CHAPTER 3

AVERY'S POV

“Beshy, napano yang labi mo?” puna ni Fiona saakin ng mapansin ang sugat sa gilid ng labi ko.

Kasalukuyan kaming nasa sulok na bahagi ng canteen. Sinamahan ko siyang mag miryenda kasi wala naman akong pambili ng pagkain ko.

Kailangan kong tipidin ang pera kong natitira para may pamasage ako papaunta rito sa school at papunta sa trabaho. Mamaya na lang ako babawi sa fast food. Libre lang kasi don ang pagkain namin.

Hindi pa siya nakuntento at sinipat pa ng mabuti ang pisngi ko. “Pasa ba yang nasa pisngi mo?”

“H-ha? M-meron ba?” nag aalala kong tanong saka kinalkal ang bag ko para kunin ang compact mirror ko. Kanina, wala pa yong pasa ng umalis ako sa bahay.

Dismayado siyang napapalatak. “Sinaktan na naman ba kayo ng tatay mo ha?” aniya.

Napabuntong hininga na lang ako.

“Bat ba kasi ayaw ninyong ipakulong yang walang hiyang tatay mo?” pagalit niya saakin.

“Ayaw ni Mama. Natatakot siya na baka pag nakalaya si Papa, pa***in na lang niya kami. Ayaw na ayaw pa naman non ng napapahiya siya sa maraming tao. Tsaka alam mo naman na, tiyuhin ni papa yung kapitan saamin, kaya ayon, kinakampihan siya kasi alam mo naman yung tatay ko, magaling mag tahi ng kwento para siya ang panigan ng mga tao!”

“Eh, ano? Hihintayin nyo na lang ba na higit pa riyan ang gawin sainyo ng tatay mo?”

“Balak naming umalis kapag naka graduate na ako. Konting tiis na lang naman, makakalayas din kami sa poder ni Papa.” tugon ko.

“Hay.. Wish ko lang buhay pa kayo that time.” aniya.

Dahil naawa na naman ang Beshy ko saakin ay nilibre na niya ako ng miryenda at dipa siya nakuntento, binigyan niya pa ako ng pera pambili daw namin ng pagkain.

Sa totoo lang, hiyang hiya na ako sakaniya. Yung baon niya, madalas hinahati niya para saakin.

Minsan, hindi pala minsan kundi madalas, awang awa na ako sa sarili ko. Ayoko talagang kinakaawaan ng ibang tao. Ayokong makita nila ako sa miserable kong sitwasyon! Lalo namang ayaw ko na malaman ni Simon na ganito kasalimuot ang buhay ko. Baka lalo siyang ma turn off saakin.

Kung pwede nga lang, ayokong may makakaalam ng personal kong buhay. Hindi ko lang nagawang ilihim kay Fiona ang sitwasyon ko dahil madalas niyang makita ang mga pasa ko gaya ngayon.

Kaya nga kapag nasa labas ako ng bahay, pinipilit kong maging masigla sa harap ng mga tao. Diba? Sino bang mag aakala na sa likod ng masayahin kong personality ay nagtatago ang madrama kong buhay.

Kung ipapasa ko nga siguro kay Ma'am Charo yung kwento ng buhay ko, baka manalo pa ng award yung story ko! 'Best in Drama' ganern! Haha!

“Beshy, pahiram naman ako ng concealer mo. Itatago ko lang itong pasa sa mukha ko at sugat sa labi ko.” turan ko sakaniya.

Para masiguradong hindi mahahalata ang pasa ko ay kinapalan ko ang foundation ko na hiniram ko lang kay Fiona. Pati nga lipstick niya ako na ang gumagamit eh. Buti na lang kahit mayaman siya ay di siya maselan, dahil pinapahiram niya saakin ang personal niyang gamit.

Ang swerte swerte ko dahil binigyan ako ni Lord ng kaibigan na gaya niya.

“Mag lagay ka kaya ng blush on para di masyadong maputla yang mukha mo? ” suhesyon niya na nilagyan ng liptint ang cheeks ko.

“Salamat Beshy!” turan ko ng matapos na niya akong ayusan.

“Beshy, si Simon, papasok ng canteen.” taranta niyang kalabit sa braso ko habang ang mata ay nakatingin sa crushy ko.

Shyet! Nang makita ko siya ay biglang nagka kulay ang surroundings ko at nakalimutan ang madrama kong life!

Mamaya ko na muna iisipin ang problema namin sa pera. Lalandi muna ang lola mo!

Kahit masakit ang kanang binti at hita ko dala ng gasgas at su**ok ni papa sakin kagabi ay nagawa ko paring kumendeng habang lumalakad palapit sa table nila Simon.

Heto na naman si Cristof na may pag siko kay crushy para ipaalam na naroon ako.

Naupo ako sa tapat ni Simon at Cristof.

“Hi, Simon!” abot tenga ang ngiti kong bati sakaniya. Saka ako nag beautiful eyes. Pasimple ko ring ikinawit ang buhok ko sa likod ng tenga ko.

Inirapan niya ako. “P**pok kaba? Daig mo pa ang G*O sa kapal ng make up mo!” suplado niyang puna saakin.

Aray ko!! Kanda effort pa akong mag maganda sakanya tas ganon ang sasabihin niya?

Masyadong mapanakit ang bibig niya.

Pero dahil immune na ako sa kasungitan niya ay binalewala ko lang iyon.

Nangalumbaba ako sa harapan niya at pinag masdan siya na para bang humaling na humaling ako sa kagwapuhan niya.

“Alam mo bang mas lalo akong na tu-turn on kapag sinusungitan mo?” tugon ko sakaniya.

Nalukot ang gwapo niyang mukha. “Alam mo bang sirang sira ang araw ko kapag nakikita kita? Kaya pwede ba, umalis ka na?” taboy niya saakin.

“Naniniwala ka ba sa kasabihan na 'The more you hate, the more you love'?”

Bigla naman tumawa si Cristof. “Yown oh! That's my girl!” aniya na nakipag appear pa saakin.

“Kahit magunaw ang mundo, Hinding hindi ako magkakagusto sayo. Remember my words!” seryoso niyang turan.

Aray!! pangalawa na yon ah..

Ngumiti ako sakaniya. “Yeah, baby. I will remember that. Sinisigurado kong kakainin mo rin lahat ng sinabi mo. One day, magigising ka na lang na mahal mo na rin ako.” turan ko saka siya kinindatan bago ako umalis sa harapan niya.

Oyy.. Mashaket na kasi.. Tagos na hanggang apdo ko yung mapanakit niyang mga salita, kaya pinili ko ng umalis bago pa ako tuluyang ma hurt.

“Anong sabi niya sayo Beshy?” usisa naman ni Fiona saakin ng makabalik ako sa lamesa niya.

Ngumiti ako para itago ang puso kong sawi.

“Ang ganda ko daw beshy! Ngayon lang daw siya naka kita ng Dyosang bumaba sa lupa!” pagsisinungaling ko.

Hinampas niya ako ng kamay niya sa braso ko. “Echosera!” aniya na hindi naniwala sa sinabi ko.

“Okay.. Sino pang magpapa xerox dyan?” tanong ko sa mga classmates ko.

Isa ito sa mga raket ko! Pinapaxerox ko yung notes ko at sinisingil ko sila sa halagang five pesos per copy. Mga tamad kasi silang mag take down ng notes. Sabagay, mayaman naman sila kaya barya lang sakanila yung limang piso.

“Ako, Avery. Pa xerox din ako ng notes mo.” lumapit saakin ang suki kong si Nicolas na super galante kasi always may pa tip ang lolo mo kapag nagpapa xerox ng notes ko.

“Okiedoki sir!” tugon ko sakaniya. Ngumiti naman siya saakin matapos ay bumalik na sa upuan niya.

sa isang lenghtwise ay sinulat ko lahat ng classmates ko na nagbayad saakin.

“Feeling ko, crush ka ni Nicolas, beshy ko.” bulong saakin ni Fiona ng maupo na ako sa tabi niya.

“Hmp! Ikaw sobrang malosyosa mo!”

“Wuy, hindi ah, obvious naman kasi na type ka niya.”

Napatingin ako kay Nicolas na nakaupo sa unahan sa may second row.

Naka salamin siya sa mata at may braces sa ngipin. Maputi siya at matangos naman ang ilong. Medyo patpatin nga lang siya. Okay naman, may hitsura naman siya, pero sorry na lang dahil si Simon lang ang nag iisang lalaki sa puso ko.

“Parang tingin ko mas bagay kayo beshy.” tuyo ko sakaniya.

Nanulis naman ang nguso niya at nagbusy-busy-han na ka librong hawak niya. Ganiyan siya kapag shini-ship ko siya sa iba. Ewan ko ba! Ewan ko ba kay Fiona bakit parang alergic siya sa mga lalaki. Maganda naman siya at balingkinitan ang katawan. Morena at matangkad saakin ng bahagya. Pwede nga siyang sumali sa mga pageantry kasi matalino din naman siya. Kaso parang walang interes sa kahit ano. Palibhasay mayaman, kaya wala siyang pinoproblemang kahit ano. Hayy.. Mapapa sana all ka na lang sakaniya!

Ang swerte niya sa mga magulang niya dahil napaka responsabke at spoiled siya sa lahat ng gusto niya.. Samantalang ako.. Never mind na lang! Ayoko mag drama dahil ayokong masira ang beauty ko.

“Xerox girl. Ako din paxerox din ako ng notes mo.” Lapit sakin ni KC. Ito yung classmates kong super duper sa kaartehan at ka-sossy-han. Xerox girl ang bansag niya saakin.

“Okay, noted.” Sagot ko. Saka ko isinulat ang pangalan niya sa listahan ko.

Matapos ng klase ko ay back to work na ulit ako. Habang nasa loob ng jeep ay napag muni-muni ako.

Masyadong maliit ang kinikita ko sa fast food. Hindi sapat pang tustos sa pangangailangan ng pamilya ko at pangpamasahe at baon ko. Kaya lang hindi naman ako pwedeng mag full time job. Paano ang pag aaral ko? Dalawang sem na lang naman ang bububuin ko matatapos na ako sa kurso ko.

Gusto ko na nga sanang huminto muna kasi naaawa na ako kay Mama, pero ayaw niya akong pahintuin. Sayang naman daw yung scholarship na natanggap ko. Sabagay, tama naman si Mama. Maswerte ako na napiling makapag aral sa paaralan ng mga mayayaman. Kahit papano, pag naka graduate ako magagamit ko iyon para mas mabilis ma hired sa trabahong papasukan ko.

'Konting tiss pa, Avery, makakaalis din kayo sa impyernong bahay na yon.' pagkukumbinsi ko saaking sarili.