Chapter 01

CAROLINE CERVANTES POV

*Three years later....*

Nakaupo ako sa silya habang abala ang mga kamay sa pagtitipa. Hindi ko na matandaan kung ilang oras na ang nakalipas simula nang umupo ako rito.

Ang tanging naaalala ko lang ay dito ako dumiretsyo pag-uwi ko galing sa university para nag take ng exam. Kumakalam ang t'yan, pero walang balak na tumayo kasi nag-aalala Ako na baka makalimutan ko na naman ang mga ideya na pumapasok sa utak ko. Kaya habang naaalala ko pa ay ititipa ko na iyon sa laptop para makatulog ako nang maayos.

I was writing a continuation scene for my new novel. Isang buwan na din ang lumipas ng masimulan ko ito at maraming tumangkilik sa kwento.

At ngayon ay nasa exciting part na ako kung saan ay magkikita na ulit ang main lead sa story na ilang taon ding nalayo sa isa't isa.

And what's more surprising? Was that the male lead in my novel was based in that I met two years ago. Siya ang ginawa kong inspirasyon sa aking kwento at dahil doon ay mas lalo lang lumala ang imahinasyon ko sa mga bagay bagay.

Baka nga kapag nagpa-check ako sa isang psychiatrist ay sasabihin niyang nasisiraan na ako ng bait... dahil sa mga senaryong binubuo ko sa utak ko.

Pero gano'n naman talaga ang buhay ng isang manunulat. Hindi ka basta-bastang makakabuo ng isang kabanata na hindi mo ini-imagine sa loob ng ulo mo. Kailangan mong pag-isipan nang mabuti kung gusto mong magustuhan ng iyong taga suporta.

"Sa wakas..... natapos din!" masayang sambit ko sabay taas ng aking mga kamay para mag-stretching.

Nai-post ko na rin iyon sa writing platform na kinabibilangan ko at pagkatapos ay isinara ko na ang aking laptop at tumayo mula sa aking pagkaka-upo.

Tinalikuran ko ang study table at lumabas na ng kwarto. At paglabas ko ay agad na sumalubong sa akin ang mabangong amoy na nagmumula sa kusina. Ngumiti ako at dumiretsyo doon at kahit hindi pa ako tuloyang nakakapasok sa loob ng kusina ay natanaw ko na si Akisha... Nakaharap sa stove at abala sa pagluluto habang sumasayaw.

Si Akisha ay naging kaibigan ko noong naging third year college na ako. At ngayon na graduating na kami pareho ay sanggang-dikit pa rin at hirap paghiwalayin.

"Angas mo ah..." komento ko at umupo sa upuan.

Agad siyang bumaling sa akin at sinamaan ako ng tingin. Pero agad niya ding ibinalik ang tingin sa kanyang niluluto.

"Tapos kana magsulat?" tanong niya na hindi nakatingin sa akin.

Sa lahat yata ng tao sa paligid ko ay siya lang ang nakakaalam ng tungkol sa pagsusulat ko. Wala naman talaga akong balak na ipaalam sa kanya ang tungkol doon. Pero nagkataong aksidente niyang nabasa niya ang manuscript na ginawa ko dahil nakabukas ang laptop. Kaya ayon, hindi na ako nakalusot.

Huminga ako nang malalim.

"Oo.. tapos na," tipid kong sagot at tumango tango pa kahit hindi naman niya iyon nakikita.

Iginala ko ang aking tingin sa buong kusina dahil sa sobrang pagkaburyo at nang makita ko ang iilang prutas na nakahilera sa counter at tumayo ako upang lapitan iyon.

"Galing kay Mike?" tanong ko, tinutukoy ang kanyang manliligaw.

Kinagat ko ang apple at sumandal sa counter para hintayin ang kanyang sagot.

"Oo. Napadaan siya dito kanina. Nagyaya na lumabas daw tayong tatlo mamaya at manood ng sine," pag-kwento niya at kitang-kita ko ang kanyang ngiti.

Hindi ko mapigilan ang paniningkit ng aking mga mata dahil sa reaksyon na nakikita ko sa kanyang mukha. Hindi ko rin alam kung bakit may ugali akong ganito, siguro masyado lang akong bitter kaya parang nandidiri ako kapag nakikita ko siyang kinikilig.

"Tsk... ayusin mo na ang lamesa para makakain na tayo!" biglang asik niya na siyang ikinatawa ko.

Asar na asar kasi siya kapag ganito ang ekspresyon ko kapag nagku-kwento siya tungkol sa love life niya at natutuwa naman ako.

"Pikon," banat ko bago siya iniwanan sa kusina para ayusin ang hapagkainan.

~~~~~~~

"Hindi ka talaga sasama?" pangungulit niya.

Kanina niya pa tinatanong iyon sa akin at hindi ko na matandaan kung ilang beses na. At kahit parehong sagot ang natatanggap niya sa akin ay hindi pa rin talaga siya tumitigil.

"Hindi nga! umalis kana. Ang kulit mo!" asik ko at agad na isinara ang pinto.

"Ang sama talaga ng ugali!" reklamo niya.

Lumapit ako sa bintana upang siguraduhin na nakasakay na siya ng taxi. At nang nasiguro kong nakaalis na siya ng ligtas ay ibinaba ko na ang kurtina at tumalikod patungo sa sala.

Paupo na sana ako sa sofa nang biglang umalingawngaw ang sunod-sunod na pagkatok sa pintuan. Agad na nalukot ang mukha ko at padabog na humakbang papalapit sa pintuan at handa ng sermonan si Akisha.

"Yan kasi... May nakalimutan kana naman sigur--"

Nanlaki ang mga mata ko nang hindi si Akisha ang bumungad sa aking harapan. Kundi isang lalaki.

Sugatan... punit-punit ang d*mit at halos hindi ko na makita nang maayos ang kanyang mukha dahil nabalutan iyon ng maraming d*go.

"S-sino k-ka?"....

TO BE CONTINUED......