Chapter 02

CAROLINE CERVANTES POV

"H--help m-me.." tugon niya.

At bago pa man ako makapagsalita ay humakbang siya ng isang beses at bumagsak sa dibdib ko. Kung hindi ko agad naibalanse ang katawan ko ay pareho kaming babagsak sa sahig.

Mabuti na lang ay nag e-exercise ako kaya nakayanan ko ang bigat niya.

I tried to wake him up. Pero kahit anong gawin kong pagyugyog sa kanya at hindi siya nagigising. At napapikit ako dahil sa malansang amoy ng d*go na nagmumula sa mga sugat niya.

Halos hindi ko na nga matukoy kung ano ang itsura niya dahil sa mga sugat at dugo sa kanyang mukha. Punit-punit pa ang damit na para bang isang palaboy.

"Ano ba 'tong nangyayari sa 'kin?" sa isip ko.

At bago pa man may makakita sa kanya ay inakay ko na siya papasok sa loob. Isinara ko ang pinto, ini-lock ko pa iyon bago ko siya dinala sa sofa at doon ay pinaupo.

"Hanep... ano naman kaya ang tipo ng buhay na meron ka at ganito ka dami ang sugat sa katawan mo?" bulong ko sa hangin habang pinagkatitigan ang kanyang kabuuan.

Huminto ang mga mata ko sa kanyang mukha at ng tinitigan ko siya nang mabuti ay napansin kong may itsura siya.

"Sa ngayon ay kailangan ko munang aasikasuhin itong nga sugat mo," muling bulong ko at tumayo.

Nagtungo ako sa cabinet na nasa kusina para kunin ang first aid kit at nang malinisan na ang sugat niya. At nang pabalik na ako sa sofa ay natigilan ako sa paghakbang ng makita ko ang mukha niya at biglang sumagi sa isipan ko ang itsura ng lalaki na nagligtas sa akin.. tatlong taon na ang nakalipas.

"Imposible..." hindi makapaniwalang usal ko.

Kaya dali-dali akong umupo sa tabi niya. At habang nililinisan ang kanyang sugat at pinagkatitigan ko ang mukha niya.. hanggang sa nakumpirma ko na tama ang hinala ko.

Siya iyong lalaking tumulong sa akin noon. At siya rin ang lalaki na kumuha ng first kiss ko. Sa t'wing naaalala ko ang tungkol doon ay napapanguso ako dahil sa pinaghalong kilig, takot at inis.

"Sir*ulo ka talaga, Caroline..." bulong ko sa sarili ko at lihim na napangisi.

Nang malagyan ko na bandages ang mga sugat sa mukha niya at susunod naman ang katawan niya. Akmang tatanggalin ko na ang pagkaka-butones niyon, pero natigilan ako dahil sa pamumula ng pisnge ko.

"Tsk... gagamutin mo ang sugat niya!" sa utak ko.

At wala na akong ibang pagpipilian. Kaya dahan-dahan kong inalis ang pagkaka-butones hanggang sa tuluyang bumungad sa aking mga mata ang magandang hugis ng kanyang katawan.

He has a slim type of body, pero hindi payat tingnan. A lean, toned, and naturally muscular.

Maganda ang hubog ng kanyang mga braso at dibdib; halatang hinulma hindi lang sa gym kundi sa iba't-ibang uri ng labanan.

May mga pasa sa gilid ng kanyang tagiliran, ilang hiwa sa balikat at tiyan, at mga sugat na halatang sariwa pa. Ang iba ay nagsisimula pa lang magkulay violet, tanda ng paulit-ulit na pakikipagsapalaran sa peligro.

Napasinghap ako nang bahagya.

“Grabe…” mahina kong bulong, halos hindi ko marinig ang sarili ko.

Pero sa lahat ng nakita ko, isang bagay ang agad na umagaw ng pansin ko.

On the left side of his chest... almost close to his heart, there was a tattoo. A black rose, intricately inked, its petals dark and sharp, almost alive against his skin. At its center rested a small skull pale and hollow-eyed, wrapped tightly in a chain that coiled around it as if binding it in place.

The chain didn’t look decorative,, but looked heavy, symbolic, like a promise or a curse carved permanently into flesh. The entire piece carried a weight to it, as if it wasn’t just art, but a mark of a life steeped in violence, loss, and things better left unspoken.

Napadako ang kamay ko roon nang hindi ko namamalayan. Ilang pulgada nalang ang layo ng mga daliri ko sa kanyang balat nang biglang mabilis na gumalaw ang kanyang kamay.

At huli na bago ko pa iyon mabawi dahil humigpit na ang hawak niya sa aking papulsuhan at bahagya niya akong hinila papalapit sa kanya.

Napasinghap ako, gulat at takot ang agad na umakyat sa aking dibdib.

Napatingin ako sa kanya at nakita kong dilat na dilat na ang kanyang mga mata. Madilim at malamig itong nakatutok sa akin.

"What do you think you're doing?" mababa ngunit puno ng babala niyang tanong.

Napalunok ako nang mapansin ko kung gaano kalapit ang aming mukha sa isa't isa.

"Speak before I do something to you," muling sambit niya at agad kong naramdaman ang pag-iba ng ihip ng hangin sa pagitan naming dalawa.

TO BE CONTINUED....