LOGINZarina’s POV
Hindi ko maiwasang mapangisi habang pinapanood ko si Raven na sumimsim sa kopitang hawak niya. Ayos lang kung magalit siya sa akin o mapahiya ako ng kaunti. Ang akin lang, sa huli ay nasa akin pa rin ang huling halakhak. Kapag gumana na ang plano ko, tiyak na magiging akin na ng tuluyan si Raven. Kung may mangyari sa amin ngayon, titiyakin kong magbubunga ‘yon. Kapag nangyari ‘yon ay sisiguraduhin kong mawawala sa landas namin ang batang ‘to. Nanatili na akong tahimik. Pinapanood ko siya hanggang sa tuluyan niyang maubos ang wine sa kopita niyang hawak. Hindi na rin ako nakatiis kaya mabilis ko ring tinungga ang wine sa kopitanghawak ko. Magsisimula na ang mainit kong gabi. Ngunit ilang minuto na ang lumipas ay napansin kong walang nagbabago sa kilos ni Raven. Sa kabaliktaran ay ako ang unti-unting pinagpapawisan ng malamig. Ramdam ko na ang kakaibang init na dumadaloy sa buo kong katawan at ang kakaibang kiliti. Bumibigat na rin ang hininga ko na hindi ko mapigilan. “Ms. Zarina, may malaki po tayong problema,” bulong sa akin ni Creig habang pasimple niya akong inaalalayan. “Mukhang napagpalit po ang wine at sa iyo po napunta ang wine na dapat ay kay Mr. Coast. Nainom niyo po ang wine na may séx drugs,” ulat niya sa mas pinahinang tono. Agad akong napalingon sa kaniya habang salubong ang kilay ko. Sobrang bilis na ng tibok ng puso ko at nanginginig na rin ang mga braso at mga binti ko. “A-Anong sabi mo, ako ang n-nakainom ng wine na may séx d-drugs na dapat ay kay Raven?” Pinilit kong pakalmahin ang sarili ko ngunit ramdam ko na rin ang nagsisimulang pamamasa ng gitna ng hita ko at tanggapin ko man o hindi ay mukhang totoo ang sinasabi niya. “Ms. Zarina, ayos ka lang ba?” Ang kaninang halos walang pakialam sa akin na si Aleron ay nakangiti na habang nakatingin sa akin. May kung ano sa tingin niya na hindi ko maintindihan pero agad kong pinagsawalang bahala iyon. Wala na akong oras na sakyan pa ang pagiging mapaglarong bata niya! “Oo nga, Ms. Zarina. Ayos ka lang ba? Namumutla ka at pinagpapawisan ng masyado. May nararamdaman ka ba na masakit, kailangan mo ba ng tulong?” sabat naman ng babaeng ngayon ko lang nakita at kinakalaban na agad ako para makuha ang atensyon ni Raven. Muli akong napatitig sa basong hawak ko na halos wala na talagang laman kung hindi ang maliliit na latak na lang. Paulit-ulit akong napalunok at napailing. Kailangan ko nang umalis dito. Hindi p’wedeng mapahiya ako sa harapan ng maraming tao. “Creig, halika na. Kailangan ko nang umalis dito. Hindi ako p’wedeng magtagal dito na ganito ang nararamdaman ko,” nagmamadali kong sabi. Hinila ko agad si Creig patungo sa isang pinto. Kailangan kong umisip ng paraan para makaalis sa venue nang hindi masyadong nahahalata. Hindi p’wedeng mahalata ni Raven ang nangyayari sa akin kung hindi ay malalaman niya ang balak kong painumin siya ng gamot pangpagana. Pagpasok ko pa lang sa pinto kung saan walang gaanong tao ay agad nang bumigay ang mga binti ko. Mariin ko ring naipikit ang mga mata ko dahil sa kakaibang pakiramdam na kumakalat na sa buo kong sistema. “A-Anong ginagawa mo, hah?! Hindi ba maayos ang utos ko na tiyakin mong maiinom ni Raven ang séx drugs na inihanda natin?! Simpleng utos lang naman ang pinapagawa ko! Bakit hindi mo pa nagawa ng tama?!” asik ko sa sobrang init, ngunit agad din akong napatigil nang muli kong maramdaman ang mainit na bagay na muling umagos sa gitna ng mga hita ko. Ramdam ko na kung gaano ‘yon kabasa, at hindi ko alam kung paano ang gagawin ko para mapigilan ‘yon. “M-Ma’am Zarina, p-pasensya na po. Sinigurado ko naman pong magiging maayos ang plano natin, pero may nangialam po at hindi ko pa po nakikita kung sino ang may kagagawan sa nangyari,” mabilis niyang paliwanag ngunit tinapunan ko lang siya ng matalim na tingin. Agad naman siyang napayuko. “H-Huwag po kayong mag-alala, hahanapin ko po agad kung sino ang may gawa nito.” Akma siyang lalabas na sa may pintuan nang mabilis ko siyang pinigilan. “S-Sandali… ihatid mo muna ako sa hospital. Hindi ako p’wedeng magtagal dito. Hindi ko p'wedeng hayaang makita ako ng ibang attendees sa sitwasyon ko ngayon,” nanghihina kong turan at saka ko mahigpit na hinawakan ang braso niya. Maingat naman niya akong inalalayan. Ang isang braso niya ay agad na pumulupot sa bewang ko habang ang libreng kamay niya ang pumihit sa doorknob. Pero kahit ilang beses pa niyang subukang iikot ‘yon ay ayaw bumukas ng pinto. Lalo namang kumalat ang init sa pakiramdam ko kaya muling napapikit ang mga mata ko. Shít! I really hate this! Humanda talaga sa akin kung sinuman ang may kagagawan nito! “May tao ba riyan sa labas? Buksan ninyo ang pinto,” sigaw ni Creig. Sinubukan niyang hampasin nang paulit-ulit ang pinto ngunit walang nangyayari. Kaya maging ako ay nakihampas na rin sa pinto para makakuha ng atensyon ng kung sinuman ang nasa labas. “Buksan mo ang pinto! Alam kong nandiyan ka pa! Akala mo ba ay hindi ko malalaman kung sino ka? Kung ikaw man ang babaeng kumakalaban sa akin, sisiguraduhin kong magbabayad ka ng malaki!” singhal ko kahit hinang-hina na ako. Nang wala akong narinig na sagot ay matalim kong tiningnan si Creig sa tabi ko. “Anong tinatahimik-tahimik mo riyan?! Gumawa ka ng paraan para makalabas tayo rito! Bilisan mo!” inis na sigaw ko sa kaniya habang hinahampas ko ang dibdib niya. “A-Ah, yes ma’am!” Nagmamadali niyang tinanggal ang suot niyang jacket suit at sinimulan na niyang piliting buksan ang pinto. Gamit ang buo niyang katawan ay malakas niyang binunggo ang pinto ngunit walang pagbabago. Sa halip na ang pinto ang bumagsak ay ang katawan niya ang malakas na napaupo sa sahig. Hindi ko na nagawang alalayan ang sarili ko nang tuluyan niya akong mahila. “Aaah!” Impit na ung0l ang kumawala sa labi ko nang maramdaman ko ang matigas na umbok sa ibabang bahagi niya na tumama sa puson ko. “Y-You!” asik ko at mabilis kong iniangat ang tingin ko nang makita kong halos wala ng isang dangkal ang layo ng mukha namin sa isa’t-isa. Hindi ko alam kung bakit ngunit paulit-ulit akong napalunok. Ang kakaibang pagkauhaw na tikman ang labi niya ay agad kong naramdaman. Ang mga kamay ko ay kusang gumapang sa dibdib niya at kusang umangat ang ulo ko para mas ilapit ang labi ko sa labi niya… Fúck! Si Raven dapat ang nasa harap ko at hindi si Creig! Halos mapamura na ako dahil sa kakaibang init na dumadaloy sa buo kong katawan. Muli akong napatingin kah Creig. Dàmn it! I want to taste him…Hana’s POV“Finally!” Pagod ngunit nakahinga ng maluwag si Larry na napasandal ng tuluyan ng mawala sa paningin namin ang mga kotse ng kabusiness meeting naming dalawa. “Parang pinipilipit ang bituka ko kanina pa, hindi ko nga malasahan ang pagkain. Sayang, ang sasarap at ang mamahal pa naman ng order.”“Oh…” Simpleng saad ko at tinignan ang hawak niyang paper bag na may tatak pa ng restaurant. “Kaya pala may take out ka, talaga ba na kinakabahan ka sa meeting o nahihiya ka lang makita nila kung gaano ka kalakas kumain at matakot na makipag-collaboration ng project?” Biro ko.Sa totoo lang ay pareho lang kami ng nararamdaman, kung tutuusin ay hindi ko nga rin malunok ng maayos ang bawat subo na ginagawa ko kanina at baka nga maempatso pa ako dahil halos pilitin ko nalang ang sarili ko.Hindi naman ‘yon ang unang beses na makipag-collaboration ang kumpanya pero iba pa rin talaga pag malalaking kumpanya ang kausap namin, at aminin man namin o hindi ay nag magkaroon ng collaboration ang
Yael’s POV “You can’t do that!” Malakas na humampas ang palad ni Mr. Benitez sa lamesa. “Kahapon lang ay ang sabi mo ay pagiisipan mo ng mabuti ang tungkol sa project na pino-propose ng kumpanya namin, ngayon ay biglang wala ng mangyayari?” Namumula ang mukha niya at nanginginig ang buong katawan, nanlilisik din ang tingin niya sa akin. Hindi ko mapigilan na mapangisi habang nakasandal sa swivel chair ko at nakatingin sa kaniya, walang kahit na anong bakas ng emosyon ang pinaskil ko roon. Nakatitig lang ako sa kaniya, pinapanood kung ano ang susunod na babakas sa mukha niya. “Mr. Benitez, anong ibig mo na sabihin? Ano ang hindi ko p’wede na gawin kung wala naman akong pinangako tungkol sa project na sinasabi mo?” Pinagkrus ko ang mga braso ko sa aking dibdib at tumingin isa-isa sa mga nasa meeting. Umagang-umaga ay nagpatawag na agad ako ng emergency meeting para sa mga proposal project at collaboration, hindi para asikasuhin ang mga pending na trabaho ko kundi para tapusin ang si
Yael’s POV“Sabihin mo, saan ka nagtratrabaho?” Pinagkrus niya ang mga braso sa kaniyang dibdib, bumalik ang kumpyansa niya sa sarili. Ang kanina pa niyang namumula na mukha ay muling nagkaroon ng pagmamataas ekspresyon. “Hindi mo masabi, bakit? Pangalan pa lang ay kilala mo na ang asawa ko, tama?”Humakbang siya pasulong hanggang ilang hakbang na lang ang layo niya sa amin ni Yohan, na agad na ikinahakbang ni Yohan papunta sa likuran ko. Ang maliit niyang kamay ay mahigpit na humawak sa dulo ng suits ko, nanginginig ‘yon at sigurado akong hindi ‘to ang unang beses na ginawa ‘to na kaniya ng mga tsismosa na ‘to.“Well, kung titignan ang suot mo ay mukhang sa business industry din gumagalaw ang mundo mo. Pero mukhang ‘to na ang last day mo na masuot ang business suits na ‘yan,” nanunudyo niya muling saad, kasabay noon ang nangungutya naman na tawa ng ilan sa kanila.Hindi ko na gusto noon pa man ang tabas ng dila ni Benitez, ngunit ngayon ay narealize ko na hindi lang pala siya kundi m
Hana’s POV “H’wag kang malikot doon, pag may problema ay mag message ka sa akin, okay?” Bilin ko habang nasa labas na kami sa bahay, nasa loob na ng kotse ni Larry ang mga bagahe ko habang nasa loob na rin ng kotse ni Yael ang mga gamit ni Yohan. “Okay po, mama. Mag ingat po kayo ni tito Larry sa byahe, magmensahe rin po kayo pag nakarating na kayo doon,” saad niya at mahigpit na yumakap sa akin. Hindi naman ako mawawala ng matagal, pero ganito pala ang pakiramdam na alam ko na ilang araw ko siyang hindi makikita. Nasanay ako na sinasama siya sa mga business trip ko, pero ngayon ay hindi p’wede ang bata sa location. “Ako na ang bahala sa kaniya, mag focus ka nalang sa trabaho mo, hindi ko naman pababayaan si Yohan. Marunong akong mag-alaga ng bata, isa pa, kukuha rin ako ng nanny niya para magbantay sa school,” seryoso na saad ni Yael ng makabalik sa tabi namin. “Nanny? Hindi mo na siya kailangan na kuhanan ng magbabantay sa kaniya sa school, matagal na siyang pumapasok sa school
Yael’s POV“Meeting adjourned,” saad ko at mabilis na tumayo mula sa upuan ko, inayos ko na rin ang suot ko na necktie at handa ng lumabas sa meeting room ng magsalita ulit ang isa sa kanila.“How about the west condominium we propose last week, when will you decide about it?” Salubong ang kilay na tanong ni Mr. Benitez. “Lagi mo nalang pinagpapaliban ang proposal na ‘to o sinasadya mo na baliwalain ang—”“Mr. Benitez, sinasabi mo ba na ginagawa ko lang na trip ang pag approve ng mga project na pino-propose ninyo?” Putol ko sa kaniya at diretso siyang tinignan, ang salubong niyang kilay ay agad na kumalma at napaupo siya ng maayos.Para siyang aso na bumahag agad ang buntot, dapat lang… Alamin niya kung sino ang dapat at hindi dapat niyang tinatahulan.“T-That’s not it—”“I will tell you what’s my decision about it tomorrow, I have something urgent to do,” saad ko at nagmamadali na naglakad habang nakatingin sa oras.Late na ako.~~~~~“You okay? How’s your day?” Salubong ko kay Yohan
Hana’s POVMas humakbang siya palapit sa akin dahilan para mas lalo ko na mahigit ang hininga ko, hindi naman siya lasing para umakto ng ganitong kaya mas lalo akong naguguluhan kung ano ang magiging reaksyon ko.“Talaga ba na hindi mo naiisip na hawakan ako o hindi mo man lang naiisip ang ginawa natin noon?” Bulong niya.Ang mainit niyang boses at malambot na labi ay parehong humahaplos sa tenga, mas mainit pa ‘yon sa singaw ng tubig sa shower. Sinubukan ko na kalasin ang braso niya sa bewang ko para makahakbang palayo muli sa kaniya, ngunit mas humigpit lang ang yapos niya sa akin.“Don’t try to run, Hana… Not again,” mariin niyang saad, titig na titig ang mga mata niya sa akin. “Don’t ever think you can escape tonight, not until you answer my question.”Paulit-ulit akong napalunok, kahit yata anong gawin ko ngayong araw ay hindi ko matatakasan ang tanong niya. Kahit yata anong gawin ko, hindi niya ako hahayaan na iwasan siya hangga’t hindi niya nakukuha ang sagot mula sa akin.“H-H
Myla’s POVKabado man ay dahan-dahan kong inangat ang palad ko para tanggapin ang alok ni Raven. Unang lapat pa lang ng balat ko sa kaniya ay pakiramdam ko’y makukuryente ako. Hindi ko rin maintindihan kung bakit ganito na lang ang epekto niya sa akin. Parang…parang hindi ito ang unang beses na na
Myla’s POVHinawi ko ang mahaba at medyo kulot kong buhok. Ipinaskil ko rin ang pinakamatamis kong ngiti sa labi ko at humakbang palapit kay Mr. Coast. Binuka ko ang bibig ko para kunin ang atensyon niya ngunit nang maunahan niya ako ng tingin ay agad na umurong ang dila ko. Mabilis akong napaiwas
Myla’s POV “Keep your head high, don’t look down!” Rinig ko ang maliit na boses ni Aleron mula sa earpieace na suot ko. Nakatayo ako ngayon sa entrance ng isang engrandeng open party sa isang malawak na resort. Puno ng mga tao ang paligid at halos lahat ng mga naroon ay may suot na magagandang da
Myla’s POVMahigpit kong hinawakan ang sling ng bag ko habang ang hakbang ko ay unti-unti na ring bumibilis. Kahit anong gusto kong lumingon sa aking likuran ay pinilit kong panatilihin ang paningin ko sa aking harapan. Hindi naman na ‘to ang unang beses na may sumusunod sa akin. Ilang araw ko nang







