เสี่ยงรักโจฮัน 11 | คบกันแบบลับ ๆ

11

Top Secret เสี่ยงรักโจฮัน

คบกันแบบลับ ๆ

ทันทีที่ได้ยินเสียงคุ้นหูก็ทำให้เธอรู้เลยว่าเป็นใคร โจฮันไม่ได้พูดอะไรต่อ เขากลับใช้สายตาเล็งลูกอย่างแน่วแน่

“พี่โจมาได้ยังไงคะ”

“ตั้งใจหน่อย เกมอาจจะพลิกนะ” เขาไม่ได้ตอบแล้วกระซิบที่ข้างใบหูเจนนิสต่อ โดยที่สายตาหลายคู่ยังคงมองมา

เจนนิสพยายามตั้งสติให้นิ่ง เธอปล่อยให้โจฮันเป็นความคุม แล้วเขาก็ทำสำเร็จ ลูกวิ่งเข้าไปที่ช่องตรงมุมโต๊ะได้อย่างแม่นยำพร้อมกับเสียงดัง ‘ปั๊ก!’

โจฮันขยับร่างกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เจนนิสเองก็ขยับมาอยู่ในท่าปกติพร้อมกับเดินเอาไม้คิวไปเก็บ ในขณะเดียวกันธีร์ก็เดินมาหยุดข้างกายเธอ ไม่มีใครได้ยินที่ทั้งสองคุยกันในประโยคเมื่อกี้เพราะเสียงเพลงในร้านเปิดกลบเกลื่อน

“อดเหมือนเดิมรอบนี้ เมื่อไหร่ฉันจะชนะเธอได้นะ”

“นายต้องฝึกให้เซียนกว่านี้หน่อย”

“แล้วนั่นใคร ?” ธีร์มองไปที่โจฮัน ซึ่งเขาก็ยืนเอนหลังพิงกับผนังร้านพร้อมกับมือหนาที่ล้วงกระเป๋ากางเกง

“อ๋อ เดี๋ยวเล่า ฝากร้านแป๊บนึงนะ”

“ก็ได้” ธีร์พยักหน้าตอบ เจนนิสจึงเดินเข้าไปจับมือคนที่ขึ้นชื่อว่าแฟน (ที่เธอไม่ได้จริงจัง) เดินมายังโซนหลังร้าน มุมลับสายตาคน

พอมาหยุดตรงมุมลับโจฮันก็สะบัดมือออก เขามองเจนนิสด้วยสายตาปนหงุดหงิดเล็กน้อยก่อนจะผลักร่างสวยให้ติดกับผนังแล้วกดนิ้วเรียวแน่น

“พี่โจ อย่าค่ะ” ไม่ทันที่ใบหน้าหล่อจะได้ขยับมาซุกที่ลำคอขาวเจนนิสก็หันหน้าหลบ

ทำให้มีเพียงลมหายใจอุ่นร้อนมี่เป่ารดลำคอขาวเท่านั้น สายตาคมมองผิวเนียนขาวที่ไร้รอยดูดของตนเอง เขาขมวดคิ้วยุ่งด้วยความสงสัยว่ารอยดูดหายไปไหน

“กลบรอยเหรอ” ขยับใบหน้ามามองตรงแทน สายตาคมจ้องมองดวงตาคู่สวยตรงหน้าอย่างต้องการคำตอบ

“เจนมาทำงานค่ะเลยต้องกลบ เดี๋ยวลูกค้ามองไม่ดี”

“ชีวิตว่างมากเลยรึไง”

“ทำแค่ช่วงปิดเทอมเฉย ๆ ค่ะ ปิดเทอมไม่มีอะไรทำ เปิดเทอมเดี๋ยวเจนก็ออกแล้ว”

“ลาออกตั้งแต่วันนี้” โจฮันกดเสียงต่ำ

“ทำไมคะ แล้วพี่โจจะให้เจนทำอะไร”

“เป็นแฟนพี่เธอคงไม่มีเวลาว่างบ่อยขนาดนั้น”

“ไม่เอาค่ะ เจนเหนื่อยตายพอดี” เจนนิสส่ายหน้าปฏิเสธ เธอเข้าใจความหมายของโจฮันดีว่าเขาหมายถึงอะไร

“อันนั้นก็ไม่เอา นี่ก็ไม่เอา พี่ขออะไรไม่ได้เลยใช่ไหม”

“กลัวเจนใจแตกรึไงคะ”

“พี่ไม่ชอบเห็นแฟนพี่ฮอตหรือถูกใครมองทั้งนั้น”

“พี่โจไม่ต้องคิดมากนะ เจนไม่มีทางออกนอกลู่นอกทางแน่นอนค่ะ แล้วต่อจากนี้ก็จะรายงานตลอดด้วย พี่โจจะได้ไม่ต้องเป็นห่วง ดีไหมคะ ?” เธอยกเรียวแขนสอดคล้องลำคอแกร่งเบา ๆ แล้วทำหน้าออดอ้อน

“แล้วถ้าเธอหายไปอีก ให้พี่ลงโทษยังไง”

“ยังไงก็ได้ค่ะ ยอมหมดเลย”

“ก็ได้ แต่ตอนนี้พี่ต้องเติมรอยบนคอเธอหน่อย”

“ต้องเติมใช่ไหมคะ”

“ใช่ เพราะถ้าไม่ พี่จะพาเธอกลับตอนนี้” สีหน้าคนพูดดูจริงจังจนเจนนิสต้องยอมเอียงคอให้โจฮันเติมรอยดูดทับรอยเดิมที่จางไปแล้ว

ไม่งั้นชีวิตการทำงานของเธอคงไม่สงบสุขแน่ ไม่คิดเลยเหมือนกันว่าคนอย่างโจฮันที่ใคร ๆ ก็บอกว่าเข้าถึงยาก ทำไมสำหรับเธอมันถึงได้ง่ายดายขนาดนี้ แถมยังติดหนึบยิ่งกว่าปลิงซะอีก

“เจนมีเรื่องหนึ่งอยากขอพี่โจค่ะ” ในขณะที่โจฮันกำลังเติมรอยเธอก็เอ่ยพูดออกไป

“หืม ? เรื่องอะไร”

“ที่เราคบกัน อย่าพึ่งบอกใครได้ไหมคะ” เขาหยุดชะงักแล้วมองหน้าเธออย่างไม่เข้าใจ

“ทำไม กลัวไม่ฮอตเหรอ”

“ไม่ใช่ค่ะ เจนแค่กลัวมันกระทบเรื่องงานของเราสองคน”

“ชั่งมันดิ ทำไมต้องสนขนาดนั้น”

“นะคะพี่โจ ยอมเจนได้ไหม” เจนนิสซบหน้าลงบนอกแกร่ง ทำให้โจฮันถอนหายใจออกมาเพื่อกลั้นอารมณ์หงุดหงิด

“แปลว่าพี่ต้องคบกับเธอลับ ๆ งั้นเหรอ”

“ถึงเวลาพี่โจจะรู้เองค่ะ”

“พี่ก็ต้องยอมอยู่แล้ว อยากทำอะไรยังไงก็ทำเลย” โจฮันยอมปล่อยร่างกายเจนนิสให้เป็นอิสระ ก่อนที่เขาจะเดินออกไป

ทิ้งให้เจนนิสมองตามร่างของเขาด้วยสายตาไม่ค่อยสบอารมณ์ ท่าทางของเขาเหมือนคนที่กำลังรู้สึกกับเธอมากขึ้น มากขึ้นจนคุมตัวเองไม่อยู่

…

ตกดึกในวันเดียวกัน

ควันบุหรี่สีขาวขุ่นลอยคละคลุ้งไปทั่วบริเวณชั้นหนึ่งของที่ทำงานสำหรับแอคเค่อหนุ่ม JC สีหน้าของเขาเคร่งเครียดนึกย้อนไปถึงคำพูดของเจนนิส

คบกันแบบลับ ๆ งั้นเหรอ ?

ทุกคนต่างอยากอวดเขา ยกเว้นแต่เธอ

ตลกสิ้นดี

“วันนี้นายไม่ขึ้นไลฟ์อีกแล้วเหรอเจ” เฮนรี่เดินเข้ามาทักพร้อมกับวางกระดานหมากรุกลงตรงกลางโต๊ะ

“ไม่มีอารมณ์”

“โจฮันก็ไม่ไลฟ์ เจซีก็ไม่อัพเดท อะไรก็ไม่เอา”

“จะเลิกทำแล้ว”

“ไม่ได้หูฝาดไปใช่ไหม ไหนนายบอกเบื่อชีวิตเส็งเคร็งแบบนี้จะตายอยู่แล้ว ความสุขของนายคือเซ็กส์ นายหยุดมันได้จริงเหรอ”

“ความสุขของฉันคือเซ็กส์ก็จริง แต่ตอนนี้มันแค่กับคนคนนึงเท่านั้น ไม่ได้รู้สึกอยากทำกับใครหลาย ๆ คนไม่ซ้ำหน้าเหมือนแต่ก่อน” คำพูดของโจฮันทำให้เฮนรี่ทำสีหน้าสงสัยมากกว่าเดิม

คนที่ไม่เคยสนใจผู้หญิงคนไหนเลยอย่างโจฮันเขาพูดคำคำนี้ออกมาได้ยังไง

“ทำไม ลองเล่าให้ฟังหน่อย”

“มันเร็วไปไหมเฮนรี่ ถ้าฉันชอบใครคนนึงแค่ระยะเวลาแค่ไม่กี่อาทิตย์” สีหน้าโจฮันดูจริงจังจนเฮนรี่เองก็อดที่จะอยากรู้ไม่ได้

“นายต้องแยกให้ออกว่าแค่ชอบหรือรัก”

“ไม่รู้ดิ แต่มองเห็นอนาคตกับเธอหมดแล้ว”

“รักคนนึงในระยะเวลาแค่นั้นมันก็เร็วเกินไป เธอเป็นฝ่ายเข้าหานายเหรอ ?”

“ใช่ เธอเป็นฝ่ายเข้าหา รุกแรงเลยแหล่ะ แต่เรารู้จักกันก่อนหน้านั้นมาพักใหญ่ ๆ แล้ว” ปากตอบก็อัดควันบุหรี่เข้าปอดอึกใหญ่ สีหน้าบอกออกมาอย่างชัดเจนว่ามีเรื่องอะไรให้คิดมาก

“แล้วสิ่งที่ทำให้นายเครียดขนาดนี้คืออะไร”

“เธอบอกว่า ให้เราคบกันแบบลับ ๆ”

“หรือเธออาจจะไม่ได้จริงจังกับนาย”

“เจนนิสไม่ใช่คนแบบนั้น” เขาเอ่ยแทรกขึ้นมา

“แปลว่านายกับผู้หญิงที่ชื่อเจนนิสคบกันแล้ว”

“พึ่งคบ”

“แล้วเธอรู้รึเปล่าว่านายคือเจซี”

“คงไม่รู้”

“นายดูแคร์เธอมากเลยนะ นายเลิกทำสิ่งที่เรียกว่าความสุขของนายเพื่อเธอ”

“….” โจฮันไม่ได้ตอบอะไร เขารู้ตัวดีว่าตนเองแคร์เจนนิสมาก สูญเสียความเป็นตัวเองพอสมควร เขาไม่เคยใจอ่อนกับใครหรือรักใครง่ายขนาดนี้มาก่อน

แต่สำหรับเธอ ‘คือข้อยกเว้น’