FAZER LOGINKABANATA 2: The Memory of the Silent Girl—MALIMIG ang hangin sa executive lounge ng Vasquez Logistics Tower sa BGC. Sa kabila ng salaming bintana na nakaharap sa mga kumikislap na ilaw ng Metro Manila, nakatayo si Dark Vasquez habang hawak ang isang baso ng Macallan. Ang bawat paglagok niya ng alak ay may kasamang bigat ng isang mahabang araw na puno ng mga pulong, milyon-milyong kontrata, at mga taong walang ginawa kundi sundin ang bawat utos niya.Thirty-five years old, tanyag, makapangyarihan, at may reputasyong hindi kayang itali ng kahit sinong babae. Sa mata ng lipunan, si Dark ang epitome ng isang walang pusong bachelor at kilalang playboy, isang lalaking sanay na makuha ang lahat sa pamamagitan ng kaniyang boses, yaman, at kapangyarihan. Wala pa siyang hiningi na hindi naibigay. Walang babaeng naglakad palabas sa buhay niya na hindi niya pinalitan sa loob lamang ng ilang araw. Sanay siya sa mga ngiting may kapalit, sa mga salitang puno ng papuri, at sa mga matang may nakata
KABANATA 1: The Girl With No Voice—ANG maulan na hapon sa España Avenue ay palaging may sariling ritmo. May tunog ng mga busina ng jeep, ang tilamsik ng tubig mula sa mga gulong na dumadaan sa gutter, at ang walang katapusang ingay ng mga estudyanteng nagmamadaling sumilong sa ilalim ng mga waiting shed.Sa gitna ng lahat ng kaguluhang iyon, nakaupo si Mia Santiago sa tabi ng malaking salaming bintana ng isang maliit na coffee shop malapit sa campus.Habang ang lahat ng tao sa paligid niya ay busy sa pakikipag-usap, pagtawa, at pakikipagtsismisan, si Mia ay may sariling mundo. Hawak niya ang isang graphite pencil, tahimik na iginuhit ang anino ng patak ng ulan na umaagos sa labas ng bintana.Twenty-one years old, Communication Arts student, at isang taong sanay na sanay na panoorin ang mundo nang walang ginagawang tunog."Mia! Kanina pa kita hinahanap, nandito ka lang pala!"Inangat ni Mia ang kaniyang tingin. Lumapit sa talpukan niya si Chloe, ang kaisa-isang classmate niya na naka
BLURB:Title: The Silent Girl Of The CEOSi Mia Santiago ay namumuhay sa permanenteng katahimikan. Hindi siya ipinanganak na pipi, ngunit ang matinding trauma mula sa madilim niyang kabataan sa kamay ng isang sindikato ang nag-iwan ng permanenteng sugat sa kaniyang pisikal at emosyonal na pagkatao. Ngayong isa na siyang college student na inampon ng maarugang pamilya Santiago, sinusubukan niyang bumuo ng normal na buhay gamit ang Filipino Sign Language at panulat upang makipag-ugnayan sa mundo. Gayunpaman, pilit pa ring nag-iiwan ng bakas ang nakaraan sa kaniyang mga panaginip at sa boses na ayaw nang lumabas sa kaniyang lalamunan.Magbabago ang kaniyang tahimik na mundo sa pagdating ni Dark Vasquez—isang 35-year-old CEO ng isang dambuhalang logistics company. Malamig, makapangyarihan, at nasanay na kontrolado ang lahat ng bagay, hindi sanay si Dark sa isang taong hindi niya kayang basahin. Sa pamamagitan ng kanilang karaniwang kakilala, paulit-ulit na magtatagpo ang kanilang mga lan
LUMIPAS ang tatlong taon matapos ang kanilang bakasyon sa Balesin.Ang Santiago residence, na dating tahimik at nababalot ng malamig na mga pader ng pagtatago at takot, ay tuluyan nang napuno ng walang katapusang ingay ng ligaya. Ang malawak na hardin sa likod ng bahay ay ginawang isang napakagandang play area na may maliit na wooden treehouse, mga duyan, at malalambot na carpeted lawn kung saan ligtas na nakakatakbo ang mga bata.Maliwanag ang sikat ng araw ngayong umaga ng Linggo. Ang amoy ng basang damo at sariwang jasmine ay dinala ng banayad na simoy ng hangin patungo sa malaking porch ng bahay.Nakatayo si Bea sa tapat ng sliding glass door, suot ang isang maluwag na cream maternity dress. Ang kanyang pabilog na tiyan na ngayon ay pitong buwan na ay maingat niyang hinahaplos gamit ang kanyang kanang kamay. May maaliwalas at napakalambot na aura sa kanyang mukha bilang isang ina na naghihintay sa kanilang pangalawang anak.Sa gitna ng damuhan, naroroon si Ashton. Naka-plain blac
SABRINA ELYSE FIRST BIRTHAY...Maliwanag at napakaganda ng sikat ng araw sa Balesin Island. Ang simoy ng hangin ay nagdadala ng amoy ng maalat na dagat at ang malamig na hampas ng alon sa dalampasigan. Ang kulay-turquesa na tubig ay nagniningning sa ilalim ng kalangitan, habang ang pino at puting buhangin ay tila isang malawak na karpet sa gilid ng Mykonos Villa kung saan sila nakatira.Matapos ang simpleng pag-uusap nila sa parke sa BGC, pormal na itinuloy nina Ashton at Bea ang kanilang pinaplanong bakasyon. Para sa unang kaarawan ni Baby Sabrina Elyse, minabuti ni Ashton na i-book ang buong private villa para sa kanilang tatlo para magkaroon ng kompletong kapayapaan at privacy.—HAPON na. Ang kahel at rosas na kulay ng horizon ay dahan-dahang gumagapang sa kalangitan.Nakatayo si Bea sa may infinity pool ng villa, suot ang isang maluwag na white beach dress. Ang kanyang buhok ay banayad na isinasayaw ng hangin habang hawak-hawak niya si Baby Sabrina sa kanyang mga braso. Ang baby,
LUMIPAS ang tatlong linggo matapos ang gabi sa Pier Area. Wala nang matitinding banta, wala nang mga hindi kilalang package na dumarating sa mailbox, at wala na rin ang mabigat na konboy ng mga armored SUV na nakapark sa labas ng Santiago residence. Bumalik ang lahat sa dati, mas maaliwalas, mas maayos, at mas tahimik kaysa noong mga nakaraang buwan. — Hapon ng Sabado. Ang kahel na liwanag ng palubog na araw ay dahan-dahang gumagapang sa kahabaan ng Bonifacio Global City. Ang malamig at banayad na simoy ng hangin sa BGC High Street ay nagdadala ng ingay ng mga tawanan ng mga pamilyang naglalakad, ang amoy ng bagong lutong pastry mula sa mga open-air café, at ang tahimik na tunog ng tubig mula sa park fountain. Naglalakad sina Ashton at Bea sa kahabaan ng sementadong sidewalk. Naka-casual outfit lang si Ashton, isang simpleng beige knit polo shirt, dark jeans, at white sneakers, samantalang si Bea naman ay suot ang isang maluwag na pastel yellow sundress. Sa gitna nilang dalawa,
SA TERRACE ng ikatlong palapag, patuloy pa ring sumasayaw sa hangin ang mga pink rose petals. Ang mga drone sa itaas ay bumubuo pa rin ng kumikislap na “starlight,” parang walang pakialam sa kaguluhang kakapasok lang sa eksena.Napakaganda, pero at the same time ay mayroon ding dalang sakit.Sa gil
NABURA ang lahat ng galit sa mukha ni Caden sa mismong sandaling makita niyang bumagsak si Talia sa bisig niya.“Talia!” sigaw niya, nanlaki ang mga mata, mabilis na niyakap ang babae.Wala nang pagdadalawang-isip, tinanggal niya ang suot na coat at maingat na ibinalot sa katawan ng babae. Sa ilali
BAHAGYANG yumuko si Talia, ang bawat kurba ng katawan niya ay puno ng malamyos na kilos at focus. Matatag ang kamay na may hawak ng cue stick, habang ang kabilang kamay ay maingat na nag-set ng standard bridge sa ibabaw ng berdeng tela ng mesa.Unti-unti niyang pinikit ang isang mata, sinipat ang t
HINDI agad sumagot si Talia. Saglit lang siyang tumitig kay Lucas, saka marahang ngumiti ng pilit.“Pagod lang ako,” sabi niya. “Ayokong dumagdag pa sa gulo.”Mariing huminga si Lucas. Kita sa panga niya ang pagpigil ng galit. “Magpahinga ka,” mahinahon niyang sabi. “Babalikan kita mamaya.”Matapos







