LOGINYael’s POV“We’re once co-workers, ma’am,” saad ni Hana na ikinawala ng ngiti sa labi ko.Co-workers?So, ‘yon lang talaga ang p’wede niyang ipakilala sa akin sa harap ng ibang tao. Isang hamak na naging katrabaho lang niya noon, at wala ng iba pa?Nakita ko rin ang pagkawala ng sigla sa mga mata ni mama, at kahit si papa na walang reaksyon simula pa kanina at seryoso lang na nagmamasid ay napatingin din sa akin. Napayuko ako at tinitigan ang kanin sa plato ko, kahit wala namang sagot doon o gamot sa nararamdaman kong bigat sa dibdib ko sa mga oras na ‘to.Gusto ko na tumawa at makisinggit sa usapan nila, pero paano ko pa gagawin ‘yon ngayon na mas nalalasahan ko ang pait ng kahapon kaysa sa masarap niyang adobo?“Oh…” Sambit ni mama na parang nawala bigla ang mga salitang kanina lang ay naguunahan sa paglabas sa bibig niya. “Gano’n ba, akala ko ay magkakilala kayo sa ibang paraan.”Ngumiti lang si Hana at umiling.“Nagkasama po kami bilang trainee sa isang branch ng Miller’s company,
Hana’s POV“Hello, grandpa! Hi, grandma!” Masiglang bati ni Yohan sa kanila na ikinasinghap ko, hindi ko na nagawang alisin ang buhol ng apron na suot ko at agad ng tumakbo palapit sa kaniya. Anong akala niya sa lahat ng tao, mababait para tawagin niya ng kung ano-ano na parang hindi ‘to ang unang beses nilang pagkikita?“Yohan, shh!” Pigil ko sa kaniya at hinila siya sa likuran ko, mabilis akong yumuko sa harapan nilang dalawa para humingi ng tawad. “Pasensya na po kayo sa anak ko, minsan po talaga ay masyado siyang masigla at tinatawag ang lahat ng kakikilala pa lang niya ng kung ano-ano.”Ramdam ko ang pag-init ng buo kong mukha, maging ang tenga ko at leeg. Ano nalang ang sasabihin sa amin ng bisita ni Yael, baka isipin pa na hindi ko tinuturuan ng maayos si Yohan. Idagdag pa na mukhang masungit ang lalaki, pumikit nalang ako ng mariin at naghihintay ng pagalit nila ngunit wala akong narinig.Sa halip, isang hagikgik mula sa babae ang narinig ko. Naramdaman ko rin ang malalambot n
Hana’s POV“Wow, ang laki naman po ng bahay ninyo tito Yael!” Namamangha na saad ni Yohan ng makalabas kami ng kotse, nakatingala siya sa malaking bahay ni Yael malayong-malayo sa bahay na tinitirhan namin ngayon.“Yes, pero madalas walang tao kasi nasa trabaho ang mga nakatira. Minsan lang din magsabay-sabay kumain dahil sobrang abala, mas masarap pa rin tumira sa bahay na araw-araw kayong nagkikita-kita at may oras na sabay-sabay kayong kumain habang nagkakamustahan.” Ngumiti siya, ngunit ang bigat ng tono at mga salitang binitawan niya ay alam ko na may laman.Isang Miller siya at naiintindihan ko ang ibig niyang sabihin, isa rin na dahilan bakit hindi ko magawang ipasok si Yohan sa mundo niya. Dahil alam ko, sa oras na malaman ng maraming tao ang tungkol kay Yohan ay hindi na magiging tahimik ang mundo niya at bawat galaw niya ay siguradong may manood at manood doon.“Parang ang lungkot naman po ng ganoon,” sambit ni Yohan at hinawakan ang kamay niya. “Ang lungkot mo po siguro ng
Yael’s POVPara akong binuhusan ng sobrang lamig na tubig ng makita ko ang sasakyan na sinasakyan nila Hana na bumunggo, wala ako na wisyo ng tumakbo ako palapit sa kanila. Ang tanging alam ko lang ay makita ko kung ano ang nangyari at masigurado na ayos lang silang dalawa ni Yohan.Nanglalambot ang mga tuhod kong naglalakad patungo sa kanila, maging ang ulo ko ay sobrang gaan. Hindi ako handa sa maari ko na makita kung sakali na malala ang nangyari, sabihin na niyang creepy ako kung malaman nilang sinusundan ko sila.Ang akin lang, gusto kong malaman kung ayos silang makakauwi. Kung alam ko lang na mangyayari ‘to ay sana mas pinilit ko… nakiagaw ako kanina sa Ross na ‘yon!Hindi naman pala niya pipilitin na ihatid sila Hana para masiguradong ligtas, sana ako nalang nag-alok… Kung ano, pipilitin ko sila, kahit sabihin pa ni Hana na masyado ko siyang pinapangunahan.“Ayos lang daw ang lahat, sinabi ko naman sa’yo na hindi ko na kailangan na magpa-checkup,” sambit niya paglabas ng opisi
Hana’s POV“Ayos lang naman ang lahat ng test, walang lumabas na problema, wala rin nabuo na dugo dahil sa pagkakauntog. Pero kung may maramdaman ka na masakit o kakaibang pakiramdam ay bumalik ka agad, kung wala naman ay kailangan mo pa rin bumalik para sa follow up check bukas.” Inabot sa akin ng doctor ang reseta.Simpleng gamot lang naman ‘yon sa sulat, cream lang at mga panglinis.“Salamat po, doctor.” Ngumiti ako sa kaniya bago lumabas ng opisina, agad naman na tumayo sila Yael at Yohan para salubungin ako. Ang magkamukhang pares ng mga mata nila ay nakatingin sa akin na puno ng pag-aalala, kung titignan ng maigi ng mga tao sa paligid ni Yael si Yohan ay tiyak may masasabi agad sila.Huminga ako ng malalim at lumakad palapit sa kanila, hinawakan ko agad ang kamay ni Yohan para ilayo ‘to kay Yael. Napatingin naman sa akin si Yohan at mabilis na naintindihan ang gusto ko na mangyari, yumakap siya sa braso ko at yumuko sa harapan ni Yael.“Maraming salamat po, tito Yael sa tulong m
Hana’s POV “Yael…” Tawag ko sa kaniya, hindi makapaniwalang nakatayo siya ngayon sa tabi ko. “Anong ginagawa mo rito, paanong andito ka?” Parang ewan kong tanong. Pero alam ko na hindi rito ang daan papunta sa kompanya niya, kaya bakit andito siya at nangingialam sa nangyayari? H’wag niyang sabihin na sinundan niya kami, nababaliw na ba siya? “Kung ano man ang iniisip mo ay mali ka, may kikitain ako sa gawi rito pero saktong nahinto ang byahe sa traffic kaya naisipan kong tignan kung bakit at nakita kong kayo pala ang naaksidente.” Tumingin siya kay Yohan sa gilid ko at agad na lumuhod. “Ayos ka lang, may masakit ba sa’yo?” Sumulyap sa akin ni Yohan, halata ang pag-aalangan niya kung kakausapin si Yael ngunit sa huli ay nanaig ang kagustuhan niyang kausap ‘to. “Ayos lang po ako, t-tito Yael. Niyakap po ako ng mahigpit ni mama para hindi mahulog, siya po ang nasaktan dahil sa biglang nangyari,” saad niya at sabay silang napatingala sa akin. Hindi ako sigurado ngunit parang
Myla’s POV “Keep your head high, don’t look down!” Rinig ko ang maliit na boses ni Aleron mula sa earpieace na suot ko. Nakatayo ako ngayon sa entrance ng isang engrandeng open party sa isang malawak na resort. Puno ng mga tao ang paligid at halos lahat ng mga naroon ay may suot na magagandang da
Myla’s POVMahigpit kong hinawakan ang sling ng bag ko habang ang hakbang ko ay unti-unti na ring bumibilis. Kahit anong gusto kong lumingon sa aking likuran ay pinilit kong panatilihin ang paningin ko sa aking harapan. Hindi naman na ‘to ang unang beses na may sumusunod sa akin. Ilang araw ko nang
Zarina’s POVHindi ko maiwasang mapangisi habang pinapanood ko si Raven na sumimsim sa kopitang hawak niya. Ayos lang kung magalit siya sa akin o mapahiya ako ng kaunti. Ang akin lang, sa huli ay nasa akin pa rin ang huling halakhak.Kapag gumana na ang plano ko, tiyak na magiging akin na ng tuluya
Myla’s POVKabado man ay dahan-dahan kong inangat ang palad ko para tanggapin ang alok ni Raven. Unang lapat pa lang ng balat ko sa kaniya ay pakiramdam ko’y makukuryente ako. Hindi ko rin maintindihan kung bakit ganito na lang ang epekto niya sa akin. Parang…parang hindi ito ang unang beses na na







