Kabanata 5 Failed Plan

Zarina’s POV

Hindi ko maiwasang mapangisi habang pinapanood ko si Raven na sumimsim sa kopitang hawak niya. Ayos lang kung magalit siya sa akin o mapahiya ako ng kaunti. Ang akin lang, sa huli ay nasa akin pa rin ang huling halakhak.

Kapag gumana na ang plano ko, tiyak na magiging akin na ng tuluyan si Raven. Kung may mangyari sa amin ngayon, titiyakin kong magbubunga ‘yon. Kapag nangyari ‘yon ay sisiguraduhin kong mawawala sa landas namin ang batang ‘to.

Nanatili na akong tahimik. Pinapanood ko siya hanggang sa tuluyan niyang maubos ang wine sa kopita niyang hawak. Hindi na rin ako nakatiis kaya mabilis ko ring tinungga ang wine sa kopitanghawak ko. Magsisimula na ang mainit kong gabi.

Ngunit ilang minuto na ang lumipas ay napansin kong walang nagbabago sa kilos ni Raven. Sa kabaliktaran ay ako ang unti-unting pinagpapawisan ng malamig. Ramdam ko na ang kakaibang init na dumadaloy sa buo kong katawan at ang kakaibang kiliti. Bumibigat na rin ang hininga ko na hindi ko mapigilan.

“Ms. Zarina, may malaki po tayong problema,” bulong sa akin ni Creig habang pasimple niya akong inaalalayan. “Mukhang napagpalit po ang wine at sa iyo po napunta ang wine na dapat ay kay Mr. Coast. Nainom niyo po ang wine na may séx drugs,” ulat niya sa mas pinahinang tono.

Agad akong napalingon sa kaniya habang salubong ang kilay ko. Sobrang bilis na ng tibok ng puso ko at nanginginig na rin ang mga braso at mga binti ko.

“A-Anong sabi mo, ako ang n-nakainom ng wine na may séx d-drugs na dapat ay kay Raven?” Pinilit kong pakalmahin ang sarili ko ngunit ramdam ko na rin ang nagsisimulang pamamasa ng gitna ng hita ko at tanggapin ko man o hindi ay mukhang totoo ang sinasabi niya.

“Ms. Zarina, ayos ka lang ba?” 

Ang kaninang halos walang pakialam sa akin na si Aleron ay nakangiti na habang nakatingin sa akin. May kung ano sa tingin niya na hindi ko maintindihan pero agad kong pinagsawalang bahala iyon. Wala na akong oras na sakyan pa ang pagiging mapaglarong bata niya!

“Oo nga, Ms. Zarina. Ayos ka lang ba? Namumutla ka at pinagpapawisan ng masyado. May nararamdaman ka ba na masakit, kailangan mo ba ng tulong?” sabat naman ng babaeng ngayon ko lang nakita at kinakalaban na agad ako para makuha ang atensyon ni Raven.

Muli akong napatitig sa basong hawak ko na halos wala na talagang laman kung hindi ang maliliit na latak na lang. Paulit-ulit akong napalunok at napailing. Kailangan ko nang umalis dito. Hindi p’wedeng mapahiya ako sa harapan ng maraming tao.

“Creig, halika na. Kailangan ko nang umalis dito. Hindi ako p’wedeng magtagal dito na ganito ang nararamdaman ko,” nagmamadali kong sabi. Hinila ko agad si Creig patungo sa isang pinto.

Kailangan kong umisip ng paraan para makaalis sa venue nang hindi masyadong nahahalata. Hindi p’wedeng mahalata ni Raven ang nangyayari sa akin kung hindi ay malalaman niya ang balak kong painumin siya ng gamot pangpagana.

Pagpasok ko pa lang sa pinto kung saan walang gaanong tao ay agad nang bumigay ang mga binti ko. Mariin ko ring naipikit ang mga mata ko dahil sa kakaibang pakiramdam na kumakalat na sa buo kong sistema.

“A-Anong ginagawa mo, hah?! Hindi ba maayos ang utos ko na tiyakin mong maiinom ni Raven ang séx drugs na inihanda natin?! Simpleng utos lang naman ang pinapagawa ko! Bakit hindi mo pa nagawa ng tama?!” asik ko sa sobrang init, ngunit agad din akong napatigil nang muli kong maramdaman ang mainit na bagay na muling umagos sa gitna ng mga hita ko.

Ramdam ko na kung gaano ‘yon kabasa, at hindi ko alam kung paano ang gagawin ko para mapigilan ‘yon.

“M-Ma’am Zarina, p-pasensya na po. Sinigurado ko naman pong magiging maayos ang plano natin, pero may nangialam po at hindi ko pa po nakikita kung sino ang may kagagawan sa nangyari,” mabilis niyang paliwanag ngunit tinapunan ko lang siya ng matalim na tingin. Agad naman siyang napayuko. “H-Huwag po kayong mag-alala, hahanapin ko po agad kung sino ang may gawa nito.” Akma siyang lalabas na sa may pintuan nang mabilis ko siyang pinigilan.

“S-Sandali… ihatid mo muna ako sa hospital. Hindi ako p’wedeng magtagal dito. Hindi ko p'wedeng hayaang makita ako ng ibang attendees sa sitwasyon ko ngayon,” nanghihina kong turan at saka ko mahigpit na hinawakan ang braso niya.

Maingat naman niya akong inalalayan. Ang isang braso niya ay agad na pumulupot sa bewang ko habang ang libreng kamay niya ang pumihit sa doorknob. Pero kahit ilang beses pa niyang subukang iikot ‘yon ay ayaw bumukas ng pinto. Lalo namang kumalat ang init sa pakiramdam ko kaya muling napapikit ang mga mata ko. Shít! I really hate this! Humanda talaga sa akin kung sinuman ang may kagagawan nito!

“May tao ba riyan sa labas? Buksan ninyo ang pinto,” sigaw ni Creig. Sinubukan niyang hampasin nang paulit-ulit ang pinto ngunit walang nangyayari. Kaya maging ako ay nakihampas na rin sa pinto para makakuha ng atensyon ng kung sinuman ang nasa labas.

“Buksan mo ang pinto! Alam kong nandiyan ka pa! Akala mo ba ay hindi ko malalaman kung sino ka? Kung ikaw man ang babaeng kumakalaban sa akin, sisiguraduhin kong magbabayad ka ng malaki!” singhal ko kahit hinang-hina na ako.

Nang wala akong narinig na sagot ay matalim kong tiningnan si Creig sa tabi ko. “Anong tinatahimik-tahimik mo riyan?! Gumawa ka ng paraan para makalabas tayo rito! Bilisan mo!” inis na sigaw ko sa kaniya habang hinahampas ko ang dibdib niya.

“A-Ah, yes ma’am!” 

Nagmamadali niyang tinanggal ang suot niyang jacket suit at sinimulan na niyang piliting buksan ang pinto. Gamit ang buo niyang katawan ay malakas niyang binunggo ang pinto ngunit walang pagbabago. Sa halip na ang pinto ang bumagsak ay ang katawan niya ang malakas na napaupo sa sahig. Hindi ko na nagawang alalayan ang sarili ko nang tuluyan niya akong mahila.

“Aaah!” Impit na ung0l ang kumawala sa labi ko nang maramdaman ko ang matigas na umbok sa ibabang bahagi niya na tumama sa puson ko. “Y-You!” asik ko at mabilis kong iniangat ang tingin ko nang makita kong halos wala ng isang dangkal ang layo ng mukha namin sa isa’t-isa.

Hindi ko alam kung bakit ngunit paulit-ulit akong napalunok. Ang kakaibang pagkauhaw na tikman ang labi niya ay agad kong naramdaman. Ang mga kamay ko ay kusang gumapang sa dibdib niya at kusang umangat ang ulo ko para mas ilapit ang labi ko sa labi niya… Fúck! Si Raven dapat ang nasa harap ko at hindi si Creig!

Halos mapamura na ako dahil sa kakaibang init na dumadaloy sa buo kong katawan. Muli akong napatingin kah Creig.

Dàmn it! I want to taste him…