko…

Marahan akong naglakad palapit sa kanila.

Ramdam ko ang lahat ng mata na nakatutok sa akin.

At sa bawat hakbang ko palapit kay Damon…

Pakiramdam ko lalo lang lumalalim ang bitag na pinasok ko.

Pagkaupo ko pa lang, mabilis na niyang inakbayan ang balikat ko.

Napakunot agad ang noo ko.

Pilit kong inalis ang braso niya sa balikat ko.

Pero ngumisi lang siya.

At mas lalo pang hinigpitan ang akbay niya.

“D-Damon… hindi ako puwedeng magtagal,” sabi ko habang pilit na kumakawala sa kanya.

“Please… ibalik mo na yung ID ko.”

Halos nakikiusap na ang boses ko.

Bahagya siyang yumuko palapit sa akin.

“Kaya nga kita pinapunta dito,” sabi niya, mababa ang boses.

“Wala kasi akong kapareha.”

Sandali siyang tumigil bago muling nagsalita.

“At saka… birthday ko ngayon.”

Lalong bumigat ang pakiramdam ko sa narinig ko.

“Anong gift mo sa’kin?”

Mahina niyang ibinulong iyon sa tainga ko.

Napakapit ako sa gilid ng sofa.

Parang biglang tumayo ang mga balahibo ko sa batok.

May kung anong masamang kutob na sumiksik sa dibdib ko.

“U-uwi na ako…” mahina kong sabi habang pilit tumatayo.

“Please, Damon… natatakot na ako,” mahina kong sabi.

Pero imbes na lumayo, mas lalo pa siyang sumiksik sa akin.

Lalong humigpit ang braso niya sa balikat ko, halos hindi na ako makagalaw sa pagkakahawak niya.

Narinig ko ang mahihinang tawa ng mga kasama niya sa paligid.

Parang nanonood lang sila ng palabas.

“Natakot ka na agad?” bulong niya, mababa ang boses sa tabi ng tenga ko.

Napapikit ako sandali, pilit pinipigilan ang panginginig ng katawan ko.

“Relax… wala pa nga akong ginagawa,” dagdag pa niya, may halong ngisi sa boses.

“Please… ibalik mo na lang yung ID ko,” sabi ko ulit, halos pabulong na.

Sandaling tumahimik si Damon.

Pagkatapos ay bahagya siyang umurong para tingnan ako nang diretso sa mga mata.

Madilim pa rin ang titig niya.

Parang pinag-iisipan kung ano ang susunod niyang gagawin.

“Ganito na lang,” sabi niya sa wakas.

“Stay here for a while… then maybe I’ll give it back.”

Napatitig ako sa kanya.

Tapos may inaabot na bote ng inumin mula sa mesa.

Inilapag niya iyon sa harap ko.

Pagkatapos, sa mismong harapan ko… may inilabas siyang maliit na tablet mula sa bulsa niya at inihulog iyon sa loob ng bote.

Bahagyang bumula ang laman nito.

“Drink.”

Utos niya iyon nang malamig.

Mabilis akong umiling.

Kumabog nang malakas ang dibdib ko.

“Pag naubos mo ’yan… papayagan na kitang umalis.”

Lalong nanlaki ang mga mata ko.

Unti-unting namuo ang luha sa mga mata ko.

Pakiramdam ko parang sumisikip ang dibdib ko sa takot.

“P-please…” mahina kong sabi.

Pero hindi nagbago ng ekspresyon niya.

“Don’t worry,” mabagal niyang sabi habang nakatingin sa akin.

“Candy lang ’yung hinulog ko… pampasarap ng lasa.”

Pagkatapos ay dahan-dahan niyang pinasadahan ng dila ang labi niya habang nakatingin pa rin sa akin.

Parang may kung anong balak na hindi ko maintindihan.

At sa paraan ng pagtitig niya…

Lalong lumalim ang masamang kutob sa dibdib ko.

“Ayoko… uuwi na lang ako,” sagot ko habang pilit tumatayo.

Pero bago pa man ako makagalaw, hinila niya ulit ako pabalik sa upuan.

“Damon!!” takot kong sigaw, habang sinusubukang kumawala.

Ngumisi lang siya.

“Bakit nahihiya kabang uminom… Kasi may ibang tao?” malamig niyang tanong, parang pangungutya.

Napatingin ako sa paligid—lahat ng mata ng iba pang estudyante ay nakatutok sa amin.

“Gusto mo bang paalisin ko sila?” dagdag niya, may halong ngisi sa dulo ng boses.

Hindi ko alam kung ano ang sasabihin.

Ang dibdib ko ay bumabalik-balik sa takot at kaba.

Parang bawat salita niya ay may dalang banta… kahit hindi niya ito sinasabi ng direkta.

Hindi na niya hinintay ang sagot ko.

“Leave us.”

Isang salita lang, at agad namang sumunod ang mga kasama niya.

Isa-isa silang lumabas ng kwarto, ang ilan ay humakbang nang may halong pagtataka at interes sa nangyayari.

Unti-unti, naiwan kaming  dalawa.

Ako at si Damon.

Tahimik ang kwarto.

Para bang tumigil ang oras sa paligid ko.

Ang hangin ay mabigat… at bawat titig niya sa akin ay parang sumusukat sa lahat ng galaw ko.

“Now… drink.”

Utos niya nang diretso.

“Kapag ininom ko ’yan… paalisin mo na ako at ibibigay mo na ang ID ko?” kabado kong tanong, halos pabulong.

Balak kong sumunod… para makaalis na agad..

Kakaunti lang naman… iinum lang naman ako..

Tumango siya—marahan, sabay ngumisi nang may halong kasiyahan.

Hinawakan ko ang bote, at uminum.