เสี่ยงรักโจฮัน 16 | แค่เล่นสนุก

16

Top Secret เสี่ยงรักโจฮัน

แค่เล่นสนุก

เท้าเรียวสวยบนรองเท้าส้นสูงสีดำกระทบลงบนพื้นหน้าประตูทางเข้าบ้าน เธอสวมเดรสสั้นสายเดี่ยวสีเดียวกันกับรองเท้า ใบหน้ามีรอยฝำช้ำจากการถูกทำร้าย ร่างกายดูอ่อนแรง

หลายเดือนแล้วที่เจนนิสไม่ได้กลับมาบ้านหลังนี้ บ้านที่พ่อแท้ ๆ ของตนเองสมสู่กับน้องสาวของแม่ ไม่หนำซ้ำยังมีลูกด้วยกัน

ผู้ชายคนเดียวเอาทั้งพี่ทั้งน้อง ส่วนคนน้องก็เอาผัวพี่สาว เป็นความฉิบหายเน่าเฟะภายใต้ภาพลักษณ์สวยหรูที่ไม่มีใครรู้ ยกเว้นเสียแต่…

“ของขวัญที่ลูกสาวมอบให้พ่อชอบไหมคะ ?” เดินมาถึงโถงบ้านหลังใหญ่เจนนิสก็เอ่ยทักด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง เธอยกยิ้มมุมปากแล้วเอียงคอมองด้วยสีหน้ากวน

“ทำบ้าอะไรของแกเจนิสา เสียสติไปแล้วรึไง รู้ไหมวัฒนากรุ๊ปเสียหายไปเท่าไหร่ ในวงการธุรกิจวัฒนากรุ๊ปไม่มีที่ยืนอยู่แล้ว แกจะรับผิดชอบยังไง!”

วัฒนาใส่อารมณ์ตวาดลั่นโถงบ้าน โดยที่อนงค์ยืนหน้าเครียดไม่ต่างกัน อนงค์แทบอยากจะฉีกเลือดฉีกเนื้อเจนนิสไม่ต่างกันกับคนเป็นสามี ด้านลูกชายอย่างบีเอ็มมือกุมขมับ แววตาโกรธจัด

“มันควรไม่มีที่ยืนตั้งแต่ที่แม่ตายไปแล้ว”

“รักมันมากทำไมไม่ตายตามมันไปเลยละวะ!” บีเอ็มพูดแทรกขึ้นมาพร้อมกับลุกขึ้นยืนเต็มความสูง นายนั่นกำลังจะเดินเข้ามาต่อยหน้าเจนนิสแต่ทว่า…

เพี๊ยะ!

มือเจนนิสไวกว่าตบเข้าที่หน้าบีเอ็มสุดแรง

“แกไม่มีสิทธิ์เรียกแม่ของฉันว่ามัน ขยะอย่างแกไม่ควรเอ่ยถึงแม่ฉันด้วยซ้ำ”

“เจนิสา!”

“ทำไมคะ โมโหมากก็ฆ่าเจนให้ตายไปเลยสิ เจนเบื่อที่จะอยู่ในครอบครัววงจรอุบาทว์แบบนี้ต่อไปแล้ว ตั้งแต่ที่แม่ตาย เจนก็ไม่เคยคิดมองพ่อเป็นพ่ออีก แบบนี้มันสมควรแล้วที่คนเลว ๆ อย่างพ่อกับพวกมันจะได้รับ”

“แกทำถึงขนาดนี้อยากประกาศเป็นศัตรูกับฉันใช่ไหม! คิดว่าทำแบบนี้ดีแล้วเหรอ!”

“ชีวิตเจนไม่มีอะไรให้เสียทั้งนั้น เจนมีแค่แม่ แล้วแม่เจนก็ตายไปแล้ว ตายเพราะคนเลว ๆ อย่างพวกแก แก แล้วก็แก”

ความอดทนขาดสะบั้นเจนนิสชี้หน้าด่าทีละคนไม่เว้นแม้แต่พ่อของตนเอง เดิมทีก็ไม่เคยถูกมองว่าเป็นลูกอยู่แล้ว ไม่จำเป็นจะต้องนับถือเป็นพ่ออีกต่อไป

“เอาแบบนี้ก็ได้ ถ้ามึงทำขนาดนี้กูก็ไม่จำเป็นต้องมองมึงเป็นลูกอีกต่อไป ออกไป ออกไปจากบ้านหลังนี้ อย่ามาให้เห็นหน้าหรือกลับมาเหยียบอีก ออกไป!”

“….”

เจนนิสไม่ได้ตอบอะไรกลับไป เธอบีบมือตนเองแน่นจนร่างกายสั่นเทา วินาทีต่อมาแจกันดอกไม้ก็ถูกปามาใส่จนเศษแก้วกระเด็นแทบโดนขาของเธอ

ทำให้ร่างสวยที่สภาพดูไม่ได้อยู่แล้วต้องรีบเดินหนีออกมาพร้อมกับหยาดน้ำตาที่ไหลอาบพวงแก้ม ที่เธอทำแบบนี้เพราะมันเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดแล้วต่อให้คนที่เจ็บมากที่สุดจะเป็นตัวเองก็ตาม

…

ผับ Buzz

“แน่ใจนะเจนนิสว่าจะทำงานที่ผับจริง ๆ ปกติมึงไม่เคยขัดสนเรื่องเงินไม่ใช่เหรอ”

หมวยที่มาเฝ้าร้านกับแฟนตนเองเป็นประจำเอ่ยถามเพื่อนสนิทอย่างเจนนิส ที่ขอให้ช่วยหาตำแหน่งว่างให้กับตนเอง

“มึงก็คงเห็นข่าวมาบ้าง ตอนนี้วัฒนากรุ๊ปเหมือนจะไปต่อไม่ได้แล้ว ทุกคนในครอบครัวต้องช่วยตัวเอง”

เจนนิสอธิบาย เธอแต่งหน้ากลบเกลื่อนรอยฝกช้ำจากการถูกกลุ่มของพวกไฮดี้ทำร้าย แล้วตอนนี้สองสาวก็กำลังนั่งคุยกันอยู่หน้าบาร์

“ไม่มีทางแก้ไขเลยเหรอ”

“ไม่อ่ะ มันไปต่อไม่ได้แล้ว สัญญาถูกยกเลิก บอร์ดบริหารรวมตัวกันที่จะลาออก หุ้นก็ลบฮวบ เหลือแค่ขายทิ้งเป็นซากตึก”

“ไม่เศร้าเลยเหรอวะมึง ทำไมตอนพูดเรื่องนี้สีหน้าถึงได้ดูปกติจัง”

“กูอยากให้มันเป็นแบบนั้นอยู่แล้ว”

“หมายความว่ายังไง”

“พร้อมเมื่อไหร่จะเล่าให้ฟัง เอาเป็นว่าช่วยได้ไหม”

“จะลองคุยกับเฮียคายให้ แต่คิดว่าได้”

“ยังไงก็บอกนะ ฝากด้วย ต้องไปและ” พูดจบมือเรียวก็คว้าแก้วเครื่องดื่มขึ้นมากระดกจนหมด แล้วควักแบงก์ห้าร้อยออกมาจ่าย

จากนั้นก็เดินออกมาจากร้านโดยที่มีสายตาของหมวยมองตามอยู่ห่าง ๆ

…

สัปดาห์ต่อมา

วัฒนากรุ๊ปพังไม่เป็นท้า แต่ถูก ‘ผู้บริหารคนใหม่’ เข้ามาทำแทนแล้วเปลี่ยนชื่อบริษัท บริษัทที่เหมือนซากตึกร้างถูกขายต่อด้วยราคา 200 ล้านบาท ในชื่อของ เฮนเดอสัน

ครอบครัววัฒนากลายเป็นคนไม่เหลืออะไร ไม่เพียงแค่เรื่องเน่าเฟะที่ถูกแฉ แต่รวมถึงฉ้อโกงในอดีตจึงฟื้นตัวได้ยากหรือไม่มีโอกาสเลย

ร่างหนานั่งอยู่บนรถของตนเองที่หน้าคอนโดของเจนนิส โดยที่ปลายนิ้วแกร่งยังคงเคาะพวงมาลัยรถเบา ๆ

โจฮันเหลือบมองนาฬิกาข้อมือครั้งแล้วครั้งเล่า แล้วไม่นานร่างคุ้นตาของแฟนสาวก็เดินออกมาจากล็อบบี้ของคอนโด เจนนิสเดินตรงเข้ามาหาแล้วสอดตัวเข้าไปนั่งข้างกายฝั่งคนขับ

“เป็นยังไงบ้าง พี่เห็นข่าวขอววัฒนากรุ๊ปแล้วนะ” โจฮันเอ่ยทักทาย เขาสวมเสื้อช็อปวิศวะสีแดงเลือดหมู ข้างในเป็นเสื้อยืดสีดำคอกลม สวมสร้อยคอสีเงิน รอยสักงูโผล่ออกมาตามท่อนแขนด้านขวา

“โอเคดีค่ะ ข่าวมันก็ซาลงแล้ว อีกอย่างวัฒนากรุ๊ปก็ถูกขายให้กับเจ้าของคนใหม่ไปแล้ว เหมือนจะชื่อเฮนเดอสันอะไรสักอย่าง”

“เอายังไงต่อ มาอยู่กับพี่ไหม” เขาถามออกมาพร้อมกับเลี้ยวรถออกจากบริเวณหน้าคอนโด

“เราไปหาที่เงียบ ๆ คุยกันดีไหมคะ เจนมีเรื่องอยากจะคุยกับพี่พอดี เรื่องสำคัญค่ะ”

“เอาดิ ไปเรียนสายหน่อยไม่เป็นไร บางทีแฟนพี่อาจจะมีเรื่องอะไรอยากบอก”

“….”

เจนนิสเงียบ เธอไม่ได้ตอบอะไร โจฮันขับรถออกมาที่เส้นทางเปลี่ยวแล้วเขาก็จอดนิ่งพร้อมกับเปิดซันลูบด้านบนรถ รถจอดนิ่งสนิทดวงตาคู่คมก็เหลือบมองที่นิ้วเรียวสวยก่อนจะเอ่ยถามออกมา

“แหวนที่พี่ให้ไปไหน”

“พอดีเจนถอดออกตอนล้างจานค่ะ ตอนนี้อยู่ในกล่อง”

“คราวก่อนช่อดอกไม้ที่พี่ให้ก็ไม่เอากลับ เหี่ยวหมดแล้ว”

“ขอโทษนะคะเจนรีบ”

“ช่วงนี้มีเรื่องให้คิดหนักเลยใช่ไหมถึงไม่อยากตอบแชทพี่ โทรไปก็ไม่รับ”

“พี่โจคะ…” เจนนิสพูดขึ้นมาท่ามกลางความเงียบ

“ครับ ?”

“เจนมีเรื่องอยากบอกค่ะ”

“พี่ทำใจไว้แล้ว ไหนพูดเรื่องที่เจนอยากบอกมาสิ”

โจฮันหลับตาลง เอนหลังพิงกับเบาะรถ เหมือนพยายามกลั้นไม่ให้ตนเองแสดงท่าทีเสียใจออกมา คล้ายกับรู้อยู่แล้วว่าคนข้างกายกำลังจะบอกอะไร

วินาทีต่อมาแหวนก็ถูกหยิบออกมาจากกระเป๋า เจนนิสจับมือหนามาแล้วยัดมันคืนใส่มือของเขา

“เลิกกับเจนได้ไหม“

“เพราะอะไร” โจฮันค่อย ๆ เปิดเปลือกตาขึ้นแล้วมองเธอ

“เจนแค่เล่นสนุกค่ะ ไม่ได้จริงจังกับพี่ตั้งแต่แรก”

โจฮันบีบแหวนในมือแน่นพร้อมกับหัวเราะให้กับความโง่เขลาของตนเอง ในวันที่เขารักเธอหมดหัวใจแต่เจนนิสกลับมาบอกว่า ‘แค่เล่นสนุก’ เล่นสนุกกับหัวใจของเขา

“แค่สนุกงั้นเหรอ เธอเห็นพี่เป็นอะไร”

แววตาของเขาเปลี่ยนไป จากคนที่เคยมองเธอด้วยความรัก ตอนนี้หันกลับมามองด้วยความเกลียดและอยากจะบีบเธอให้ตายคามือ กว่าจะยอมเปิดใจให้ใครสักคนมันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย แต่พอเปิดใจก็กลับโดนหลอกแบบนี้

“เราจบกันแค่นี้นะคะ”

“พวกเธอตลกกันมากรึไง” ไม่ทันที่เจนนิสจะพูดอะไรเพิ่มโจฮันก็พูดขึ้นมา

“พี่โจ… รู้มาตั้งแต่แรกแล้วเหรอคะ” เจนนิสถามเสียงแผ่ว

“ตั้งแต่วันที่เธอได้คลิปแล้วก็ไปแล้ว”

“เจนขอโทษ… อึก!” เจนนิสพูดไม่ทันจบคางมนก็ถูกบีบเอาไว้แน่นจนเจ็บระบมไปทั่วกรอบหน้า ใบหน้าหล่อยื่นเข้ามาใกล้แล้วพูดออกมา

“ขอโทษเพื่ออะไร ความรู้สึกของฉันมันจะกลับมาเหรอ เธอก็รู้ว่าฉันรักเธอมากแค่ไหนเจนนิส ฉันยอมทิ้งทุกอย่างเพราะเธอ แต่สิ่งที่เธอทำ ?”

“พี่โจจะให้เจนทำยังไง เจนไม่มีทางเลือก เจนจำเป็นต้องทำ”

“เธอมันก็แค่คนเห็นแก่ตัว คนหลอกลวง”

“เจนยอมรับก็ได้ แต่เกมของเจนกับไฮดี้มันจบลงแล้ว แล้วเจนก็อยากให้เราจบกัน”

แรงที่คางถูกบีบแรงมาขึ้นเรื่อย ๆ เจนนิสพยายามใช้มือแกะมือหนาออกจากปลายคางด้วยความยากลำบาก

ในขณะเดียวกันแววตาของโจฮันก็เต็มไปด้วยความผิดหวังมากขึ้นแล้วน้ำตาแห่งความเสียใจมันก็ไหลออกมา แม้จะรู้ความจริงก่อนหน้านั้นแล้ว

“ที่ผ่านมาไม่เคยรักกันเลยใช่ไหม”

“เจนไม่เคยรักพี่ เจนไม่เคยรักพี่เลยพี่โจ”

“ฉันไม่น่าไปหลงรักตัวเหี้ยแบบเธอเลยเจนนิส”

“ใช่ เจนมันเหี้ย เพราะงั้นชีวิตพี่โจไม่ควรเจอคนเหี้ย ๆ แบบเจน”

“ฉันไม่ได้คิดแบบนั้นด้วยสิ ยิ่งเหี้ยก็ยิ่งต้องถูกดัดสันดานให้จำไปจนวันตาย” เจนนิสได้ยินคำนั้นน้ำตาก็ไหลพรากออกจากดวงตาของเธอ เหมือนเธอจะโดน ‘เล่นกลับ’ เข้าให้แล้ว

——————————————————-

แล้วอิพี่คือรักน้องจริง ๆ 🥺🥺🥺