FAZER LOGINNICCOLO MADRIGAL'S POV "I don't need that," mabilis kong tanggi sabay tulak papalayo ng sigarilyo na akmang ilalagay ni Kaizer sa mesa ko. Hindi man ako nakatingin sa kanya ay ramdam ko ang makahulugan niyang tingin sa akin. "What? You want me to shoot you?" malamig kong saad at umambang kukunin ang bar*l sa tapat ko. "Boss naman..nagtataka lang 'yung tao. Masyaod naman kayong highblood," mahinang sambit nito at umatras papalayo sa akin.I let out a deep breath before turning my gaze back to the big screen. Maya-maya nga lang ay sunod-sunod na nagpop-up ang iba't-ibang reports tungkol sa kumpanya. At hindi ko mapigilang mamangha ng mapansin ko ang pagtaas ng sales kung ikukumpara noong nakaraang buwan. "Don't you think it's the right time ro expand the business, Mr Madrigal?" one of the stockholders said with a smile on his face.I clenched my jaw, then leaned back against the swivel chair."We better think about it first," panimula ko. "But the sales went up. Mas mataas na a
CAROLINE CERVANTES POV "When did you start writing, Caroline?" putol ni Niccolo sa nakakabinging katahimikan. Bahagya akong napalingon sa kanya.. na ngayon ay kasalukuyang nakaupo sa sofa at nakatutok sa akin. Tumikhim ako at nag-iwas ng tingin sa kanya. "Noong seventeen pa ako.. pero huminto ako dahil kailangan kong mag-focus sa pag-aalaga sa kapatid ko. At bumalik lang noong twenty na ako," paliwanag ko. Napaupo ako dahil medyo humaba yata ang eksplenasyon ko kahit hindi niya tinanong ay nagpaliwanag pa talaga ako. Nakatingin ako ngayon sa screen ng laptop ko, pero naiilang pa rin ako kasi ramdam na ramdam ko ang mga mata niyang nakatitig sa akin. Tuloy ay hindi ako makapagsulat nang maayos kasi gumugulo ang utak ko sa presensya niya. "What's wrong? why aren't you writing?" muling tanong nito. Kumunot ang noo ko at masama siyang tiningnan. Sino ba naman kasi ang makakapagsulat nang maayos kung may nga matang nakatutok sa 'yo na para bang lalamunin kana ng buo? G
CAROLINA CERVANTES (Continuation) NASA KALAGITNAAN ako nang aking pagtitipa, nang biglang umalingawngaw ang sunod-sunod na malakas na katok mula sa labas ng pintuan. Napatalon ako sa kinauupuan ko. âSh*t!â Napalingon ako sa pintuan ng bahay ko. Halos mag-alas onse na ng gabi. âSino naman âyan?â Dahan-dahan akong tumayo mula sa upuan ko. Habang naglalakad papunta sa pintuan ay nakakunot ang noo ko. âBaka si Tonyo na naman âto⊠manghihiram ng lighter.â Pagdating ko sa pinto ay bahagya muna akong sumilip sa maliit na siwang ng kurtina. At doon⊠bigla akong natigilan. Nanlaki ang mga mata ko. Halos mawalan ako ng hininga. Dahil ang lalaking nakatayo sa labas ng bahay ko⊠ay si Niccolo. Nakatayo siya roon, tahimik. Nakasuot ng simpleng itim na polo at slacks, pero kahit ganoân lang ang suot niya ay parang sumisigaw pa rin ng kapangyarihan ang presensya niya. At ang mas nakakabaliw? Diretso siyang nakatingin sa pinto. Parang alam niyang nakasilip ako. âAnong ginagawa
CAROLINE CERVANTES POV The cursor blinked on the screen. Para bang sinasadya nitong asarin ako. Nakaupo ako sa harap ng laptop ko, dalawang oras na yata ang nakalipas, pero hanggang ngayon⊠ni isang sentence ay wala pa rin akong naisusulat. Napabuntong-hininga ako at muling sinandal ang likod sa upuan. âFocus, CarolineâŠâ bulong ko sa sarili ko. Inilapag ko ang mga daliri ko sa keyboard at pilit na nag-type.Ngunit agad akong natigilan nang mapansin ko na ang itinitipa ko ay ang senaryo na nangyari kagabi bago ako bumaba sa kotse ni Niccolom Nanlaki ang mga mata ko habang nakatitig sa screen. Pinagdikit ko ang aking labi at mabilis iyong binura. Mariin akong napapikit at napahawak sa noo ko. âHay*n na buhay âtoâŠâ "Hindi ka naman ganito, Caroline... mag-focus ka!" reklamo ko sa sarili ko. Pero kahit pilitin ko, hindi ko talaga maalis sa isip ko ang mukha niya kagabi. Ang paraan ng pagtingin niya sa akin pagkatapos ng halik. Napailing ako. âAng kapal talaga ng
CAROLINE CERVANTES POV The Madrigal's mansion stood like something pulled straight out of a magazine. From gall iron gates, warm lights glowing from massive windows, and marble steps that made me suddenly aware of how small I felt. Kung Ako ang tatanungin, hindi na ito mansyon kundi isang malaking kaharian. Dahil sa kaba ko ay humigpit ang kapit ko sa balikat ni Niccolo, habang naglalakad kami papasok sa loob ng kanilang mansyon. I didnât even realize I was clinging to him until I felt his hand settle over mine... firm and steady. âJust elax,â he murmured under his breath. âJust smile.â Kung sabihin niya iyon ay parang naglolokohan lang kami dito. Sinong hindi kakabahan gayong haharapin ko ang pamilya niya. At unang beses ko pa naman itong maranasan. The doors opened, and the moment we stepped inside, a wave of elegance hit me... The crystal chandeliers, polished floors, walls lined with paintings that probably cost more than my entire life savings. âNiccolo.â Lumap
*Warning: Mature Content đâ ïž CAROLINE CERVANTES POV (Continuation) I froze the moment I saw him lift himself from the sofa. The towel clung low around his waist, leaving glimpses of strong, toned legs and the faint shadow of his abs under soft light. Sa bawat hakbang niya ay pabilis nang pabilis ang tibok ng puso ko. At kahit isang beses man lang ay hindi siya kumurap at tajagang nakatitig lang sa akin. Na para bang gusto niya akong lamunin ng buhay. Step by step, he closed the distance between us, and with each movement, the air seemed to thicken. My stomach tightened, my knees weak, and I wanted to look away, but I couldnât. Not when those eyes were fixed on me, holding me captive with a magnetic force that both terrified and thrilled me. He stopped just a breath away, the space between us suddenly became too small. I could feel the warmth radiating off his skin, smell the faint trace of his cologne mixed with the subtle scent of wine and soap. Parang tinambol a
CAROLINE CERVANTES POV Iâve written about men like him a hundred times. Men carved out of shadows. Men whose silence spoke louder than confessions. Men whose bodies carried stories no one dared to ask about. Pero ngayon ay halos hindi ako makapagsulat nang maayos. Nanginginig ang mga kamay ko at
CAROLINE CERVANTES POV Nanginginig ang kamay ko habang dahan-dahan kong binubuksan ang pinto. Ramdam ko ang kaba sa bawat paghinga na binibitiwan ko, handa na ang isip ko sa kung anu-anong posibleng senaryo ang bubungad sa akin. Kung pulis ba k mga lalaking humahabol sa kanya. Pero sa pagb
NICCOLO MADRIGAL'S POV I held her wrists firmly and my eyes locked on hers, waiting for her to answer. She didnât look like someone who meant harm, but Iâd learned long ago that appearances lied. Pero habang nakatitig ako sa kanyang mga mata ay may kakaiba akong naramdaman. I feel like I kne
CAROLINE CERVANTES POV "H--help m-me.." tugon niya. At bago pa man ako makapagsalita ay humakbang siya ng isang beses at bumagsak sa dibdib ko. Kung hindi ko agad naibalanse ang katawan ko ay pareho kaming babagsak sa sahig. Mabuti na lang ay nag e-exercise ako kaya nakayanan ko ang bigat n







