ログインNiccolo’s Pov
I held her wrists firmly and my eyes locked on hers, waiting for her to answer. She didn’t look like someone who meant harm, but I’d learned long ago that appearances lied. Pero habang nakatitig ako sa kanyang mga mata ay may kakaiba akong naramdaman. I feel like I knew those eyes. Or at least… they felt like something I had seen before. Somewhere buried in memory, wrapped in darkness and time. I frowned slightly, my grip tightening just enough to test her reaction. She didn’t struggle, not at first. Nakatingin lang siya sa akin at bahagyang nakaawang ang bibig. Marahang umaangat ang kanyang dibdib, animo'y nag-iisip kung ano ang dapat at tama niyang itugon sa aking katanungan. Magsasalita na sana ako, ngunit mabilis siyang gumalaw ay agad na nakawala mula sa pagkakahawak ko. Lihim akong napangisi dahil sa pagkamangha na aking naramdaman. "She's fast," these words echoed inside my head like a whisper. "You... you were the one knocking on my door.” Wika niya. Nanigas ako sa aking kinauupuan dahil hindi ko maalala ang tungkol doon Malalim siyang bumuntong-hininga at nakatayo pa rin sa aking harapan. “You were bleeding. Halos hindi na nga makita kung anong itsura mo dahil sa daming dugo na bumabalot sa bawat sulok ng mukha mo.” Her voice trembled, but she didn’t back away. “You collapsed. I brought you inside. I was just treating your wounds. At naglalagay ako ng bandages sa mukha mo, pero napansin ko ang tattoo sa katawan mo kaya na-curious ako.. kaya pasensya na..." sunod-sunod niyang paliwanag. At habang nakikinig ako sa kanya at parang ako ang kinakapos ng hininga. Dahil halos hindi na siya huminto sa pagsasalita at tuloy-tuloy lang talaga. Then, silence filled the room. I searched her face for deception, for fear or lies, but found none. Slowly, I exhaled. A long, heavy breath I hadn’t realized I was holding. My shoulders loosened, and whatever instinct had pushed me to restrain her finally eased. “…Continue,” I muttered, leaning back against the sofa. She hesitated for only a second before reaching for the first aid kit again. Her fingers brushed my skin as she cleaned another cut, careful, focused. At habang ginagawa niya iyon at tahimik lang akong nakamasid sa kanya. The way her brows knit in concentration. The way she bit her lip when she saw a deeper wound. The way her hands trembled slightly, even as she tried to hide it. Lahat ng iyon ay hindi nakaligtas sa paningin ko. At sa muli ay naramdaman ko ulit ang sensasyon na naramdaman ko kanina ng maimulat ko ang aking mga mata. Malakas ang kutob ko na kilala ko talaga siya at kailangan kong alamin ang tungkol doon. Hindi ko na namalayan kung ilang oras na ang lumipas. Nagbaba ako ng tingin sa aking katawan at nakita ko na patapos na siya. The last bandage was secured, her fingers lingering for a brief second before she pulled away. The room fell into a strange, fragile silence... one thick enough that even my breathing felt loud. I straightened slightly on the sofa, rolling my shoulders as if testing my body. The pain was still there, but unlike before... it's a bit bearable. Muli kong ibinalik ang aking tingin sa kanya. At hindi pa rin nawawala ang bagay na kanina ko pa nararamdaman. Kaya hindi ko na napigilan ang aking sarili at sa gitna nang matinding katahimikan ay nagsalita ako. “Have we met before?” tanong ko. Her back stiffened, her fingers tightening around the edge of the medical kit. She didn’t look at me right away, and that alone was answer enough. Slowly, she lifted her gaze to mine. Her eyes searched my face, as if deciding whether to tell the truth or protect herself. “…Yes,” she said at last, her voice barely above a whisper. My chest tightened. “Three years ago,” she continued. “You were the one who saved me.” Sa mga sandaling iyon ay isa-isang bumalik ang alaala ko ng gabing iyon kung saan ko siya unang nakita. I just stared at her, And was about to say something when a loud knock echoed from outside of her door. We both stared at each other, hesitant to open the door. But suddenly she started walking towards the door. Handa na akong pigilan siya, pero masyadong mahina ang katawan ko kaya hindi ko naabutan ang kanyang kamay. Sinundan ko siya ng tingin at nakita ko ang unti-unting pagbukas ng pinto. "This is not good.." TO BE CONTINUED...CAROLINE CERVANTES POV "MANANG! PAKIDAGDAG NALANG PO ITO SA LISTAHAN NG UTANG KO!" sigaw ko.Kailangan ko kasing taasan ang boses ko dahil may problema sa pandinig itong si Manong Julie. "Libre ko na 'yan, Anak," nakangiting aniya. Agad na tumaas ang kilay ko at hinabol ito dahil papasok na ulit siya sa loob ng tindahan. "Manang naman.. Malulugi po ang negosyo niyo kung laging gano'n," asik ko. Tuloy ay kinuha ko ang aking pitaka at kumuha ng isang libo para bayarin na rin 'yung ibang inutang ko noong nakaraang araw. "Tanggapin niyo na po..." pagpupumilit ko dahil tatanggihan niya pa ang ibinibigay ko. Kinuha ko ang palad niya at inilagay doon ang pera habang nakangiting nakatingin sa kanya. "Maraming salamat po," sambit ko, bahagyang nakadukwang upang masilip ang kanyang mukha. At nang makita ko ang matamis na ngiti nito sa labi ay saka ako tumalikod at nagsimulang maglakad pabalik sa bahay. "Magandang gabi, Caroline!" bati sa akin ni Tonyo. Kumaway ako sa kanya. "Magandan
CAROLINE CERVANTES POV I’ve written about men like him a hundred times. Men carved out of shadows. Men whose silence spoke louder than confessions. Men whose bodies carried stories no one dared to ask about. Pero ngayon ay halos hindi ako makapagsulat nang maayos. Nanginginig ang mga kamay ko at naka-angat lang sa ere... sa ibabaw ng aking keyboard habang ang mga mata ko ay nakatutok sa screen ng laptop. Ang isipan ko at muling bumabalik sa nangyari noong nakaraang gabi. At hanggang ngayon ay hindi pa rin nakakalimutan ang tattoo na nakita ko sa kanyang dibdib. A black rose.. and a skull Chains wrapped tight, unyielding. I slowly.. let out a deep breath and finally began to type. "𝑶𝒏 𝒉𝒊𝒔 𝒄𝒉𝒆𝒔𝒕, 𝒄𝒍𝒐𝒔𝒆 𝒕𝒐 𝒘𝒉𝒆𝒓𝒆 𝒉𝒊𝒔 𝒉𝒆𝒂𝒓𝒕... 𝒕𝒉𝒆𝒓𝒆 𝒘𝒂𝒔 𝒂 𝒕𝒂𝒕𝒕𝒐𝒐. 𝑨 𝒃𝒍𝒂𝒄𝒌 𝒓𝒐𝒔𝒆 𝒂𝒏𝒅 𝒊𝒕𝒔 𝒑𝒆𝒕𝒂𝒍𝒔 𝒘𝒆𝒓𝒆 𝒔𝒉𝒂𝒓𝒑, 𝒅𝒂𝒓𝒌 𝒂𝒏𝒅 𝒄𝒓𝒖𝒆𝒍. 𝑨𝒕 𝒊𝒕𝒔 𝒄𝒆𝒏𝒕𝒆𝒓 𝒘𝒂𝒔 𝒂 𝒔𝒎𝒂𝒍𝒍 𝒔𝒌𝒖𝒍𝒍, 𝒃𝒐𝒖𝒏𝒅 𝒕𝒊𝒈𝒉𝒕𝒍𝒚 𝒃𝒚 𝒂 𝒄
CAROLINE CERVANTES POV Nanginginig ang kamay ko habang dahan-dahan kong binubuksan ang pinto. Ramdam ko ang kaba sa bawat paghinga na binibitiwan ko, handa na ang isip ko sa kung anu-anong posibleng senaryo ang bubungad sa akin. Kung pulis ba k mga lalaking humahabol sa kanya. Pero sa pagbukas ko ng pinto ay mukang mas malaki yata ang problema poproblemahin ko. “Akisha?!" gulat na gulat kong bigkas ng kanyang pangalan. Ang alam ko ay gagala siya kasama si Mike at manonood sila ng sine.. kaya bakit siya nandito? Nakatayo siya sa labas ng pintuan, bahagyang gusot ang buhok, at may bahid ng inis at pagod sa mukha. Kita sa ekspresyon niya na para bang kagagaling lang niya sa isang matinding ayaw. Halos nakasulat sa noo niya ang salitang bad mood. “Ano’ng ginagawa mo rito?” gulat at halatang panic ang boses ko. “Ba—bakit ang aga mong umuwi?” Bigla siyang huminto, bahagyang kumunot ang noo niya habang sinusuri ang itsura ko. Ilang segundo lang iyon, bigla siyang ngumisi
Niccolo’s PovI held her wrists firmly and my eyes locked on hers, waiting for her to answer. She didn’t look like someone who meant harm, but I’d learned long ago that appearances lied. Pero habang nakatitig ako sa kanyang mga mata ay may kakaiba akong naramdaman.I feel like I knew those eyes.Or at least… they felt like something I had seen before. Somewhere buried in memory, wrapped in darkness and time.I frowned slightly, my grip tightening just enough to test her reaction. She didn’t struggle, not at first. Nakatingin lang siya sa akin at bahagyang nakaawang ang bibig. Marahang umaangat ang kanyang dibdib, animo'y nag-iisip kung ano ang dapat at tama niyang itugon sa aking katanungan.Magsasalita na sana ako, ngunit mabilis siyang gumalaw ay agad na nakawala mula sa pagkakahawak ko.Lihim akong napangisi dahil sa pagkamangha na aking naramdaman."She's fast," these words echoed inside my head like a whisper."You... you were the one knocking on my door.” Wika niya.Nanigas ako
CAROLINE CERVANTES POV "H--help m-me.." tugon niya. At bago pa man ako makapagsalita ay humakbang siya ng isang beses at bumagsak sa dibdib ko. Kung hindi ko agad naibalanse ang katawan ko ay pareho kaming babagsak sa sahig. Mabuti na lang ay nag e-exercise ako kaya nakayanan ko ang bigat niya. I tried to wake him up. Pero kahit anong gawin kong pagyugyog sa kanya at hindi siya nagigising. At napapikit ako dahil sa malansang amoy ng d*go na nagmumula sa mga sugat niya. Halos hindi ko na nga matukoy kung ano ang itsura niya dahil sa mga sugat at dugo sa kanyang mukha. Punit-punit pa ang damit na para bang isang palaboy. "Ano ba 'tong nangyayari sa 'kin?" sa isip ko. At bago pa man may makakita sa kanya ay inakay ko na siya papasok sa loob. Isinara ko ang pinto, ini-lock ko pa iyon bago ko siya dinala sa sofa at doon ay pinaupo. "Hanep... ano naman kaya ang tipo ng buhay na meron ka at ganito ka dami ang sugat sa katawan mo?" bulong ko sa hangin habang pinagkatiti
CAROLINE CERVANTES POV *Three years later....* Nakaupo ako sa silya habang abala ang mga kamay sa pagtitipa. Hindi ko na matandaan kung ilang oras na ang nakalipas simula nang umupo ako rito. Ang tanging naaalala ko lang ay dito ako dumiretsyo pag-uwi ko galing sa university para nag take ng exam. Kumakalam ang t'yan, pero walang balak na tumayo kasi nag-aalala Ako na baka makalimutan ko na naman ang mga ideya na pumapasok sa utak ko. Kaya habang naaalala ko pa ay ititipa ko na iyon sa laptop para makatulog ako nang maayos. I was writing a continuation scene for my new novel. Isang buwan na din ang lumipas ng masimulan ko ito at maraming tumangkilik sa kwento. At ngayon ay nasa exciting part na ako kung saan ay magkikita na ulit ang main lead sa story na ilang taon ding nalayo sa isa't isa. And what's more surprising? Was that the male lead in my novel was based in that I met two years ago. Siya ang ginawa kong inspirasyon sa aking kwento at dahil doon ay mas lalo lang







