LOGINNiccolo’s Pov
I held her wrists firmly and my eyes locked on hers, waiting for her to answer. She didn’t look like someone who meant harm, but I’d learned long ago that appearances lied. Pero habang nakatitig ako sa kanyang mga mata ay may kakaiba akong naramdaman. I feel like I knew those eyes. Or at least… they felt like something I had seen before. Somewhere buried in memory, wrapped in darkness and time. I frowned slightly, my grip tightening just enough to test her reaction. She didn’t struggle, not at first. Nakatingin lang siya sa akin at bahagyang nakaawang ang bibig. Marahang umaangat ang kanyang dibdib, animo'y nag-iisip kung ano ang dapat at tama niyang itugon sa aking katanungan. Magsasalita na sana ako, ngunit mabilis siyang gumalaw ay agad na nakawala mula sa pagkakahawak ko. Lihim akong napangisi dahil sa pagkamangha na aking naramdaman. "She's fast," these words echoed inside my head like a whisper. "You... you were the one knocking on my door.” Wika niya. Nanigas ako sa aking kinauupuan dahil hindi ko maalala ang tungkol doon Malalim siyang bumuntong-hininga at nakatayo pa rin sa aking harapan. “You were bleeding. Halos hindi na nga makita kung anong itsura mo dahil sa daming dugo na bumabalot sa bawat sulok ng mukha mo.” Her voice trembled, but she didn’t back away. “You collapsed. I brought you inside. I was just treating your wounds. At naglalagay ako ng bandages sa mukha mo, pero napansin ko ang tattoo sa katawan mo kaya na-curious ako.. kaya pasensya na..." sunod-sunod niyang paliwanag. At habang nakikinig ako sa kanya at parang ako ang kinakapos ng hininga. Dahil halos hindi na siya huminto sa pagsasalita at tuloy-tuloy lang talaga. Then, silence filled the room. I searched her face for deception, for fear or lies, but found none. Slowly, I exhaled. A long, heavy breath I hadn’t realized I was holding. My shoulders loosened, and whatever instinct had pushed me to restrain her finally eased. “…Continue,” I muttered, leaning back against the sofa. She hesitated for only a second before reaching for the first aid kit again. Her fingers brushed my skin as she cleaned another cut, careful, focused. At habang ginagawa niya iyon at tahimik lang akong nakamasid sa kanya. The way her brows knit in concentration. The way she bit her lip when she saw a deeper wound. The way her hands trembled slightly, even as she tried to hide it. Lahat ng iyon ay hindi nakaligtas sa paningin ko. At sa muli ay naramdaman ko ulit ang sensasyon na naramdaman ko kanina ng maimulat ko ang aking mga mata. Malakas ang kutob ko na kilala ko talaga siya at kailangan kong alamin ang tungkol doon. Hindi ko na namalayan kung ilang oras na ang lumipas. Nagbaba ako ng tingin sa aking katawan at nakita ko na patapos na siya. The last bandage was secured, her fingers lingering for a brief second before she pulled away. The room fell into a strange, fragile silence... one thick enough that even my breathing felt loud. I straightened slightly on the sofa, rolling my shoulders as if testing my body. The pain was still there, but unlike before... it's a bit bearable. Muli kong ibinalik ang aking tingin sa kanya. At hindi pa rin nawawala ang bagay na kanina ko pa nararamdaman. Kaya hindi ko na napigilan ang aking sarili at sa gitna nang matinding katahimikan ay nagsalita ako. “Have we met before?” tanong ko. Her back stiffened, her fingers tightening around the edge of the medical kit. She didn’t look at me right away, and that alone was answer enough. Slowly, she lifted her gaze to mine. Her eyes searched my face, as if deciding whether to tell the truth or protect herself. “…Yes,” she said at last, her voice barely above a whisper. My chest tightened. “Three years ago,” she continued. “You were the one who saved me.” Sa mga sandaling iyon ay isa-isang bumalik ang alaala ko ng gabing iyon kung saan ko siya unang nakita. I just stared at her, And was about to say something when a loud knock echoed from outside of her door. We both stared at each other, hesitant to open the door. But suddenly she started walking towards the door. Handa na akong pigilan siya, pero masyadong mahina ang katawan ko kaya hindi ko naabutan ang kanyang kamay. Sinundan ko siya ng tingin at nakita ko ang unti-unting pagbukas ng pinto. "This is not good.." TO BE CONTINUED...CAROLINE CERVANTES POV "When did you start writing, Caroline?" putol ni Niccolo sa nakakabinging katahimikan. Bahagya akong napalingon sa kanya.. na ngayon ay kasalukuyang nakaupo sa sofa at nakatutok sa akin. Tumikhim ako at nag-iwas ng tingin sa kanya. "Noong seventeen pa ako.. pero huminto ako dahil kailangan kong mag-focus sa pag-aalaga sa kapatid ko. At bumalik lang noong twenty na ako," paliwanag ko. Napaupo ako dahil medyo humaba yata ang eksplenasyon ko kahit hindi niya tinanong ay nagpaliwanag pa talaga ako. Nakatingin ako ngayon sa screen ng laptop ko, pero naiilang pa rin ako kasi ramdam na ramdam ko ang mga mata niyang nakatitig sa akin. Tuloy ay hindi ako makapagsulat nang maayos kasi gumugulo ang utak ko sa presensya niya. "What's wrong? why aren't you writing?" muling tanong nito. Kumunot ang noo ko at masama siyang tiningnan. Sino ba naman kasi ang makakapagsulat nang maayos kung may nga matang nakatutok sa 'yo na para bang lalamunin kana ng buo?
CAROLINA CERVANTES (Continuation) NASA KALAGITNAAN ako nang aking pagtitipa, nang biglang umalingawngaw ang sunod-sunod na malakas na katok mula sa labas ng pintuan. Napatalon ako sa kinauupuan ko. “Sh*t!” Napalingon ako sa pintuan ng bahay ko. Halos mag-alas onse na ng gabi. “Sino naman ‘yan?” Dahan-dahan akong tumayo mula sa upuan ko. Habang naglalakad papunta sa pintuan ay nakakunot ang noo ko. “Baka si Tonyo na naman ‘to… manghihiram ng lighter.” Pagdating ko sa pinto ay bahagya muna akong sumilip sa maliit na siwang ng kurtina. At doon… bigla akong natigilan. Nanlaki ang mga mata ko. Halos mawalan ako ng hininga. Dahil ang lalaking nakatayo sa labas ng bahay ko… ay si Niccolo. Nakatayo siya roon, tahimik. Nakasuot ng simpleng itim na polo at slacks, pero kahit gano’n lang ang suot niya ay parang sumisigaw pa rin ng kapangyarihan ang presensya niya. At ang mas nakakabaliw? Diretso siyang nakatingin sa pinto. Parang alam niyang nakasilip ako. “Anong ginagawa
CAROLINE CERVANTES POV The cursor blinked on the screen. Para bang sinasadya nitong asarin ako. Nakaupo ako sa harap ng laptop ko, dalawang oras na yata ang nakalipas, pero hanggang ngayon… ni isang sentence ay wala pa rin akong naisusulat. Napabuntong-hininga ako at muling sinandal ang likod sa upuan. “Focus, Caroline…” bulong ko sa sarili ko. Inilapag ko ang mga daliri ko sa keyboard at pilit na nag-type.Ngunit agad akong natigilan nang mapansin ko na ang itinitipa ko ay ang senaryo na nangyari kagabi bago ako bumaba sa kotse ni Niccolom Nanlaki ang mga mata ko habang nakatitig sa screen. Pinagdikit ko ang aking labi at mabilis iyong binura. Mariin akong napapikit at napahawak sa noo ko. “Hay*n na buhay ‘to…” "Hindi ka naman ganito, Caroline... mag-focus ka!" reklamo ko sa sarili ko. Pero kahit pilitin ko, hindi ko talaga maalis sa isip ko ang mukha niya kagabi. Ang paraan ng pagtingin niya sa akin pagkatapos ng halik. Napailing ako. “Ang kapal talaga ng
CAROLINE CERVANTES POV The Madrigal's mansion stood like something pulled straight out of a magazine. From gall iron gates, warm lights glowing from massive windows, and marble steps that made me suddenly aware of how small I felt. Kung Ako ang tatanungin, hindi na ito mansyon kundi isang malaking kaharian. Dahil sa kaba ko ay humigpit ang kapit ko sa balikat ni Niccolo, habang naglalakad kami papasok sa loob ng kanilang mansyon. I didn’t even realize I was clinging to him until I felt his hand settle over mine... firm and steady. “Just elax,” he murmured under his breath. “Just smile.” Kung sabihin niya iyon ay parang naglolokohan lang kami dito. Sinong hindi kakabahan gayong haharapin ko ang pamilya niya. At unang beses ko pa naman itong maranasan. The doors opened, and the moment we stepped inside, a wave of elegance hit me... The crystal chandeliers, polished floors, walls lined with paintings that probably cost more than my entire life savings. “Niccolo.” Lumap
*Warning: Mature Content 🔞⚠️ CAROLINE CERVANTES POV (Continuation) I froze the moment I saw him lift himself from the sofa. The towel clung low around his waist, leaving glimpses of strong, toned legs and the faint shadow of his abs under soft light. Sa bawat hakbang niya ay pabilis nang pabilis ang tibok ng puso ko. At kahit isang beses man lang ay hindi siya kumurap at tajagang nakatitig lang sa akin. Na para bang gusto niya akong lamunin ng buhay. Step by step, he closed the distance between us, and with each movement, the air seemed to thicken. My stomach tightened, my knees weak, and I wanted to look away, but I couldn’t. Not when those eyes were fixed on me, holding me captive with a magnetic force that both terrified and thrilled me. He stopped just a breath away, the space between us suddenly became too small. I could feel the warmth radiating off his skin, smell the faint trace of his cologne mixed with the subtle scent of wine and soap. Parang tinambol a
*Warning: Mature Content ⚠️* CAROLINE CERVANTES POV When the car finally stopped in front of the hotel, I couldn’t help but stare. The building had massive walls of dark glass reflecting the city lights, marble steps leading up to a grand entrance, and gold accents glinting under the evening lamps. It wasn’t just a hotel... it looks like a fortress of power. Habang naglalakad ako papasok sa loob ay hindi nakalagpas sa aking paningin ang lobby ng hotel, kahit iyon ay sumisigaw nang karangyaan. The chandeliers hung like liquid crystal, the floors polished to a mirror shine, and the furniture... rich leather couches and marble tables, radiated wealth and control. Lalo tuloy akong nanliit sa sarili ko at gusto ko na lamang umalis dahil nakakahiya sa ayos ko. The receptionists barely looked up as I approached. She just handed me a key card with a polite nod, her posture straight as a soldier. “Suite 2203. Mr Niccolo Madrigal will be expecting you,” aniya sa kalmado ngunit pormal na
NICCOLO MADRIGAL POV She was shaking. But not violently. Just the subtle kind. The kind you only notice when you’re watching closely enough. Her fingers curl against the fabric of her dress, knuckles whitening for half a second before she forces them to relax. Then her throat... Her throat bob
CAROLINE CERVANTES POV "MANANG! PAKIDAGDAG NALANG PO ITO SA LISTAHAN NG UTANG KO!" sigaw ko.Kailangan ko kasing taasan ang boses ko dahil may problema sa pandinig itong si Manong Julie. "Libre ko na 'yan, Anak," nakangiting aniya. Agad na tumaas ang kilay ko at hinabol ito dahil papasok na ulit
CAROLINE CERVANTES POV "Ma'am... Baka naman po puwedeng magawan ng paraa--" "Caroline..." putol nito sa sasabihin ko at dama ko ang matinding prustrasyon sa kanyang boses sa kabiling linya. Maging ako ay mariing napapikit at hindi alam kung saan inabaling ang atensyon. "Think about it, iha.







