CHAPTER 3

AVERY'S POV

“Beshy, napano yang labi mo?” puna ni Fiona nang mapansin ang sugat sa gilid ng labi ko.

Kasalukuyan kaming nasa sulok na bahagi ng canteen. Sinamahan ko siyang mag miryenda kasi wala naman akong pambili ng pagkain ko.

Kailangan kong tipidin ang pera natitira ko para may pamasahe ako papunta rito sa school at papunta sa trabaho. Mamaya na lang ako babawi sa fast food. Libre lang kasi don ang pagkain namin.

Hindi pa siya nakuntento at sinipat pa ng mabuti ang pisngi ko.“ Pasa ba yang nasa pisngi mo?”

“H-ha? M-meron ba?” nag aalala kong tanong saka kinalkal ang bag ko para kunin ang compact mirror ko. Kanina, nang umalis ako sa bahay ay wala pa 'yong pasa.

Dismayado siyang napapalatak. “Sinaktan na naman ba kayo ng tatay mo ha?”

Napabuntong hininga na lang ako. Hindi ko magawang itanggi dahil obvious naman na. Isa pa, masyadong matalino si Fiona para mapaniwala sa kasinungalingan.

“Bat ba kasi ayaw ninyong ipakulong yang walang hiyang tatay mo?” pagalit niya saakin.

“Ayaw ni Mama. Natatakot siya na baka pag nakalaya si Papa, balikan niya kami at saktan or worst, baka iteggy n'ya kami. Ayaw na ayaw pa naman no'n nang napapahiya siya sa maraming tao. Tsaka, alam mo naman na tiyuhin ni papa yung kapitan sa amin, di ba? Kaya ayon, kinakampihan siya kasi alam mo naman yung tatay ko, magaling mag tahi ng kwento para siya ang panigan ng mga tao!”

“Eh, ano? Hihintayin n'yo na lang ba na higit pa riyan ang gawin sainyo ng tatay mo?”

“Balak naming umalis kapag naka graduate na ako. Konting tiis na lang naman, makakalayas din kami sa poder ni Papa.” tugon ko.

“Hay.. Wish ko lang buhay pa kayo that time.” aniya.

“Wuy, mag-knock on wood ka naman! Sayang naman ang beauty ko, kung mamamatay lang ako nang hindi pa natitikman ni Papa Simon...” biro ko sa kaniya na kinuha ang kamay niya at sapilitang pinakatok sa lamesa.

Inirapan niya 'ko. “Sira ka talaga... Nakuha mo pang mag-joke kahit na abugbog berna ka na!”

“Ganon talaga! Malungkot na nga ang buhay ko, didib-dibin ko pa ba? Ayoko ngang pumangit... Baka lalo lang akong hindi magustuhan ni Papa Sai nyan!

Napapailing naman siyang tumawa.

Dahil naaawa siya sa 'kin, nilibre niya ako ng miryenda — at dipa siya nakuntento, binigyan pa n'ya ako ng pera pambili daw namin ng pagkain.

Sa totoo lang, hiyang hiya na ako sa kaniya. Yung baon niya, madalas hinahati niya para sa akin.

Minsan... Hindi pala minsan kundi madalas — awang awa na ako sa sarili ko. Ayoko talagang kinakaawaan ng ibang tao. Ayokong makita nila ako sa miserable kong sitwasyon! Lalo namang ayaw ko na malaman ni Simon na ganito kasalimuot ang buhay ko. Baka lalo siyang ma turn off sa akin.

Kung pwede nga lang, ayokong may makakaalam ng personal kong buhay. Hindi ko lang nagawang ilihim kay Fiona ang sitwasyon ko dahil madalas niyang makita ang mga pasa ko — gaya ngayon.

Kaya nga kapag nasa labas ako ng bahay, pinipilit kong maging masigla sa harap ng mga tao. Diba? Sino bang mag aakala na sa likod ng masayahin kong personality ay nagtatago ang madrama kong buhay.

Pwede ko na ngang ipasa kay Mel Tiangko yung kwento ng buhay kong pang “Magpakailanman”.

“Beshy, pahiram naman ako ng concealer mo. Itatago ko lang 'tong pasa sa mukha ko at sugat sa labi ko.” turan ko saka kinalkal ang make-up kit niya.

Para masiguradong hindi mahahalata ang pasa ko ay kinapalan ko ang lagay ng foundation. Pati nga lipstick niya ay ako na ang gumagamit. Buti na lang kahit mayaman siya ay di siya maselan, dahil pinapahiram niya sa akin ang personal niyang gamit.

Ang swerte-swerte ko dahil binigyan ako ni Lord ng kaibigan na gaya niya.

“Mag lagay ka kaya ng blush on para di masyadong maputla yang mukha mo? ” suhesyon niya saka nilagyan ng liptint ang cheeks ko.

“Salamat Beshy!” turan ko ng matapos na niya akong ayusan.

“Beshy, si Simon, papasok dito sa loob ng canteen.” taranta niyang kalabit sa braso ko habang ang mga mata niya ay nakatingin sa crushy ko.

Shyet! Nang makita ko siya ay biglang nagka kulay ang surroundings ko at nakalimutan ang madrama kong life!

Mamaya ko na muna iisipin ang problema namin sa pera. Lalandi muna ang lola mo!

Kahit masakit ang kanang binti at hita gawa ng gasgas at mga pasa ay nagawa ko paring kumendeng habang lumalakad palapit sa table nila Simon.

Heto na naman si Cristof na may pag siko kay crushy para ipaalam na naroon ako.

Naupo ako sa tapat ni Simon at Cristof.

“Hi, Simon!” abot hanggang tenga ang ngiti ko nang bumati sa kaniya sabay beautiful eyes.

Pasimple ko ring ikinawit ang buhok ko sa likod ng tenga ko.

Inirapan naman n'ya ako na para bang hindi siya natutuwang makita ako.

“P****k kaba? Daig mo pa ang GRO sa kapal ng make up mo!” suplado niyang puna sa ayos ko.

Aray ko naman!!! Kanda effort pa akong magmaganda sa kanya tas ganon ang sasabihin niya?

Masyadong mapanakit ang bibig niya.

Pero, dahil immune na ako sa kasungitan niya ay binalewala ko lang iyon.

Nangalumbaba ako sa harapan niya at pinagmasdan siya na para bang humaling na humaling ako sa kagwapuhan niya.

“Alam mo bang mas lalo akong na tu-turn on kapag sinusungitan mo?” pilya kong ngiti habang nakatitig sa kaniyang mga mata.

Nalukot ang gwapo niyang mukha. “Alam mo bang sirang-sira ang araw ko kapag nakikita kita? Kaya pwede ba, umalis ka na?” taboy niya sa akin.

Hindi pa rin ako nagpatinag kahit tagos hanggang balunbalunan ang sakit.

“Naniniwala ka ba sa kasabihan na: 'The more you hate, the more you love?'”

Bigla naman tumawa si Cristof!

“Yown oh! That's my girl!” aniya na nakipag apir pa sa akin.

Malakas namang umismid si Simon. Saka matamang tumitig sa 'kin. “Kahit magunaw ang mundo, Hinding-hindi ako magkakagusto sayo. Remember my words!”

Aray!!!

Strike two na yon, ah! Tagos hanggang atay!

Ngumiti ako sakaniya. “Yeah, baby. I will remember that. Sisiguraduhin ko na kakainin mo rin lahat ng sinabi mo. One day, magigising ka na lang na mahal mo na rin ako.”

Kinindatan ko siya bago tuluyang tumayo at talikuran sila. Lumakad ako pabalik sa lamesa namin ni Fiona.

Mashaket na kasi.. Tagos na hanggang apdo ko yung mapanakit niyang mga salita, kaya pinili ko nang umalis bago pa ako tuluyang ma-hurt.

“Anong sabi niya sayo Beshy?” usisa naman ni Fiona sa akin nang maupo ako sa tabi n'ya.

Ngumiti ako para itago ang puso kong sawi.

“Ang ganda ko daw beshy! Ngayon lang daw siya nakakita ng Dyosang bumaba sa lupa!” pagsisinungaling ko.

Nalukot ang kaniyang mukha at hinampas ang braso ko ng kamay niya.

“Echosera!” aniya na hindi naniwala sa sinabi ko.

“Bahala ka kung ayaw mong maniwala. Lika na, balik na tayo sa room... Ililista ko pa kung sino-sino yung magpapa-xerox ng notes ko.”

Tumayo na ako at hinawakan siya sa kaniyang palapulsuhan at hinila palabas ng canteen.

“Okay.. Sino pang magpapa xerox dyan?” tanong ko sa mga classmates ko.

Isa ito sa mga raket ko! Pinapaxerox ko yung notes ko at sinisingil ko sila ng halagang five pesos per copy. Mga tamad kasi silang mag-take down ng notes. Sabagay, mayaman naman sila kaya barya lang sakanila yung limang piso.

“Ako, Avery. Pa-xerox din ako ng notes mo.” lumapit sa akin ang suki kong si Nicolas na super galante — kasi always may pa-tip ang lolo mo kapag nagpapa xerox ng notes ko.

“Okie dokie, Sir!” nakangiti kong tugon saka kinuha ang listahan ko sa bag at isinulat ang kaniyang pangalan.

Ngumiti siya sa akin bago bumalik sa kaniyang upuan.

“Feeling ko talaga crush ka ni Nicolas, beshy ko...” bulong sa akin ni Fiona nang maupo na ako sa tabi niya.

“Hmp! Ikaw sobrang malisyosa mo!”

“Wuy, hindi, ah! Obvious naman kasi na type ka niya...”

Napatingin ako kay Nicolas na nakaupo sa second row sa bandang unahan.

Nakasuot siya ng salamin sa mga mata at may braces sa ngipin. Maputi siya at matangos naman ang ilong. Medyo patpatin nga lang siya. Okay naman ang looks n'ya. May hitsura naman siya... Pero, sorry na lang dahil si Simon lang ang nag-iisang lalaki sa puso ko.

“Parang tingin ko mas bagay kayo, beshy ko...” sa halip ay tudyo ko kay Fiona.

Umasim ang kaniyang mukha at nanulis ang kaniyang nguso. Hindi siya nagsalita sa halip ay nagbusy-busy-han sa librong hawak niya.

Ganiyan siya kapag shini-ship ko siya sa iba.

Ewan ko ba!

Hindi ko alam kung bakit parang alergic siya sa mga lalaki. Maganda naman siya at balingkinitan ang katawan. Maputi at matangkad sa akin ng bahagya. Pwede nga siyang sumali sa mga pageantry kasi matalino din naman siya. Kaso parang wala siyang interes sa kahit ano.

Palibhasay mayaman, kaya wala siyang pinoproblemang sa buhay. Hayy.. Mapapa sana all ka na lang sakaniya!

Ang swerte niya sa mga magulang niya dahil napakaresponsable nila at ini-spoiled siya sa lahat ng gusto niya...

Samantalang ako...

Hayst! Never mind na lang! Ayokong magdrama dahil ayokong masira ang beauty ko!

“Xerox girl, ako din... Paxerox din ako ng notes mo.” lapit sa 'kin ni KC at abot ng kaniyang bayad.

Siya yung classmates kong super-duper sa kaartehan at ka-sossy-han. Xerox girl ang bansag niya sa akin.

“Okay, noted.” Sagot ko saka ko isinulat ang pangalan niya sa listahan ko.

Matapos ng klase ko ay diretso naman ako sa part-time job ko. Habang nasa loob ng jeep ay nagmuni-muni muna ako.

Sa totoo lang ay masyadong maliit ang kinikita ko sa fast food. Hindi sapat pang tustos sa pangangailangan ng pamilya ko pati na sa pamasahe at baon ko sa araw-araw.

Kaya lang, hindi naman ako pwedeng mag-full time job. Paano ang pag-aaral ko? Dalawang sem na lang naman ang bubunuin ko — matatapos na ako sa kurso ko.

Gusto ko na nga sanang huminto muna kasi naaawa na ako kay Mama. Pero, ayaw naman niya akong pahintuin. Sayang naman daw yung scholarship na natanggap ko. Sabagay, tama naman si Mama. Maswerte ako dahil ako ang isa sa napiling makapag-aral sa paaralan ng mga mayayaman. Kahit papano, pag naka-graduate na ako ay magagamit ko iyon para mas mabilis mahired sa trabahong papasukan ko.

Konting tiis na lang, makakaalis din kami sa impyernong bahay na yon.